اوحدی مراغه ای

نامه اول

نسيم    باد   نوروزي،   چه   داري؟گذر   کن  سوى  آن  دلبر  به  يارى/> نگار     ماهرخ،     ترک    پريوشبت    گل   روى  سيم  اندام  سرکش/> فروغ     نور     چشم     شهريارانچراغ    خلوت   شب   زنده   داران/> نهال    روضه   ى  حسن  و  جوانىزلال      فيض    و    آب    زندگانى/> چو  دريابى  تو  آن  رشک  پرى رانمودار        بتان       آزرى       را/> فرو  خوان قصه ى دردم به گوششنهان    از  طره  ى  عنبر  فروشش/> بگو  او  را  به لطف از گفته ى منکه:   اى  وصل تو بخت خفته ى من/> کنون   عمريست   تا   در   بند   آنمکه  روزى قصه ى خود بر تو خوانم/> دل    ريشم   به   مهرت   مبتلا   شدترا     ديد    و    گرفتار    بلا    شد/> نمودى   رخ،   ربودى  دل  ز  دستمکنون   هستم  بدانصورت  که  هستم/> به   پاى  خود  در  افتادم  به  دامتتو   آزاد  از  مني،  اى  من غلامت/> دل   اندر   روى   رنگين   تو  بستمندانم    تا  چه  رنگ  آيد  به  دستم؟/> تنم   پرتاب  و  دل  پرجوش  تا  کي؟زبان پر حرف و لب خاموش تا کي؟/> دلى    رنجور  و  جانى  خسته  دارموزين  محنت زبان چون بسته دارم؟/> توانم    ساخت،   چون   جانم  نباشدوليکن      تاب     هجرانم     نباشد/> چو   درمانم،  به  کار  آرم  صبورىولى    صبرم   نباشد   وقت   دورى/> غمت      را    تا    توانستم    نهفتمچو    وقت   گفتن   آمد  با  تو  گفتم/> کنون  تا  خود  ترا فرمان چه باشد؟نگويى   تا:  مرا  درمان  چه  باشد؟/> دوايى  کن  مرا،  کين دردم از تستدل   بريان  و  روى  زردم  از  تست/> نگفتم    تاکنون    احوال    با   کسچو   حال  من  بدانستي،  ازين  بس

/ 0 نظر / 4 بازدید