عشق من و تو

 

رفتن خسرو پيش فرهاد و مناظره انها

شهنشه گفت کز بخت دل فروز به جوی شیر خواهم رفت امروز
کشید از تن لباس مرزبانان برون آمد بر آئین شتابان
از آن سو پرس پرسان کوه بر کوه به جوی شیر شد تنها ز انبوه
تماشا کرد لختی بر لب جوی بدید آن سنگها را روی دروی
بهر نقش هنر چون نقش بینی نظر می‌کرد و می گفت آفرینی
چو دید آن اوستادی را به بنیاد به بنیاد دگر شد سوی استاد
جوانی دید در هیکل چو کوهی ز فر مهتران در وی شکوهی
گرامی پیکرش مانده خیالی چنان بدری ز غم گشته هلالی
بلا بیش از شمردن دیده جانش سزاوار شمردن استخوانش
رخش پر خون و سر تا پای پر خاک میان خاک و خون غلطیده غمناک
بگفتش کیستی و در چه سازی بگفتا عاشقم در جان گدازی
بگفتش عشقبازی را نشان چیست بگفتا آنکه داند در بلا زیست
بگفتش عاشقان زین ره چه پویند بگفتا دل دهند و درد جویند
بگفتش دل چرا با خود ندارند بگفتا خوبرویان کی گذارند
بگفتش مذهب خوبان کدامست بگفتا کش فریب و عشوه نامست
بگفتش پیشه‌ی دیگر چه دانند بگفتا غم دهند و جان ستانند
بگفتش تلخی غم هیچ کم نیست بگفتا گر غم شیریسنت غم نیست
بگفت از درویش چونی درین سوی بگفتا مردم از غم دور از آن روی
بگفتش بر تو اندازد گهی نور بگفت آری ولیکن چون مه از دور
بگفت او را مبین تا زنده مانی بگفتا مرگ به زان زندگانی

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/۱۱/٢۱ - حمیدرضا