عشق من و تو

 

تباکی

خود را به گریه زدن،خود را گریان نشان دادن،خود را شبیه گریه‏کننده ساختن،حالت‏گریه به خود گرفتن.در راه احیای عاشورا و سوگواری بر عزای حسین‏«ع‏»،هم گریستن،هم گریاندن و هم حالت گریه داشتن ثواب دارد.حتی اگر کسی نگرید یا گریه‏اش نیاید،گرفتن این حالت،هم در خود شخص حالت اندوه و تحسر ایجاد می‏کند،هم به مجلس‏عزا،چهره و رنگ غم می‏بخشد.تباکی،همسویی با داغداران سوگ عاشوراست و مثل‏گریستن و گریاندن است.در حدیث امام صادق‏«ع‏»است:«من انشد فی الحسین شعرافتباکی فله الجنة‏»  هر که در باره حسین،شعری بگوید و تباکی کند،بهشت برای اوست.

در حدیثی هم که سید بن طاووس نقل کرده،چنین است:«من تباکی فله الجنة‏» و درحدیث قدسی آمده است:«یا موسی!ما من عبد من عبیدی فی ذلک الزمان بکی او تباکی‏و تعزی علی ولد المصطفی الا و کانت له الجنة ثابتا فیها»  ای موسی هر یک از بندگانم که‏در زمان شهادت فرزند مصطفی‏«ص‏»گریه کند یا حالت گریه به خود گیرد و بر مصیبت‏سبط پیامبر تعزیت گوید،همواره در بهشت‏خواهد بود.

البته غیر از تباکی در مصیبت ابا عبد الله الحسین‏«ع‏»،حالت گریه به خود گرفتن درمناجات و دعا و از خوف خدا نیز مطلوب است و این از نمونه‏های روانی تاثیر ظاهر درباطن است. رسول خدا«ص‏»در این زمینه به ابوذر غفاری فرمود:«یا اباذر!من استطاع ان‏یبکی فلیبک،و من لم یستطع فلیشعر قلبه الحزن و لیتباک،ان القلب القاسی بعید من‏الله‏»  هر که می‏تواند گریه کند،پس بگرید و هر که نتواند،پس در دل خویش حزن قراردهد و تباکی کند، همانا قلب قساوت گرفته،از خداوند دور است.امام صادق‏«ع‏»در باره‏گریه بر گناه خویش و از خوف خدا می‏فرماید:«ان لم یجئک البکاء فتباک،فان خرج‏منک مثل راس الذباب فبخ بخ‏»  اگر گریه‏ات نمی‏آید،خود را به حالت گریه درآور،پس‏اگر به اندازه سر مگسی اشک بیرون آمد، پس مرحبا به تو.

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/۱۱/٩ - حمیدرضا