عشق من و تو

 

برداشتن بیعت

بیعت،بر عهده بیعت کننده،تکلیف حمایت و یاری می‏آورد،مگر آنکه امام و پیشوای‏بیعت،این تعهد را از دوش بیعتگران بردارد و آنان را در«حل‏»قرار دهد که اگر رفتند،پیمان شکنی محسوب نگردد.در اینکه آیا با«حل بیعت‏»،مسؤولیت از دوش صاحبان‏بیعت برداشته می‏شود، یا آنکه تکلیف حمایت و یاری حجت‏خدا همچنان بر دوش آنان‏باقی است،بحث است.

امام حسین‏«ع‏»یک بار در وسط راه،پس از شنیدن حوادث کوفه و آگاه شدن ازدگرگونی اوضاع آن،بیعت را از همراهان برداشت،تا هر که می‏خواهد برود.آن هنگام‏عده‏ای رفتند.یک بار هم شب عاشورا پس از خطبه‏ای که به ستایش از وفاداری اصحابش‏پرداخت،فرمود:اینها تنها مرا می‏خواهند،شما را آزاد می‏گذارم که هر کس می‏خواهدبرود.از تاریکی شب استفاده کنید و بروید:«فانطلقوا جمیعا فی حل،لیس لی علیکم منی‏ذمام،هذا لیل قد غشیکم فاتخذوه جملا»  البته آن شب کسی نرفت.برادران و پسران وبرادرزادگان عبد الله جعفر و زینب‏«ع‏»و کسانی چون عباس،زهیر بن قین و دیگران‏برخاستند و اعلام حمایت و جانبازی تا مرز شهادت نمودند و زندگی بی امام و حیات پس‏از شهادت حسین‏«ع‏»را بی‏ارزش دانستند.

گفت ای گروه،هر که ندارد هوای ما سرگیرد و برون رود از کربلای ما برگردد آنکه با هوس کشور آمده سرناورد به افسر شاهی گدای ما

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/۱۱/٩ - حمیدرضا