عشق من و تو

 

اوحدی مراغه ای

جهان   خاليست،  من در گوشه زانم
مروت    قحط  شد،  بي  توشه  زانم
 
اگر بودى چنان چون بود ازين پيش
بزرگى    کو   بدانستى  کم  از  بيش
 

در مذمت روزگار

چرا     بايستمى    ده   نامه   گفتن؟

چو  خامان  درد  دل  با خامه گفتن؟
 
کى    از   ده  نامه  اى  نامم  برآيد؟
ز   هر   بيهوده   اى  کامم  بر  آيد؟
 
چو    دريا   پر   گهر  دارم  ضميرى
ولى      گوهر     نميجويد     اميرى
 
چون  ماه از طبع من خود نور پاشد
نه   او  را  مشترى  بايد  که  باشد؟
 
سخن   را   چون   خريدارى   نديدم
به    از   ترک   سخن   کارى  نديدم
 
خرد   دورست   ازين  بيهوده  گفتن
حديث      بوده    و    نابوده    گفتن

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱۱ - حمیدرضا