عشق من و تو

 

گلايه از روزگار... از دوست خوبم راوی

 غوث اعظم آن چراغ عـــــلم و دین                             بود در اوراد با حـــــــــــی مبــــــــین

چشم گریان گفـــــــت کای رب قدیر                              گر زمن پرسی به محــــشر کای فقیر

حاصل طاعــــــت چه آوردی به من                             نیک میدانم چه سان گویــــــــم سخن

وحی آمد کای ندیم نیــــــــــــک خو                             عذر محشررا همین اکــــــــــنون بگو

پس بگفت ای کردگار بی نـــــــــیاز                              نیست بی شک برتو کتــمان هیچ راز

 روز اول چون سرشـــــتی خاک من                             جان دمیدی بر خس و خاشـــــاک من

نطفه یی کردی مرا در بطــــــن مام                             دست و پایم بســـــــــــــته نه ماه تمام

خون دل خوردم چو گوهــــر دم بدم                             تا کشـــــــــــــــیدم پای بیرون از عدم

باخودم گفتـــــــم چو زین زندان تار                             بگذرم زان پس بـــــــــــــــمانم برقرار

چون سرآمد مدت موعــــــــــود من                             کلبه یی روشــــــــن شد از مولود من

 گرسنه گریان و جسمی لخت و عور                            پای بنــــــــــــــــهادم در این دارلغرور

گفتم آسان شد مگر ایام سخـــــــــت                             بگذرانم زنده گـــــی زین پس به بخت

لیک در دم دست و پایم بســــته شد                             رشته یی امید ها بگســــــــــــسته شد

باز یک عـــمری در آن زندان و بند                             ناله ها کردم چو برآتش سپـــــــــــــند

 باخودم گفتم که چون زین بگـــذرم                              بگذرانم در تنـــــــــــعم لاجـــــــــــــرم

تا به روی نطق لب بگــــــــشود در                            دست و پا بشناخــــــــــتم با چشم وسر

گفتم اینک من دگر شادان شــــــدم                             فصل غم بگذشت و من خنــــدان شدم

 سوی مکتب خانه بردندم کـــــشان                               تا مگر یابم زعلـــــــــــم و فن نــشان

دربهای علم جانم رنــــــــــــجه شد                           خسته تن شد شرحه دست و پنجه شد

چوب تعلـــــــــیمم دمار از جان من                              برگرفت و کـــــــــــــس ندید افغان من

با خودم گفـــــــتم که این هم بگذرد                              فصل شادی آید و غم بـــــــــــــــگذرد

چون سرآید طفــــــــــلی وآید شباب                              قصه یی دلکـــــــش سرایم زان کتاب

 چون جوان گشتــم دلم پرنور گشت                              یکدم از لوح دلم غم دور گــــــــــشت

گفتم این فصل نشاط است و هوس                              دیگر از غم نشــــــــــنوم بانگ جرس

زود این نور امــــــــــــــیدم دود شد                             کاخ آمال و هوس نابــــــــــــــــود شد

نفس و شهـــوت را نمودی یار من                              تا نباشد بی گـــــــــــــــــــنه بازار من

بیم عصیان قلب من رنـــــجور کرد                              برنکاحم راغب و مجـــــــــــــبور کرد

 دیو غم گفتـــــــــــم دگر مقهور شد                              کلبه ام از روی زن پرنــــــــــــور شد

فصل دیگـــــــــر باز کردی بهر من                              گشت دیگر گون مسا و شهــــــــر من

مدتی لبـــــــــــــهای دل پرخنده بود                             خانه از نور صـــــــــــــــــفا آکنده بود

 تا که بانگ کودکــــــی آمد به گوش                             گفت در گوش دلم پنهان ســــــــروش

آمد آنکو عمر گیــــــــــــرد غم دهد                             قدرعنای چو سروت خـــــــــــــــم دهد


 باز عــــــــــــمری بهر نان و آب او                             جان و تن فرسود مســــــــکین باب او

بهر خورد و خواب او عــمری دراز                             سوی این و آن شدم دســــــــــــت نیاز

تا که عاقل گشت رفت عـقل از سرم                             گلبنی پر گل شد از چشـــــــــــــم ترم

 من چه گویم درغمش من چون شدم                            لاله پرداغ ودل پرخون شـــــــــــــــــدم

خون دل من خوردم او شد گوهــری                            خاک ره من گشتم او شد افــــــــــسری

تا همی گشتم زدنـــــــــــــــیا نا امید                             نور امـــــــــــــــیدم به دل داد این نوید

پیک پــــــــــیری آید و شادان شوی                            خط شادی آرد و خندان شـــــــــــــــوی

 عمر ضایع شد دراین سودای خــــام                            تامگر پیری کند دفــــــــــــــــــــع ظلام

تشنه لب مردم در امیــــــــــد سراب                             شب سرآمد برگرفــتم  سرزخواب

...

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٦/٥/۳۱ - حمیدرضا