عشق من و تو

 

حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حَزین و معروف به شیخ علی حزین، هنگام حمله افغانان در اصفهان بود و در سال 1146ق از ترس نادرشاه از ایران به هند پناهنده شد و در سال 1181ق در حدود هفتاد و هشت سالگی در شهر بنارس درگذشت و در همان شهر دفن شد.
حزین لاهیجی از راه لارستان و بندرعباس به هندوستان رفت و در ابتدا در دهلی اقامت گزید. او پیش‌تر در سرزمین‌های عراق و حجاز و یمن زندگی کرده بود.
وی «تاریخ صفوی» را در هند نوشت. او در این کتاب وضعیت اصفهان در زمان حمله افغان را شرح می‌دهد.
سکونت حزین لاهیجی در نوزده سال آخر زندگی خود در بنارس که تحت حکومت نواب‌ شیعه بود، از رویدادهای مهم در حیات فرهنگی، مذهبی و ادبی این شهر به شمار می‌آید.
آرامگاه او ـ که مدفن خلیل علی ابراهیم خان نیز در جوار آن است ـ در بنارس زیارتگاه مهمی است که زوار آن، علاوه بر شیعیان، سایر مسلمانان و فارسی‌دوستان نیز هستند.
حضور حزین و درس‌های او در ترویج و اشاعه تشیع در آن سامان نقش بسیار مهمی داشت.
حزین لاهیجی در سال 1103 قمری در اصفهان زاده شده و از نوادگان شیخ زاهد گیلانی بود.
از استادان حزین می‌توان به امیر سید حسین طالقانی اشاره کرد.
حزین لاهیجی از آخرین شاعران بزرگ سبک هندی بود.
از آثار او می‌توان به تذکره شعرا، دیوان اشعار، صفیر دل و حدیقه ثانی در برابر حدیقه سنایی و تذکارات العاشقین در برابر لیلی و مجنون اشاره کرد.
تذکره حزین لاهیجی با سبکی ساده و پخته به نگارش درآمده‌ است.
سروده‌های حزین لاهیجی به زبان‌های مختلف دنیا از جمله فرانسوی نیز ترجمه شده ‌است.
همچنین سرگذشت حزین با متن فارسی و ترجمه انگلیسی در لندن چاپ شده است.
یکی از مشهورترین اشعار حزین لاهیجی در پی می‌آید:

ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد
در دام مانده باشد صیاد رفته باشد

آه از دمی که تنها، با داغ او چو لاله
در خون نشسته باشم چون باد رفته باشد

امشب صدای تیشه از بیستون نیامد
شاید به خواب شیرین، فرهاد رفته باشد

خونش به تیغ حسرت یا رب حلال بادا
صیدی که از کمندت آزاد رفته باشد

از آه دردناکی سازم خبر دلت را
وقتی که کوه صبرم بر باد رفته باشد

رحم است بر اسیری کز گرد دام زلفت؟
با صد امیدواری ناشاد رفته باشد

شادم که از رقیبان دامن کشان گذشتی
گو مشت خاک ما هم، بر باد رفته باشد

پرشور از "حزین " است امروزکوه و صحرا
مجنون گذشته باشد فرهاد رفته باشد

منبع: خبرگزاری فارس

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸۸/٤/٩ - حمیدرضا


زهد و تقوا

امام حسن مجتبی علیه السلام:

« قیلَ لَهُ(علیه السلام) مَا الزُّهْدُ؟قالَ: أَلرَّغْبَةُ فِى التَّقْوى وَ الزَّهادَةُ فِى الدُّنْیا. قیل: فَمَا الْحِلْمُ؟ قالَ کَظْمُ الْغَیظِ وَ مَلْکُ النَّفْسِ. قیلَ مَا السَّدادُ؟ قالَ: دَفْعُ الْمُنْکَرِ بِالْمَعْرُوفِ.»

از حضرت امام حسن مجتبى(علیه السلام) پرسیده شد که زهد چیست؟فرمود: رغبت به تقوا و بی رغبتى در دنیا. سؤال شد حلم چیست؟ فرمود: فرو بردن خشم و تسلّط بر نفس. سؤال شد سداد و درستى چیست؟ فرمود: برطرف نمودن زشتى به وسیله خوبى.

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸۸/٤/۸ - حمیدرضا


تاخیر در توبه.

امام محمد تقی علیه السلام:

تَأخیرُ التَّوْبَةِ إِغْتِرارٌ وَ طُولُ التَّسْویفِ حَیْرَةٌ، وَ الاِْعْتِذارُ عَلَى اللّهِ هَلَکَةٌ وَ الاِْصْرارُ عَلَى الذَّنْبِ أَمْنٌ لِمَکْرِ اللّهِ فَلا یَأْمَنُ مَکْرَ اللّهِ إِلاَّ الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ.:

 

(سوره اعراف، آیه 99) به تأخیر انداختن توبه نوعى خودفریبى است، و وعده دروغ دادن نوعى سرگردانى است، و عذرتراشى در برابر خدا نابودى است، و پا فشارى بر گناه آسودگى از مکر خداست. از مکر خدا آسوده نباشند جز مردمان زیانکار.

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸۸/٤/۸ - حمیدرضا


حدیثی از امام محمد تقی علیه السلام

امام  محمد تقی علیه السلام:

« تَوَسَّدِ الصَّبْرَ وَ أَعْتَنِقِ الْفَقْرَ وَ ارْفَضِ الشَّهَواتِ وَ خالِفِ الْهَوى وَ اعْلَمْ أَنَّکَ لَنْ

تَخْلُوَ مِنْ عَیْنِ اللّهِ فَانْظُرْ کَیْفَ تَکُونُ ».

صبر را بالش کن، و فقر را در آغوش گیر، و شهوات را ترک کن، و با هواى نفس مخالفت

کن و بدان که از دیده خدا پنهان نیستى، پس بنگر که چگونه اى.

امام محمد تقی علیه السلام:

« إِظْهارُ الشَّىْءِ قَبْلَ أَنْ یُسْتَحْکَمَ مَفْسَدَةٌ لَهُ ».

اظهار چیزى قبل از آن که محکم و پایدار شود سبب تباهى آن است.

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸۸/٤/۸ - حمیدرضا