عشق من و تو

 

ادامه شعر گلايه از روزگار... از دوست خوبم راوی


... تشنه لب مردم در امیــــــــــد سراب                        شب سرآمد برگرفـــــــــــتم سرزخواب

پیری آمد ضعف اعضــــا جان گرفت                       رخنه یی در جان ودر ایمــان گرفت                

چشم روشن تیره گشت و تن فــسرد                            آرزو ها یک یک اندر سیــــــــــنه مرد 

سروقدم خم شد و مویم ســـــــــــپید                          روی چون گلنار شد چون شنبلـــــــــید

شد دکان حـــــــــسن من بی مشتری                        جمله معشـــــــــوقان شدند از من بری


 لب زگفتن پای ازرفــــــــــــــتار ماند                           داغ حسرت در دل خونــــــــــــبار ماند

عقل تارفت ازبرم ویران  شـــــــــدم                            واله و حیران و سرگــــــــــــردان شدم

سنگ طفلان خوردم و زخـــــم گزند                            شدقرینم ناسزا ونیشخـــــــــــــــــــــند

از دری شد بردری حـــــــــیران دلم                            تامگر ازهم گشاید مشــــــــــــــــــــکلم

زین تکاپو عاقبـــــــــــــت افسرد تن                           کنجی افــــــــــــتادم به دور از ما و من

 چون درخت عــمر شد بی بار وبرگ                           گفتم آسان گردد این سخـــــتی به مرگ

مرگ باشـد خواب خوش در گور من                          مرهمی براین دلی رنجــــــــــــــــور من

 مالک الموت عاقبـــت با زجز و زور                          روح از تن تن زروحـــــــــــــم کرد دور

                                          ***************

شادمان رفتم  درون گورتنــــــــــــگ                         تابیاسایم به دور از نام و ننــــــــــــــگ

خواب ناگشته صدای هولنــــــــــــاک                         گفت برخیز ای فلان زین مشــــت  خاک

کیست رب و چیست دینت رازگــــوی                         قصه ی شک و یقینت بازگـــــــــــــــوی

 رعب مانع شـــــــد که برگویم صواب                         حاصلم شد زجر و توبیخ وعتـــــــــــاب

تاقیامت سوختم در گـــــــــــــــور تار                         گشت نامم عاصی  و اصحــــــــــــاب نار

                                         ****************

...

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٦/٦/٥ - حمیدرضا


فريد الدين راپيامی بود!...سهراب مژده

سرباز مغول
يال پر بار اسب خويش
را بخود خواند!
شمشيرش بر گردن عطار
فرود آورد
و سرش را بر پيکره خاک نشاند
عطار را رسالتی بود!
او!
بايد کلامی را

او!
بايد پيامی را
به پايان
می نشاند!

عطار!
شناور
در رودباره ای
از خون!
سر خود از پيکره ی خاک خويش
بالا کشيد!
با دستانش
و بر گردن جوشان خويش
نهاد!

برپيکره ی خاک کلک
جويی بود
پرنی
پر سوز!

عطار نی
استادانه
در دامنه ی جوی
تراشيد
وز
سبزه ها
جوهر همی ساخت
وبر سياهه ی خاک مام
نبشتن آغازيد!
او!
بايد
کلامی را
او!
باید
پيامی را
به پايان می نشاند!

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٦/٦/۳ - حمیدرضا


و نه هيچ... مهدي اخوان ثالث

نه زورقی و نه سیلی ، نه سایه ی ابری 
 تهی ست اینه مرداب انزوای مرا
خوش آنکه سر رسدم روز و سردمهر سپهر
شبی دو گرم به شیون کند سرای مرا

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٦/٦/٢ - حمیدرضا


و ندانستن ...مهدي اخوان ثالث

شست باران بهاران هر چه هر جا بود
یک شب پاک اهورایی
بود و پیدا بود
بر بلندی همگنان خاموش
گرد هم بودند
لیک پنداری
هر کسی با خویش تنها بود
ماه می تابید و شب آرام و زیبا بود
جمله آفاق جهان پیدا
 اختران روشنتر از هر شب
 تا اقاصی ژرفنای آسمان پیدا
جاودانی بیکران تا بیکرانه ی جاودان پیدا
اینک این پرسنده می پرسد
 پرسنده : من شنیدستم
 تا جهان باقی ست مرزی هست
بین دانستن
و ندانستن
تو بگو ، مزدک !‌ چه می دانی ؟
آنسوی این مرز ناپیدا
 چیست ؟
 وانکه زانسو چند و چون دانسته باشد کیست ؟
مزدک : من جز اینجایی که می بینم نمی دانم
پرسنده : یا جز اینجایی که می دانی نمی بینی
مزدک : من نمی دانم چه آنجه یا کجا آنجاست
بودا : از همین دانستن و دیدن
یا ندانستن سخن می رفت
زرتشت : آه ، مزدک ! کاش می دیدی
شهر بند رازها آنجاست
اهرمن آنجا ، اهورا نیز
بودا : پهندشت نیروانا نیز
پرسنده : پس خدا آنجاست ؟
 هان ؟
شاید خدا آنجاست
بین دانستن
و ندانستن
تا جهان باقی ست مرزی هست
همچنان بوده ست
تا جهان بوده ست

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٦/٦/٢ - حمیدرضا


دريچه ها ... مهدی اخوان ثالث

ما چون دو دریچه ، رو به روی هم

 آگاه ز هر بگو مگوی هم

هر روز سلام و پرسش و خنده

 هر روز قرار روز اینده
 

عمر اینه ی بهشت ، اما ... آه

 بیش از شب و روز تیره و دی کوتاه
 

کنون دل من شکسته و خسته ست

 زیرا یکی از دریچه ها بسته ست

 نه مهر فسون ، نه ماه جادو کرد

 نفرین به سفر ، که هر چه کرد او کرد

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٦/٦/٢ - حمیدرضا


زمستان... مهدی اخوان ثالث

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
سرها در گریبان است
کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را
نگه جز پیش پا را دید ، نتواند
که ره تاریک و لغزان است
وگر دست محبت سوی کسی یازی
 به اکراه آورد دست از بغل بیرون
 که سرما سخت سوزان است
نفس ، کز گرمگاه سینه می اید برون ، ابری شود تاریک
 چو دیدار ایستد در پیش چشمانت
نفس کاین است ، پس دیگر چه داری چشم
ز چشم دوستان دور یا نزدیک ؟
 مسیحای جوانمرد من ! ای ترسای پیر پیراهن چرکین
هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... ای
دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوی ، در بگشای
منم من ، میهمان هر شبت ، لولی وش مغموم
منم من ، سنگ تیپاخورده ی رنجور
 منم ، دشنام پس آفرینش ، نغمه ی ناجور
نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بیرنگ بیرنگم
بیا بگشای در ، بگشای ، دلتنگم
حریفا ! میزبانا ! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد
 تگرگی نیست ، مرگی نیست
صدایی گر شنیدی ، صحبت سرما و دندان است
من امشب آمدستم وام بگزارم
 حسابت را کنار جام بگذارم
چه می گویی که بیگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟
فریبت می دهد ، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست
حریفا ! گوش سرما برده است این ، یادگار سیلی سرد زمستان است
و قندیل سپهر تنگ میدان ، مرده یا زنده
به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود ، پنهان است
حریفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز یکسان است
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
هوا دلگیر ، درها بسته ، سرها در گریبان ، دستها پنهان
نفسها ابر ، دلها خسته و غمگین
درختان اسکلتهای بلور آجین
زمین دلمرده ، سقف آسمان کوتاه
غبار آلوده مهر و ماه
زمستان است

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٦/٦/٢ - حمیدرضا