عشق من و تو

 

گلايه از روزگار... از دوست خوبم راوی

 غوث اعظم آن چراغ عـــــلم و دین                             بود در اوراد با حـــــــــــی مبــــــــین

چشم گریان گفـــــــت کای رب قدیر                              گر زمن پرسی به محــــشر کای فقیر

حاصل طاعــــــت چه آوردی به من                             نیک میدانم چه سان گویــــــــم سخن

وحی آمد کای ندیم نیــــــــــــک خو                             عذر محشررا همین اکــــــــــنون بگو

پس بگفت ای کردگار بی نـــــــــیاز                              نیست بی شک برتو کتــمان هیچ راز

 روز اول چون سرشـــــتی خاک من                             جان دمیدی بر خس و خاشـــــاک من

نطفه یی کردی مرا در بطــــــن مام                             دست و پایم بســـــــــــــته نه ماه تمام

خون دل خوردم چو گوهــــر دم بدم                             تا کشـــــــــــــــیدم پای بیرون از عدم

باخودم گفتـــــــم چو زین زندان تار                             بگذرم زان پس بـــــــــــــــمانم برقرار

چون سرآمد مدت موعــــــــــود من                             کلبه یی روشــــــــن شد از مولود من

 گرسنه گریان و جسمی لخت و عور                            پای بنــــــــــــــــهادم در این دارلغرور

گفتم آسان شد مگر ایام سخـــــــــت                             بگذرانم زنده گـــــی زین پس به بخت

لیک در دم دست و پایم بســــته شد                             رشته یی امید ها بگســــــــــــسته شد

باز یک عـــمری در آن زندان و بند                             ناله ها کردم چو برآتش سپـــــــــــــند

 باخودم گفتم که چون زین بگـــذرم                              بگذرانم در تنـــــــــــعم لاجـــــــــــــرم

تا به روی نطق لب بگــــــــشود در                            دست و پا بشناخــــــــــتم با چشم وسر

گفتم اینک من دگر شادان شــــــدم                             فصل غم بگذشت و من خنــــدان شدم

 سوی مکتب خانه بردندم کـــــشان                               تا مگر یابم زعلـــــــــــم و فن نــشان

دربهای علم جانم رنــــــــــــجه شد                           خسته تن شد شرحه دست و پنجه شد

چوب تعلـــــــــیمم دمار از جان من                              برگرفت و کـــــــــــــس ندید افغان من

با خودم گفـــــــتم که این هم بگذرد                              فصل شادی آید و غم بـــــــــــــــگذرد

چون سرآید طفــــــــــلی وآید شباب                              قصه یی دلکـــــــش سرایم زان کتاب

 چون جوان گشتــم دلم پرنور گشت                              یکدم از لوح دلم غم دور گــــــــــشت

گفتم این فصل نشاط است و هوس                              دیگر از غم نشــــــــــنوم بانگ جرس

زود این نور امــــــــــــــیدم دود شد                             کاخ آمال و هوس نابــــــــــــــــود شد

نفس و شهـــوت را نمودی یار من                              تا نباشد بی گـــــــــــــــــــنه بازار من

بیم عصیان قلب من رنـــــجور کرد                              برنکاحم راغب و مجـــــــــــــبور کرد

 دیو غم گفتـــــــــــم دگر مقهور شد                              کلبه ام از روی زن پرنــــــــــــور شد

فصل دیگـــــــــر باز کردی بهر من                              گشت دیگر گون مسا و شهــــــــر من

مدتی لبـــــــــــــهای دل پرخنده بود                             خانه از نور صـــــــــــــــــفا آکنده بود

 تا که بانگ کودکــــــی آمد به گوش                             گفت در گوش دلم پنهان ســــــــروش

آمد آنکو عمر گیــــــــــــرد غم دهد                             قدرعنای چو سروت خـــــــــــــــم دهد


 باز عــــــــــــمری بهر نان و آب او                             جان و تن فرسود مســــــــکین باب او

بهر خورد و خواب او عــمری دراز                             سوی این و آن شدم دســــــــــــت نیاز

تا که عاقل گشت رفت عـقل از سرم                             گلبنی پر گل شد از چشـــــــــــــم ترم

 من چه گویم درغمش من چون شدم                            لاله پرداغ ودل پرخون شـــــــــــــــــدم

خون دل من خوردم او شد گوهــری                            خاک ره من گشتم او شد افــــــــــسری

تا همی گشتم زدنـــــــــــــــیا نا امید                             نور امـــــــــــــــیدم به دل داد این نوید

پیک پــــــــــیری آید و شادان شوی                            خط شادی آرد و خندان شـــــــــــــــوی

 عمر ضایع شد دراین سودای خــــام                            تامگر پیری کند دفــــــــــــــــــــع ظلام

تشنه لب مردم در امیــــــــــد سراب                             شب سرآمد برگرفــتم  سرزخواب

...

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٦/٥/۳۱ - حمیدرضا


ماه شعبان

شعبان ماه بسيار شريفى است و به حضرت سيد انبياء صَلَّى اللهِ عَلِيهِ وَ آله منسوب است و آن حضرت اين

ماه را روزه مى‌گرفت و به ماه رمضان وصل مى‌كرد و مى‌فرمود شعبان، ماه من است هر كه يك روز از

ماه مرا روزه بگيرد بهشت براي او واجب مي‌شود و از حضرت صادق عليه السلام روايت شده است كه

چون ماه شعبان فرا مي‌رسيد امام زين العابدين عليه السلام اصحاب خود را جمع مى‌نمود و مى‌فرمود اى

اصحاب من مى‌دانيد اين چه ماهى است؟ اين ماه شعبان است و حضرت رسول صلى الله عليه و آله مى‌فرمود

شعبان ماه من است پس در اين ماه براى جلب محبت پيغمبر خود و براى تقرّب به سوى پروردگار خود

روزه بداريد. به حقّ آن خدايى كه جان علىّ بن الحسين به دست قدرت اوست سوگند ياد مى‌كنم كه از پدرم

حسين بن على عليهماالسلام شنيدم كه فرمود شنيدم از اميرالمؤمنين عليه السلام كه هر كه روزه بگيرد در ماه

شعبان براى جلب محبّت پيغمبر خدا و تقرّب به سوى خدا؛ خداوند او را دوست مي‌دارد و در روز قيامت

كرامت خود را نصيب او مي‌گرداند و بهشت را براى او واجب مي‌کند.

منبع:http://www.tebyan.net/index.aspx?pid=44527 سایت تبیان

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٦/٥/٢٥ - حمیدرضا


من و جوجو

روزها و شبها بی تو

چه زود گذشت  روزهای با  تو

شبهای در فکر تو

در فکر زیبایی تو

 چه زود  و تلخ گذشت

آن روزهای سرشار از شادی و دوست داشتن

همچون گل سرخی که  به تو دادم  این عشق زود پژمرد ...

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٦/٥/۱٢ - حمیدرضا


در ميان برگهای زرد...فريدون مشيری

تاب می خورم
 تاب می خورم
 می روم به سوی مهر
 می روم به سوی ماه
در کجا به دست کیست
بند گاهواره ام ؟
برگهای زرد
 برگهای زرد
 روی راهی از ازل کشیده تا ابد
مثل چشم های منتظر نگاه میکنند
 در نگاهشان چگونه بنگرم
چگونه ننگرم ؟
از میانشان چگونه بگذرم
 چگونه نگذرم ؟
بسته راه چاره ام
 از درون اینه
 چهرهای شکسته خسته
 بانگ می زند که
وقت رفتن است
 چهره ای شکسته خسته
 از برون جواب می دهد
نوبت من است؟
من در انتظار یک شایاره ام
 حرفهای خویش را
 از تمام مردم جهان نهفته ام
 با درخت و چاه و چشمه هم نگفته ام
مثل قصه شنیده آه
نشنود کسی دوباره ام
ای که بعد من درون گاهواره ات
سالهای سال
می روی به سوی مهر
می روی به سوی ماه
یک درنگ
یک نگاه
روی راهی از ازل کشیده تا ابد
 در میان برگهای زرد
می تپد به یاد تو هنوز
قلب پاره پاره ام

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٦/٥/۱٢ - حمیدرضا