عشق من و تو

 

پادشاهی گرشاسپ

پسر بود زو را یکی خویش کامبیامد نشست از بر تخت و گاهچو بنشست بر تخت و گاه پدرچنین تا برآمد برین روزگاربه ترکان خبر شد که زو درگذشتبیامد به خوار ری افراسیابنیاورد یک تن درود پشنگدلش خود ز تخت و کله گشته بودبدو روی ننمود هرگز پشنگفرستاده رفتی به نزدیک اویهمی گفت اگر تخت را سر بدیتو خون برادر بریزی همیمرا با تو تا جاودان کار نیستپرآواز شد گوش ازین آگهیپیامی بیامد به کردار سنگکه بگذار جیحون و برکش سپاهیکی لشکری ساخت افراسیابکه گفتی زمین شد سپهر روانیکایک به ایران رسید آگهیسوی زابلستان نهادند رویبگفتند با زال چندی درشتپس از سام تا تو شدی پهلوانسپاهی ز جیحون بدین سو کشیداگر چاره دانی مراین را بسازچنین گفت پس نامور زال زرسواری چو من پای بر زین نگاشتبه جایی که من پای بفشاردمشب و روز در جنگ یکسان بدمکنون چنبری گشت یال یلیکنون گشت رستم چو سرو سهیپدر کرده بودیش گرشاسپ نامبه سر بر نهاد آن کیانی کلاهجهان را همی داشت با زیب و فردرخت بلا کینه آورد باربران سان که بد تخت بی​کار گشتببخشید گیتی و بگذاشت آبسرش پر ز کین بود و دل پر ز جنگبه تیمار اغریرث آغشته بودشد آن تیغ روشن پر از تیره زنگبدو سال و مه هیچ ننمود رویچو اغریرثش یار درخور بدیز پرورده مرغی گریزی همیبه نزد منت راه دیدار نیستکه بی​کار شد تخت شاهنشهیبه افراسیاب از دلاور پشنگممان تا کسی برنشیند به گاهز دشت سپنجاب تا رود آبهمی بارد از تیغ هندی روانکه آمد خریدار تخت مهیجهان شد سراسر پر از گفت​وگویکه گیتی بس آسان گرفتی به مشتنبودیم یک روز روشن روانکه شد آفتاب از جهان ناپدیدکه آمد سپهبد به تنگی فرازکه تا من ببستم به مردی کمرکسی تیغ و گرز مرا برنداشتعنان سواران شدی پاردمز پیری همه ساله ترسان بدمنتابد همی خنجر کابلیبزیبد برو بر کلاه مهی

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۳٠ - حمیدرضا


شاهنامه خوانی در شب یلدا

به نام خداوند جان و خردخداوند نام و خداوند جایخداوند کیوان و گردان سپهرز نام و نشان و گمان برترستبه بینندگان آفریننده رانیابد بدو نیز اندیشه راهسخن هر چه زین گوهران بگذردخرد گر سخن برگزیند همیستودن نداند کس او را چو هستخرد را و جان را همی سنجد اویبدین آلت رای و جان و زبانبه هستیش باید که خستو شویپرستنده باشی و جوینده راهتوانا بود هر که دانا بوداز این پرده برتر سخن​گاه نیستکزین برتر اندیشه برنگذردخداوند روزی ده رهنمایفروزنده ماه و ناهید و مهرنگارنده​ی بر شده پیکرستنبینی مرنجان دو بیننده راکه او برتر از نام و از جایگاهنیابد بدو راه جان و خردهمان را گزیند که بیند همیمیان بندگی را ببایدت بستدر اندیشه​ی سخته کی گنجد اویستود آفریننده را کی توانز گفتار بی​کار یکسو شویبه ژرفی به فرمانش کردن نگاهز دانش دل پیر برنا بودز هستی مر اندیشه را راه نیست

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۳٠ - حمیدرضا


هزار دشمنـم ار می‌کنند قصد هـلاک

هزار دشمنـم ار می‌کنند قصد هـلاک

                                             گرم تو دوستی از دشمـنان ندارم باک
مرا امید وصال تو زنده می‌دارد
                                           و گر نه هر دمم از هجر توست بیم هلاک
نفـس نفـس اگر از باد نشنوم بویش
                                                 زمان زمان چو گل از غم کنم گریبان چاک
رود به خواب دو چشم از خیال تو هیهات
                                                    بود صـبور دل اندر فراق تو حاشاک
اگر تو زخم زنی به کـه دیگری مرهـم
                                                  و گر تو زهر دهی به کـه دیگری تریاک
بـضرب سیفـک قتـلی حیاتـنا ابدا
                                                لان روحی قد طاب ان یکون فداک
عنان مپیچ که گر می‌زنی به شمشیرم
                                                     سـپر کنم سر و دستت ندارم از فتراک
تو را چنان که تویی هر نـظر کـجا بیند
                                                   به قدر دانش خود هر کسی کند ادراک

                           بـه چشم خلق عزیز جهان شود حافظ 
                           کـه بر در تو نهد روی مسکنت بر خاک

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۳٠ - حمیدرضا


حافظ خوانی يادگار قديم در شب يلدا

در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمـع
                                                                شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع
روز و شب خوابم نمی‌آید به چشم غم پرست
                                                         بـس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع
رشتـه صـبرم به مقراض غمت ببریده شد
                                                         همـچـنان در آتش مهر تو سوزانم چو شمع
گر کـمیت اشـک گلگونم نـبودی گرم رو
                                                          کی شدی روشن به گیتی راز پنهانم چو شمع
در میان آب و آتش همچنان سرگرم توسـت
                                                            این دل زار نزار اشـک بارانـم چو شـمـع
در شـب هجران مرا پروانه وصلی فرسـت
                                                              ور نه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمـع
بی جمال عالم آرای تو روزم چون شب است
                                                           با کمال عشق تو در عین نقصانم چو شمـع
کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمـت 
                                                              تا در آب و آتش عشقت گدازانم چو شـمـع
همـچو صبحم یک نفس باقیست با دیدار تو
                                                                چـهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع
سرفرازم کن شبی از وصـل خود ای نازنین
                                                              تا مـنور گردد از دیدارت ایوانم چو شـمـع
                          آتـش مـهر تو را حافظ عجب در سر گرفت

                    آتـش دل کی به آب دیده بنشانم چو شمع

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۳٠ - حمیدرضا


حافظ خوانی و شب چله

زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست
پیرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست
نرگسـش عربده جوی و لبش افسوس کنان
نیم شب دوش به بالین من آمد بنشسـت
سر فرا گوش مـن آورد بـه آواز حزین
گفـت ای عاشق دیرینه من خوابت هست
عاشـقی را کـه چنین باده شبگیر دهـند
کافر عـشـق بود گر نـشود باده پرسـت
برو ای زاهد و بر دردکـشان خرده مـگیر
کـه ندادند جز این تحفه به ما روز السـت
آن چـه او ریخت بـه پیمانـه ما نوشیدیم
اگر از خمر بهشت است وگر باده مـسـت
خـنده جام می و زلـف گره گیر نـگار
ای بسا توبه که چون توبه حافظ بشکسـت

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۳٠ - حمیدرضا


شب يلدا و حافظ

اگر چـه باده فرح بخش و باد گل‌بیز اسـت
به بانگ چنگ مخور می که محتسب تیز است
صراحی ای و حریفی گرت به چنـگ افـتد
بـه عـقـل نوش که ایام فتنه انگیز است
در آسـتین مرقـع پیالـه پـنـهان کـن
که همچو چشم صراحی زمانه خون‌ریز است
بـه آب دیده بـشوییم خرقـه‌ها از می
کـه موسـم ورع و روزگار پرهیز اسـت
مـجوی عیش خوش از دور باژگون سپـهر
که صاف این سر خم جمله دردی آمیز است
سـپـهر برشده پرویزنیسـت خون افشان
کـه ریزه‌اش سر کسری و تاج پرویز اسـت
عراق و فارس گرفتی به شعر خوش حافـظ
بیا کـه نوبـت بـغداد و وقت تبریز اسـت

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۳٠ - حمیدرضا


یکی از ما

 

یک داستان کهنه تکراری تلخ

پیچیده مثل یک معمّا تا همیشه

یک زن میان مرز پائیز و زمستان

از ابتدا تا انتها تنها همیشه

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۳٠ - حمیدرضا


خوردنیهای شب یلدا...من و جوجو

البته بعضی از خوردینهاش

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۳٠ - حمیدرضا


بچه و شب یلدا... من و جوجو

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۳٠ - حمیدرضا


ایران در شب یلدا...من و جوجو

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۳٠ - حمیدرضا


یلدا در ادبیات کهن... من و جوجو

در فرهنگ عاميانه‌ی مردم، شب يلدا و شب چله، شب دوستی است. شب بار عام و کارهای

خيريه است. مردم ايران که اکثراً کشاورز يا دام‌دار بوده‌اند، آموخته‌اند تا سرمای زمستان را

بهانه‌ای برای دورهم جمع‌شدن و جشن به پايان رساندن يک سال زراعی بدانند. ليکن در فرهنگ

ادبی و رسمی کشورمان، يلدا اغلب چهره‌ی تاريک و خشن شبی طولانی است. شبی که

عشاق به انتظار به سرآمدن آن هستند. طولانی و تاريک بودن يلدا استعاره‌ايست برای فراق

جان‌کاه معشوق، تنهايی و انتظار وصال و گاه گيسوی سياه و بلند يار.

و در پايان چندبيتی در اين مضمون می‌خوانيم:

حافظ: صحبت حکام، ظلمت شب يلدا است نور ز خورشيد خواه بو که برآيد

سعدی: هنوز با همه دردم اميد درمان است که آخری بود آخر شبان يلدا را

اوحدی: شب هجرانت ای دلبر، شب يلدا است پنداری رخت نوروز و ديدار تو عيد ماست پنداری

خاقانی: تو جان لطيفی و جهان جسم کثيف تو شمع فروزنده و گيتی شب يلدا

عنصری: چون حلقه ربايند به نيزه، تو به نيزه خال از رخ زنگی بربايی شب يلدا

منوچهری: نور رايش تيره‌شب را روز نورانی کند دود چشمش روز روشن را شب يلدا کند

مسعود سعد: کرده خورشيد صبح ملک تو روز همه دشمنان شب يلدا


ناصرخسرو: او بر دوشنبه و تو بر آدينه تو ليل قدر داری و او يلدا

هم‌چنين ارتباط عيسی مسيح با اين شب در اشعار امير معزی و سنائی غزنوی مشهود است.

امير معزی: ايزد دادار، مهر و کين تو گويی از شب قدر آفريد و از شب يلدا زان‌که به مهرت بود

تقرب مومن زان‌که به کينت بود تفاخر ترسا

سنائی غزنوی: به صاحب‌دولتی پيوند اگر نامی همی جويی که از يک چاکری عيسی چنان

معروف شد يلدا

سيف افرنگی: سخنم بلند نام از سخن تو گشت و شايد که درازنامی از نام مسيح يافت يلدا

منبع:

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد.

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۳٠ - حمیدرضا


میترا...من و جوجو

نقشی از ميترا (مهر) در آن زمان آيين مهر (آيين زروانی) در ميان ساکنان فلات ايران رواج داشته است. مهر و ناهيد (ميترا و آناهيتا) به‌عنوان دو ايزد نيايش می‌شده‌اند. «مهر»، ايزد فروغ، نگهبان پيمان و پشتيبان پرتو پگاهی است و «ناهيد»، ايزد پاکی، زايش و برکت، فرشته‌ی آب‌ها و باران. پيروان آيين مهر آخرين شب پاييز را مصادف با تولد خورشيد می‌‌دانسته‌اند٨، همان‌گاه که از دل سياهی شبی درازآهنگ و سرد، ايزدمهر در يک غار گود و کم‌ارتفاع از ميان کوه‌های البرز ظهور می‌کند و خورشيد گرم و نورافزا را به ارمغان می‌آورد. برخی به اشتباه مهر را همان خورشيد گرفتند و شب چله را در واقع شب ميلاد خورشيد می‌دانند. در کتاب «از اسطوره تا تاريخ» به نقل از دکتر مهرداد بهار می‌خوانيم: «شب يلدا، تولد مهر يا ميترا نيست، بلکه تولد خورشيد است. مهر با خورشيد تفاوت‌هايی دارد». از نظر تقويم مردم ايران باستان، چله، شب تولد خورشيد است و حال آن‌که بر اساس اسطوره‌ها خورشيد و مهر ارتباط نزديکی دارند ولی يکی نيستند.

پيروان آيين مهر يا زروانی، بلندتر شدن روزها را از برکت حکم‌رانی ايزد مهر بر زمين می‌دانستند و کوتاه‌تر شدن شب‌ها را نشانه‌ای از غلبه‌ی او بر اهريمن. آن‌ها در شب چله به پای‌کوبی و جشن و سرور می‌پرداختند تا شکست اهريمن را جشن بگيرند و گاه تا دميدن پرتو پگاه در دامنه‌ی کوه‌های البرز به انتظار باززاييده‌شدن خورشيد می‌نشستند. برخی در مهرابه‌ها٩ (نيايشگاه‌های پيروان آيين مهر) به نيايش مشغول بودند تا پيروزی مهر و شکست اهريمن را از خداوند طلب کنند.

پس از گرويدن ايرانيان به آيين زرتشت، آداب و رسوم آيين مهر نه‌تنها فراموش نشد بلکه جزوی از آيين و مراسم زرتشتی به‌حساب می‌آمد. بنا بر روايت ابوريحان بيرونی در کتاب آثارالباقيه، زرتشتيان روز اول دی را خور‌روز (روز خورشيد) می‌نامند و جشن اين روز را نودروز١٠. اين نام‌گذاری از آن جهت است که از چله تا نوروز نود روز فاصله است. هم‌چنين در کتاب قانون مسعودی آمده‌است که اولين روز از دی‌ماه را خرم‌روز يا خره‌روز می‌نامند١١. اين روز را منتسب به اهورامزدا می‌دانستند و يکی از روزهای چهارگانه‌ی جشن‌های دی‌گان است. حتی هنگامی که ساسانيان دين زرتشت را دين رسمی کشور کردند اهميت آيين مهر در زندگی مردم و در نهادهای حکومتی آشکار بود. اين اهميت در نقوش بازمانده‌ی عهد ساسانی به‌روشنی نمايان است. در نقش رستم، ناهيد تاج پادشاهی را به شاه اعطا می‌کند و در طاق بستان ميترا شاهد اعطای فر ايزدی از طرف اهورامزدا به اردشير اول است. بنابر يک سنت ديرينه آيين مهر شاهان ايرانی در روز اول دی‌ماه تاج و تخت شاهی را بر زمين می‌گذاشتند و با جامه‌ای سپيد به صحرا می‌رفتند و بر فرشی سپيد می‌نشستند. دربان‌ها و نگهبانان کاخ شاهی و همه‌ی برده‌ها و خدمت‌کاران در سطح شهر آزاد شده و به‌سان ديگران زندگی می‌کردند. رئيس و مرئوس، پادشاه و آحاد مردم همگی يکسان بودند ....

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۳٠ - حمیدرضا


چله(عدد ۴۰)... من و جوجو

عدد چهل از گذشته‌های دور جايگاه ويژه‌ای در فرهنگ ما داشته است. ايرانيان باستان زمستان را به دو بخش چهل روزه تقسيم کرده‌اند: «چله‌ی بزرگ» و «چله‌ی کوچک». شب آخر آذر از آن جهت چله ناميده شده است که آغاز چله‌ی بزرگ و آمدن سرمای زمستان را هشدار می‌دهد. درست چهل روز بعد از شب چله، جشن سده به پايان رسيدن چله‌ی بزرگ زمستان را ندا می‌دهد. در چهل روز دوم سرمای زمستان کم‌تر است و آسيب کم‌تری می‌رساند و از آن جهت آن را چله‌ی کوچک می‌نامند.٢

مردم دوران کهن با طبيعت و تضادهای آن خو داشتند و از آن‌جا که به دامداری يا کشاورزی مشغول بودند گردونه‌ی زندگی خود را بر چرخه‌ی طبيعت استوار ساختند. چرا که تغيير فصول و بلندی يا کوتاهی شب و روز تأثيری مستقيم بر زندگی آن‌ها داشته است. گرما، نور و بلندی روزها نشانه‌هايی نيک و پسنديده بودند و در مقابل سرما، زمستان و تاريکی شب پديده‌هايی نه چندان مطلوب.

بسياری بر اين باورند که ريشه‌ی پاس‌داشت شب چله ميراث قوم «کاسپ‌ها» است. کاسپ‌ها از اولين اقوام آريايی هستند که وارد ايران شدند.٣ آن‌ها مردمانی با چشم‌های کبودرنگ و موهای بور بودند که ابتدا در گيلان امروزی سکنی گزيدند و پس از چندی به نقاط ديگر ايران مهاجرت کردند.٤ کاسپ‌ها قوم نيرومندی بودند و تمدن توانمندی را پايه‌گذاری کردند. از جمله تمدن‌های آبی (Hydraulic Civilizations) که می‌توان از زيگورات چغازنبيل، آسياب‌ها و قنات‌های شوشتر به‌عنوان آثار باقی‌مانده از تمدن کاسپ‌ها نام برد٥٦. هم‌چنين پل‌های بسياری با نام آناهيتا در سراسر ايران ساختند و با ساخت چهارتاقی‌هايی توانستند انحراف ٢٣ درجه‌ی مدار زمين در گردش به دور خورشيد را اندازه‌گيری کنند.٧ کاسپ‌ها با استفاده از اين ابزار به تقويمی دقيق دست يافتند و دريافتند که پس از آخرين شب پاييز بر طول روزها اندک‌اندک افزوده شده و از طول شب‌های سرد کاسته می‌شود.

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۳٠ - حمیدرضا


شب یلدا...من و جوجو

شب یَلدا یا شب چِله آخرین روز آذر ماه، شب اول زمستان و درازترین شب سال است. این شب بین ایرانی‌ها جشن گرفته می‌شود.

ایرانیان باستان با باور اینکه فردای شب یلدا با دمیدن خورشید، روزها بزرگ‌تر شده و تابش نور ایزدی افزونی می‌‌یابد، آخر پاییز و اول زمستان را شب زایش مهر یا زایش خورشید می‌خواندند و برای آن جشن بزرگی بر پا می‌کردند.

چله، يلدا، ميلاد مهر، خورشيد شکست‌ناپذير١، يا هر آن‌چه آن را بناميد، آخرين شب پاييز و ديرپا‌ترين شب سال است. ساکنان فلات ايران، از چندين هزار سال پيش اين شب را گرامی داشته‌اند. درحالی‌که در هيچ دوره‌ای از تاريخ کشورمان، هيچ حکومتی اصراری به گرامی‌داشت اين شب نداشته است، اما هم‌چنان ايرانيان اين شب را پاس می‌دارند و در زنده نگه‌داشتن اين آيين می‌کوشند. تداوم ديرگاه اين جشن، سخن از کهن‌سالی و قدمت آن دارد.

با وجود ريشه‌ی چند هزار ساله‌ی اين آيين در فرهنگ ملی ايرانيان، اتفاق نظری مبنی بر سبب پيدايش و گرامی‌‌داشت آن وجود ندارد. روايات مختلفی در باب نام‌گذاری و چگونگی پيدايش اين آيين‌ها آمده است. برخی معتقدند که مردم باستان، اين شب را شب تولد خورشيد می‌پنداشتند و گروهی بر اين باورند که ظهور يا تولد مهر (ميترا) در اين شب صورت پذيرفته است.

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۳٠ - حمیدرضا


يک هشدار جدی... من و جوجو

حتما بخونید


 این روزها مسِله امنيت و پخش عکس و فيلم هاي خصوصي داغ هست پس زمان

خوبي هست که اين مطلب را بخوانيد : بحث آينه هاي دو طرفه. بله افرادي به اين

روش از شما در حاليکه در هتل يا اتاق پرو يا در حمام يا دستشويي هستيد فيلم يا

عکس تهيه کرده و به معرض عموم مي گذارند. پس حتما قبل از اينکه از محل هاي

داراي آينه استفاده کنيد از يکطرفه بودن آن مطمِن شويد!! اما چطور؟؟؟؟؟ 


 قبل از هرکاري از تست زير استفاده کنيد: انگشت خود را روي آينه قرار داده. اگر

بين انگشت شما و تصوير آن يک فاصله اي باشد اين آينه واقعي است.اگر انگشت

شما به تصويرش چسبيده باشد. اين آينه دو طرفه است و فردي دارد شما را

مشاهده مي کند. دليل : چون در آينه واقعي لايه جيوه در پشت شيشه است

ولي در آينه هاي دو طرفه لايه جيوه در روي سطح شيشه است. از همه شما

دوست هاي خوبم خواهش ميکنم اين موضوع را براي دوستان خود مطرح کنيد و از

پاپشيده شدن آبروي فرد و خانواده اي جلوگیری کنید.

پی نوشت: این موضوع رو یه دوست خوب برام فرستاده به یه بار امتحان کردن با

آیینه های  معمولی داخل خانه تون می ارزه  تا ببینید راست هستش یا نه.

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۳٠ - حمیدرضا


شب يلدا و معنو يت


همه از ديدن آثار گذشتگانشان انگشت بهت به دندان مي گزند که چه بوده اند . بياييد يک بار با

نگاه الهي و قرآني به گذشته بنگريم و از آن درس بگيريم . شب يلدا را چگونه الهي ببينيم ؟؟

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۳٠ - حمیدرضا


باغبان... حميد مصدق

باغبانم باغبانی خسته دل
پشت من خم گشته همچون پشت تاک
آن گل زیبا که پروردم به جان
شد چو خورشید فروزان تابناک
دست گلچینی ز شاخش چید و رفت
پای خودبینی فشردش روی خاک

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٩ - حمیدرضا


آبی خاکستری سیاه ... حميد مصدق

...

چه شبی بود و چه فرخنده شبی
آن شب دور که چون خواب خوش از دیده پرید
کودک قلب من این قصه ی شاد
از لبان تو شنید :
”زندگی رویا نیست
زندگی زیبایی ست
می توان
 بر درختی تهی از بار ، زدن پیوندی
می توان در دل این مزرعه ی خشک و تهی بذری ریخت
می توان
از میان فاصله ها را برداشت
 دل من با دل تو
هر دو بیزار از این فاصله هاست “

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٩ - حمیدرضا


حميد مصدق

...

باز کن پنجره را
من تو را خواهم برد
به عروسی عروسکهای
کودک خواهر خویش
که در آن مجلس جشن
صحبتی نیست ز دارایی داماد و عروس
صحبت از سادگی و کودکی است
چهره ای نیست عبوس
کودک خواهر من
در شب جشن عروسی عروسکهایش می رقصد
کودک خواهر من
امپراتوری پر وسعت خودذ را هر روز
شوکتی می بخشد
کودک خواهر من نام تو را می داند
نام تو را می خواند

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٩ - حمیدرضا


حميد مصدق

....

تو گل سرخ منی
تو گل یاسمنی
تو چنان شبنم پک سحری ؟
نه
از آن پاکتری
تو بهاری ؟
نه
بهاران از توست
از تو می گیرد وام
هر بهار اینهمه زیبایی را
هوس باغ و بهارانم نیست
ای بهین باغ و بهارانم تو
سبزی چشم تو
دریای خیال
پلک بگشا که به چشمان تو دریابم باز
مزرع سبز تمنایم را
ای تو چشمانت سبز
 در من این سبزی هذیان از توست
زندگی از تو و
مرگم از توست

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٩ - حمیدرضا


رهی معيری

روان پرور بود خرم بهاری
 که گیری پای سروی دست یاری
و گر یاری ندارد لاله رخسار
بود یکسان به چشمت لاله و خار
چمن بی همنشین زندان جانست
 صفای بوستان از دوستان است
غمی در سایه جانان نداری
 و گر جانان نداری جان نداری
بهار عاشقان رخسار یار است
 که هر جا نوگلی باشد بهار است

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢۸ - حمیدرضا


مادر بزرگ...افسانه شعبان نژاد

مادربزرگ
وقتي اومد
خسته بود

چار قدش و
دور سرش
بسته بود

صداي كفشش كه اومد
دويدم

دور گُلاي دامنش
پريدم

بوسه زدم روي لُپاش
تموم شدن خستگي هاش

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢۸ - حمیدرضا


آفتاب و مهتاب...پروین دولت آبادی

آفتاب مهتاب چه رنگه!
چقدر هر دو قشنگه
يكي روشني روز
يكي نور شب‌افروز
يكي طلاي زرده
يكي نقره‌ي سرده
يكي پرتو خورشيد
به روي خاك پاشيد
يكي از ماه زيبا
بتابد بر همه جا
آفتاب مهتاب چه رنگه!
چقدر هر دو قشنگه 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢۸ - حمیدرضا


برف هاي سرد تر...ناصر کشاورز

ني ني توي حياطه
چشمش به آسمونه
منتظره برف بياد
از ابر دونه دونه

به ابر ميگه :چرا کم
برف مي آري واسه مون
زمستونه ! لم نده
بي کار توي آسمون

برف هاي ديروز تو
هي چيکه چيکه آب شد
آدم برفي اي که
ساخته بودم خراب شد

برف هاي سردتر بريز
توي حياط خونه
برفي که زود آب نشه
يکي دو روز بمونه

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢۸ - حمیدرضا


بچه ی خوب...عباس يمينی شريف

بچه‌ي خوب و عاقل و هوشيار
اول صبح مي‌شود بيدار
مي‌رود از اتاق خود بيرون
مي‌برد آب و حوله و صابون
مي‌كند دست و روي خود را پاك
خوب دندان خويش را مسواك
مي‌زند شانه‌ي تميز به موي
صاف و براق مي‌كند سر و روي
مي‌نمايد لباس تميز دربر
مي‌رود با ادب به پيش پدر
سخن اول و شروع كلام
مي‌كند با پدر به مهر سلام
مي‌رود با دهان خندان پيش
مي‌زند بوسه دست مادر خويش
مي‌نشيند براي صبحانه
بعد از آن ترك مي‌كند خانه
به دبستان براي كسب كمال
بچه‌ي خوب مي‌رود خوشحال 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢۸ - حمیدرضا


.من بابا را خيلي دوست دارم ..عباس يمينی شريف

باباي خوب و پيرم
دستش را من مي‌گيرم
چه خوب و مهربان است
چه قدر خوش‌‌زبان است
آن ريش مثل برفش
بامزه كرده حرفش
چين و چروك رويش
رنگ سفيد مويش
بابا را كرده زيبا
اندازه‌ي يك دنيا
شب‌ها كه آيد خانه
با گفتن فسانه
در چشم ما كند خواب
تا صبح پيش از آفتاب
به احترام بابا
با هم مي‌كشيم هورا

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢۸ - حمیدرضا


درخت...عباس يمينی شريف

به دست خود درختي مي نشانم
به پايش جوي آبي مي كشانم

كمي تخم چمن بر روي خاكش
براي يادگاري مي فشانم

درختم كم كم آرد برگ و باري
بسازد بر سر خود شاخساري

چمن رويد درآنجا سبز و خرم
شود زير درختم سبزه زاري

به تابستان كه گرما رو نمايد
درختم چتر خود را مي گشايد

خنك ميسازد آنجا را ز سايه
دل هر رهگذر را مي ربايد

به پايش خسته اي بي حال و بي تاب
ميان روز گرمي مي رود خواب

شود بيدار و گويد اي كه اينجا
درختي كاشتي،روح تو شاداب

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢۸ - حمیدرضا


ترانه ی جدایی (حرف آخر)...حسام حسامیان

به جای یادگاری
دِشنِه زدی به بالم
خیره شدی به چشمام
گفتی دوستت ندارم

شدم یه بی همه کس
همسایه ی جنونت
لعنت به رفتن تو
حتی به این سکونِت

دلم از عشقت خون شد
آکنده از جنون شد
جز خاطِرِت هیچ نموند
پوست، گوشت ِاستخوون شد

یه عاشقی همیشه
نَفَس نَفَس دوستت داشت
اما دل سنگ تو
نطفه ی کینه رو کاشت

تو بودی که شکستی
پیکر و قامتش رو
به میل نفس شومت
دور ریختی زحمتش رو

حالا توی جدالش
با غم عشق و باور
جدایی بین ماها
میزنه حرفِ آخر

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢۸ - حمیدرضا


گل یخ...محمد علی سپانلو

با شاخه ی گل یخ
 از مرز این زمستان خواهم گذشت
جایی کنار آتش گمنامی
 آن وام کهنه را به تو پس می دهم
 تا همسفر شوی
 با عابران شیفته ی گم شدن
 شاید حقیقتی یافتی
همرنگ آسمان دیار من
 شهری که در ستایش زیبایی
 دور از تو قهوه ای که مرا مهمان کردی
 لب می زنم
 و شاخه ی گل یخ را کنار فنجان جا می گذارم
چیزی که از تو وام گرفتم
 مهر تو را به قلب تو پس می دهم
 آری قسم به ساعت آتش
 گم می کنم اگر تو پیدا کنی
 این دستبند باز شد اینک
 از دست تو که میوه ی سایش به واژه هاست

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٧ - حمیدرضا


پاسخ...محمد علی سپانلو

نمی بینمت در ایینه ی روان گردانم
 هنوز کنار دستم هستی
 می دانم
 به گوشه ی چشمم تویی
 هر چه سر می گردانم
 روی شقیقه ی سمت راست
 شکل موی ابرویی که بلند شده باشد
نه خاطره . نه خطر
 نه یادداشت ،‌ نه تصویر
 چقدر همرنگ اند
 ابروی بلند من
 گیسوی کوتاه تو
 اگر نگاهت را بدزدم
سرخ می شود گونه ات از شرم دیگری
 از راه دور می بویمت
 عطر کبود گل عنبری

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٧ - حمیدرضا


پسر بچه...محمد علی سپانلو

اگر این کودک شاعر شد
 آسمان امروز
خاطرش می ماند
 قطره های زرین
گوشوار زن زیبا
دو قدم پیش از ظهر
این بهاری که به تدریج
می دهیم از دست
 می تواند که به ما پس بدهد
 هنرش این باشد
 اگر این کودک شاعر شد

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٧ - حمیدرضا


اسیر صبح بناگوش...حميد مصدق

از خاطرات چه شد که فراموش شد حمید
با درد و رنج و غصه هم آغوش شد حمید
مرد آرزوی وصل تو ای یار در دلش
در ماتم امید سیه پوش شد حمید
 چون شمع نیم سوخته در رهگذار باد
از خشم پرخروش تو خاموش شد حمید
نی اهرمن به یاد وی و نه فرشته ای
از یاد روزگار فراموش شد حمید
بگشای لب بگوی حدیثی ز شور عشق
سر تا به پا به گفته تو گوش شد حمید
با چشم نیم مست تو جای سوال نیست
 دانند مرد و زن ز چه مدهوش شد حمید
می گفت : دل به دام شب زلف کی دهم ؟
آخر اسیر صبح بناگوش شد حمید
سودابه وار تهمت بی جا به او مزن
عله های قدس سیاووش شد حمید

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٧ - حمیدرضا


عشق ... من و جوجو

هیچ وقت روی تن یه درخت ننویسید  دوستت دارم چون اگه واقعا عاشق باشید

و دوست داشته باشید  هیچ وقت اینقدر بی رحم نمیشد که روی درخت  که یه موجود

جاندار و قشنگ هست این رو بنویسد بلکه اگه واقعا عاشق باشید  برای معشوقتون

یه درخت می کارید و به اون هدیه می دید ... من و جوجو

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٧ - حمیدرضا


عشق و فقط عشق...من و جوجو

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٧ - حمیدرضا


اين عشق ماندنی... حميد مصدق

غزلواره

این عشق ماندنی
این شعر بودنی
 این لحظه های با تو نشستن
 سرودنی ست
این لحظه های ناب
 در لحظه های بی خودی و مستی
 شعر بلند حافظ
تو شنودنی ست
این سر نه مست باده
 این سر که مست مست دو چشم سیاه توست
 اینک به خاک پای تو می سایم
 کاین سر به خاک پای تو با شوق سودنی ست
تنها تو را ستودم
آن سان ستودمت که بدانند مردمان
محبوب من به سان خدایان ستودنی ست
 من پاکباز عاشقم از عاشقان تو
با مرگ آزمای
با مرگ اگر که شیوه تو آزمودنی ست
 این تیره روزگار
 در پرده غبار دلم را فروگرفت
تنها به خنده
یا به شکر خنده های تو
گرد و غبار از دل تنگم زدودنی ست
 در روزگار هر که ندزدید مفت باخت
من نیز می ربایم
اما چه ؟
 بوسه بوسه از آن لب ربودنی ست
تنها تویی که بود و نمودت یگانه بود
 غیر از تو هر که بود هر آنچه نمود نیست
بگشای در به روی من و عهد عشق بند
 کاین عهد بستنی این در گشودنی ست
این شعر خواندنی
 این شعر ماندنی
 این شور بودنی
این لحظه های پرشور
 این لحظه های ناب
این لحظه های با تو نشستن
سرودنی ست

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٧ - حمیدرضا


شاه بيت... حميد مصدق

 من ندانم

 که کیم

من فقط می دانم

 که تویی

شاه بیت غزل

 زندگیم

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٧ - حمیدرضا


رهگذر با من گفت ...حميد مصدق

کودک خواهر من
نونهالی ست که من می بینم
 می کشد قد چو یکی ساقه سبز گیاه
او چه داند که چرا
 باغ بی برگ و گیاه
 از درختان تنومند تهی ست
 او به من می گوید
 چه کسی با تبر انداخته است
این درختان را بی رحمانه
او به من می گوید
باز در باغ درختان تنومند و قوی خواهد رست ؟
من به او می گویم
من نهالی بودم
که مرا محنت بی آبی در خود
 افسرد
 می توانی فردا
 تو تنومند درختی باشی
 او نمی داند اما
 ریشه را با تیشه
صحبت از الفت نیست
 کودک خواهر من
نو نهالی ست که در حال برآورد شدن است
من به او می خواهم
سخت هشدار دهم می ترسم
هیبت تیشه اش افسرده کند
 کودک خواهر من
غرق در بی خبری ست


پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٧ - حمیدرضا


توقع... حميد مصدق

گفتید : نشنوید و نبینید
 گفتیم ما به چشم
 گفتید : منکر به فهم خویش شوید و شعور خویش
گفتیم : دشوار حالتی ست ولی چشم
دیدم اینک شما ز ما
 باری توقع عاشق بودن و دوست داشتن دارید
 آری شما که روی ز سنگ
آری شما که دل از آهن دارید

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٧ - حمیدرضا


بی تو با تو ...حميد مصدق

آن روز با تو بودم
 امروز بی توام
 آن روز که با تو بودم
بی تو بودم
 امروز که بی توام با توام

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٧ - حمیدرضا


کوثر

کوثر

اما خدا به پيغمبر بشارت داد که خيرات و خوبيهاي زيادي به تو عطا خواهيم نمود . در پاسخ دشمنان سوره " کوثر " را فرستاد و فرمود :
اي محمد ! ما کوثر را به تو داديم . پس براي خدا نماز بگزاز و قرباني کن . بدرستيکه دشمن تو ابتر و بي فرزند خواهد شد نه تو.( 1)
پيغمبر ( صلي الله عليه و آله و سلم ) يقين داشت وعده هاي خدا تخلف بردار نيست و نسل پاک و با برکتي از او بوجود خواهد آمد که سرچشمه و منشأ تمام خوبي هاي جهان خواهد شد . هنگامي وعده خدا جامه عمل پوشيد که زهراي اطهر به دنيا آمد و از فروغ نور ولايت افق گيتي روشن شد . وقتي به رسول خدا بشارت رسيد که خدا به خديجه نوزاد دختري عطا کرد دلش از بشارت غرق شادماني و سرور شد و از دختر دار شدن نه تنها غمگين نشد بلکه بدان وسيله دلش مطمئن و آرام دشت و آثار نويد پروردگار جهان را مشاهده نمود .
پيغمبر اکرم از آن مردان کوتاه فکر و نادان عصر جاهليت نبود که از وجود دختر اظهار شرمندگي کند و از شدت خشم مادر بي گناه را به باد دشنام و ستيزه گيرد و از مردم دوري جويد .(1 )
محمد (ص ) مبعوث شده بود تا با افکار پوچ و غلط مردم که براي زنان ارزشي قائل نبودند و آنان را از اجتماع حساب نمي کردند و دو شيزگان بي گناه را زنده به گور مي کردند ، مبارزه کند و بدانان بفهماند که زن نيز يکي از اعضاء حساس و مهم اجتماع است،و داراي مسئوليت و وظيفه بسيار سنگين و بزرگي است . بايد براي عظمت و ترقي اجتماع کوشش کند و در مورد وظايفي که آفرينش اقتصاد دارد انجام وظيفه نمايد .
خدا خواست ارزش زن را عملا" به جهانيان بفهماند . از همين رهگذر بود که ذريه و نسل پاک پيغمبر برگزيده اش را در وجود دخترش قرار داد و چنين مقدر کرد که امامان و پيشوايان و رهبران ديني اسلام ازز نسل زهراي اطهر بوجود آيند . بدين وسيله مشت محکمي بر دهان نابخرداني زد که دختر را از اولاد خويش محسوب نمي داشتند بلکه از وجودش عار و ننگ داشتند .

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٦ - حمیدرضا


يا فاطمه (ع)

بد جوری توی این دنیا غرق شدم دیگه از این دنیا خسته شدم ...

ای بانوی دو عالم بسوی من هم نظری بینداز به من که غرق گناه و سیاهی هستم

تو شفیع من باش در اون عالم  ... می ترسم از روزی که رو سیاه و گنه کار در اون دنیا

بیام... نمی دونم با چه رویی  می تونم سرم رو بالا بگیریم اون دنیا ... من ...

یا زهرا(ع)....

حمیدرضا(من و جوجو)

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٦ - حمیدرضا


کاش با امدنت هر چه زودتر عدل و خوبی بياری

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٦ - حمیدرضا


مهدی موعود امام زمان (عج)

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٦ - حمیدرضا


يا مهدی (عج)

 السلام عليك ايها الامام المومل*
مژده بر اهل زمين شاه جهان مي آيد
باقي ذات خدا گنج نهان مي آيد
غم دل را بنه و نعره ي مستانه بزن
شادي قلب همه غمزدگان مي آيد
بنشينيم کناري و دعايش گوييم
که به تنهاييمان مونس جان مي آيد
دوش در همهمه ي باغ نسيمي ميگفت
خرم اين باغ که آن آب روان مي آيد
پير گشتيم ز هجران و بيايد اي کاش
که زعيسي دم اوعمر جوان مي آيد
بد خزانيست ولي بلبل نوميد بدان
او بهاريست که بي شک و گمان مي آيد

سید علی حسینی

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٦ - حمیدرضا


من و جوجو ... باران عشق

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٦ - حمیدرضا


خاتون...ایرج جنتی عطایی

کدوم شاعر ، کدوم عاشق ، کدوم مرذ
 تو رو دید و به یاد من نیفتاد
 به یاد هق هق بی وقفه ی من
 توی آغوش معصومانه ی باد
 تو اسمت معنی ایثار آبه
 برای خاک داغ خستگی ها
 تو معنای پناه آخرینی
 واسه این زخمی دلبستگی ها
 نجیب و با شکوه و حیرت آور
 تو خاتون تمام قصه هایی
 تو بانوی ترانه هامی اما
 مثل شکستن من بی صدایی
 تو باور می کنی اندوه ماه رو
 تو می فهمی سکوت بیشه ها رو
 هجوم تند رگبار تگرگی
 که می شناسی غرور شیشه ها رو
تو معصومی مثل تنهایی من
 شریک غصه های شبنم و نور
 تو تنهایی مثل معصومی من
 رفیق قله های پک و مغرور
 ببین ، من آخرین برگ درختم
 درخت زخمی از تیغ زمستون
منو راحت کن از تنهایی من
 منو پاکیزه کن با غسل بارون
 تو تنها حادثه ، تنها امیدی
 برای قلب من ، این قلب مسموم
 ردای روشن آمرزشی تو
 برای این تن محکوم محکوم
 نجیب و با شکوه و حیرت آور
 تو خاتون تمام قصه هایی
 تو بانوی ترانه هامی ، اما
 مثل شکستن من بی صدایی

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٦ - حمیدرضا


عشق من ، عاشقم باش ...ایرج جنتی عطایی

تو غربتی که سرده
 تمام روز و شبهاش
 غریبه از من و ما
 عشق من عاشقم باش
 عشق من عاشقم باش
 که تن به شب نبازم
 با غربت من بساز
 تا با خودم بسازم
 عشق من عاشقم باش
 تو خواب عاشقا رو
 تعبیر تازه کردی
 کهنه حدیث عشق رو
 تفسیر تازه کردی
 گفتی که از تو گفتن
 یعنی نفس کشیدن
 از خود گذشتن من
یعنی به تو رسیدن
 قلبمو عادت بده
 به عاشقانه مردن
از عشق زنده بودن
 از عشق جون سپردن
 عشق من عاشقم باش
وقتی که هق هق عشق
 ضجه ی احتیاجه
 سر جنون سلامت
 که بهترین علاجه
 عشق من عاشقم باش
 اگر چه مهلتی نیست
 برای با تو بودن
 اگر چه فرصتی نیست
 عشق من عاشقم باش
نذار بیفتم از پا
 بمون با من که بی تو
 نمی پرسم به فردا
 عشق من عاشقم باش

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٦ - حمیدرضا


زندگی نامه نيما يوشيج

علي اسفندياري (نيما) در پاييز سال 1315 هـ .ق، در دهكده ي دورافتاده ي يوش مازندران به دنيا آمد. پدرش ابراهيم خان اعظام السلطنه مردي شجاع و آتشي مزاج از افراد يكي از دودمانهاي قديمي مازندران محسوب ميشد و در اين ناحيه به كشاورزي و گله داري مشغول بود.نيما دوره طفوليت را در دامان طبيعت شبانان و ايلخي بانان گذراند كه به هواي چراگاه، به نقاط دور، ييلاق و قشلاق ميكنند و شب بالاي كوه ها به دور هم جمع ميشوند و آتش ميافروزند. او بعدها از سراسر دوران كودكي، به گفته خودش، جز زد و خوردهاي وحشيانه و چيزهاي مربوط به زندگي كوچ نشيني و تفريحات ساده در آرامش يكنواخت و كور و بيخبر از همه جا، چيزي به خاطر نداشت.نيما خواندن و نوشتن را در زادگاه خويش نزد آخوند ده آموخت. ميگويد : او- آخوند مرا در كوچه باغها دنبال ميكرد و به باد شكنجه ميگرفت. پاهاي نازك مرا به درختهاي ريشه و گزنه دار ميبست و با تركه هاي بلند ميزد و مرا مجبور ميكرد به از بر كردن نامه هايي كه معمولاً اهل خانواده ي دهاتي به هم مينويسند و خودش آنها را به هم چسبانيده و براي من طومار درست كرده بود. دوازده سال داشت كه با خانواده اش به تهران آمده و پس از گذراندن دوره ي دبستان براي فرا گرفتن زبان فرانسه به مدرسه ي سن لوئي رفت. در مدرسه خوب كار نميكرد و تنها نمرات نقاشي و ورزش به دادش ميرسيد. سالهاي اول زندگي مدرسه اش به زد و خورد با بچه ها گذشت. هنر او خوب پريدن و فرار از محوطه مدرسه بود، اما بعدها در مدرسه مراقبت و تشويق يك معلم خوش رفتار كه نظام وفا، شاعر به نام باشد، او را به خط شعر گفتن انداخت.در آن هنگام جنگ بين الملل اول ادامه داشت و نيما ميتوانست اخبار جنگ را به زبان فرانسه بخواند. در ابتدا به سبك معمول قديم و مخصوصاُ به سبك خراساني شعر ميساخت. اما آشنايي به زبان فرانسه و ادبيات آن زبان راه تازه اي در پيش چشم او گذاشت. ثمره ي كاوش هاي وي در اين راه ، بعد از جدايي از مدرسه و گذرانيدن دوران دلدادگي، بدانجا انجاميد كه ممكن است در منظومه ي افسانه ي او ديده شود.نيما تابستانها به زادگاه خود ميرفت و اين كاري بود كه بعدها هم ترك نكرد و تا آخر عمر ادامه داد. در جواني به دختري دل باخت ولي چون دلبر به كيش دلداده نگرويد، پيوند محبت گسيخت و شاعر كه در عشق نخستين شكست خورده بود، با يك دختر كوهستاني به نام صفورا آشنا شد. پدر نيما ميل داشت كه او با صفورا ازدواج كند ولي صفورا حاضر نشد به شهر بيايد و در قفس زندگاني شهري زنداني شود و ناگزير از هم جدا شدند.نيما ديگر او را نديد و مدتها انديشه ي عشق بر باد رفته خاطر پريشان او را به خود مشغول ميداشت. شاعر جوان براي رهايي از خيال صفورا به سراغ دانش و هنر رفت. بيشتر اوقات به حجره ي چاي فروشي شاعر، حيدر علي كمالي، ميرفت و در آنجا به سخنان ملك الشعراي بهار، علي اصغر حكمت، احمد اشتري و ديگر گويندگان و دانشمندان عهد خود گوش فرا ميداد و زمينه شعر و هنر خود را مهيا ميساخت.انقلابات سالهاي 1339 و 1340 هـ .ق، شاعر را به كناره گيري و دوري از مردم و هنر خود وادار كرد. ولي در ميان جنگها و سركوهها، طبيعت، هواي آزاد و انزوافكر و نيت شاعر را تقويت و تربيت كرد و نوبت آن رسيد كه او دوباره به هنر خود بازگردد و يك نغمه ي ناشناس نو تر از آن چنگ باز شود.شاعر چند صفحه از منظومه افسانه را كه به استاد نظام وفا تقديم كرده بود، با مقدمه ي كوچكي در قرن بيستم، در روزنامه ي دوست شهيد خود ميرزاده ي عشقي كه او را به واسطه ي استعدادي كه داشت با خود هم عقيده كرده بود، انتشار داد.افسانه گرچه حد فاصلي بود بين شلاقهاي توفاني مشروطيت و ادب قديم و دنيايي كه نيما بعدها به ايجاد آن توفيق يافت، اما به حد كافي دنياي ادبيات آن زمان را خشمگين كرد.در آن زمان از تغيير طرز اداي احساسات عاشقانه به هيج وجه صحبتي در ميان نبود. ذهن هايي كه با موسيقي محدود و يكنواخت شرقي عادت داشتند، با ظرافتكاريهاي غير طبيعي غزل قديم مأنوس بودند. يكسر براي استماع آن نغمه از اين دخمه بيرون نيامد. افسانه با موسيقي آنها جور نشده بود. عيب گرفتند و رد شد. ولي منصف آن ميدانست كه اساس صنعتش به جايي گذارده نشده است كه در دسترس عموم واقع شده باشد و حتي خود او هم وقت مناسب لازم دارد تا يك دفعه ي ديگر به طرز خيالات و انشاي افسانه نزديك شود. معهذا اثر پايي روي اين جاده ي خراب باقي ماند. فكر آشفته عبور كرد و از دنبال او ديده ميشد كه زير اين ابر سياه ستارهاي متصل برق ميزند.
بعدها يك قسمت از منظومه محبس كه طرز وصف و مكالمه را در مقابل افكار ميگذاشت، در منتخبات آثار معاصر منتشر شد.در سال 1345 هـ . ق (اسفند ماه 1305) دفترچه اي از اشعار نيما كه منظومه ي خانواده ي سرباز و سه قطعه كوتاه ( شير، انگاسي و بعد از غروب) در آن بود، منتشر شد. اين كتاب ميدان هياهوي بدبختيهايي بود كه خوشبختها از فرط خوشحالي و غرور آنها را فراموش كرده بودند و شعرهاي آن، كه سالها در ساختن آنها دقت و مطالعه شده بود، داوطلبهاي اين ميدان جنگ بودند، داوطلبهايي كه اسير نميشوند و غلبه ي كامل نصيب آنها خواهد شد.شاعر به خود ونتيجه كار خود اطمينان داشت. اول پيش خود فكر كرده بود كه هر كس كار تازه اي ميكند سرنوشت تازه اي هم دارد. او به كاري كه ملت به آن محتاج بود اقدام كرده بود.وفات نيما در روز پنجشنبه 16 دي ماه 1338 هـ . ش ، به علت ابتلاي به بيماري ذات الريه اتفاق افتاده است. روحش شاد و يادش گرامي باد

منبع : هفت كتاب نيما يوشيج ، انتشارات اميد فردا ، چاپ اول ، سال 83

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٦ - حمیدرضا


برو برو ... خواننده و ترانه سرا : آرش

روزی بود عاشق تو بودم
از دست تو خیلی راضی بودم
امّا تو بعد شیطونی کردی
نزدیک من نیا تو

برو برو دلم تو رو تو رو نمی خواد
دیگه دیگه نمی خوام ببینمت
برو برو دلم جای دیگه دیگه هست
دیگه دیگه نمی خوام ببینمت

برو برو دلم تو رو تو رو نمی خواد
دیگه دیگه نمی خوام ببینمت
برو برو دلم جای دیگه دیگه هست
دیگه دیگه نمی خوام ببینمت




روزی بود عاشق تو بودم
از دستت خیلی راضی بودم
امّا تو بعد شیطونی کردی
دلم اصلا" تو رو دیگه نمی خواد

روزی بود عاشق تو بودم
از دست تو خیلی راضی بودم
امّا تو بعد شیطونی کردی


برو برو دلم تو رو تو رو نمی خواد
دیگه دیگه نمی خوام ببینمت
برو برو دلم جای دیگه دیگه هست
دیگه دیگه نمی خوام ببینمت

برو برو دلم تو رو تو رو نمی خواد
دیگه دیگه نمی خوام ببینمت
برو برو دلم جای دیگه دیگه هست
دیگه دیگه نمی خوام ببینمت




برو برو دلم تو رو تو رو نمی خواد
دیگه دیگه نمی خوام ببینمت
برو برو دلم جای دیگه دیگه هست
دیگه دیگه نمی خوام ببینمت

برو برو دلم تو رو تو رو نمی خواد
دیگه دیگه نمی خوام ببینمت
برو برو دلم جای دیگه دیگه هست
دیگه دیگه نمی خوام ببینمت



برو برو دلم تو رو تو رو نمی خواد
برو برو دلم جای دیگه دیگه هست

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٦ - حمیدرضا


زهر شیرین...فريدون مشيری

ترا من زهر شیرین خوانم ای عشق
که نامی خوشتر از اینت ندانم
وگر هر لحظه رنگی تازه گیری
 به غیر از زهر شیرینت نخوانم
تو زهری زهر گرم سینه سوزی
تو شیرینی که شور هستی از توست
شراب جام خورشیدی که جان را
نشاط از تو غم از تو مستی از توست
به آسانی مرا از من ربودی
درون کوره غم آزمودی
دلت آخر به سرگردانیم سوخت
 نگاهم را به زیبایی گشودی
بسی گفتند دل از عشق برگیر
که نیرنگ است و افسون است و جادوست
ولی ما دل به او بستیم و دیدیم
که او زهر است اما نوشداروست
 چه غم دارم که این زهر تب آلود
 تنم را در جدایی می گدازد
از آن شادم که هنگام درد
غمی شیرین دلم را می نوازد
اگر مرگم به نامردی نگیرد
مرا مهر تو در دل جاودانی است
وگر عمرم به نکامی سراید
ترا دارم که مرگم زندگی است

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٦ - حمیدرضا


شمع نیم مرده... فريدون فروغی

چون بوم بر خرابه دنیا نشسته ایم
اهل زمانه را به تماشا نشسته ایم
بر این سرای ماتم و در این دیار رنج
بیخود امید بسته و بی جا نشسته ایم
 ما را غم خزان و نشاط بهار نیست
آسوده همچو خار به صحرا نشسته ایم
گر دست ما ز دامن مقصد کوته است
از پا فتاده ایم نه از پا نشسته ایم
تا هیچ منتظر نگذاریم مرگ را
ما رخت خویش بسته مهیا نشسته ایم
یک دم ز موج حادثه ایمن نبوده ایم
 چون ساحلیم و بر لب دریا نشسته ایم
از عمر جز ملال ندیدم و همچنان
چشم امید بسته به فردا نشسته ایم
آتش به جان و خنده به لب در بساط دهر
چون شمع نیم مرده چه زیبا نشسته ایم
ای گل بر این نوای غم انگیز ما ببخش
کز عالمی بریده و تنها نشسته ایم
تا همچو ماهتاب بیایی به بام قصر
مانند سایه در دل شب ها نشسته ایم
تا با هزار ناز کنی یک نظر به ما
ما یکدل و هزار تمنا نشسته ایم
چون مرغ پر شکسته فریدون به کنج غم
سر زیر پر کشیده و شکیبا نشسته ایم

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٦ - حمیدرضا


عقرب عاشق ... حسين پناهی

دم به كله مي كوبد
و شقيقه اش دو شقه مي شود ،
بي آن كه بداند
حلقه آتش را در خواب ديده است
عقرب عاشق

پی نوشت:

تنها موجودی که در طبعیت خودکشی می کند عقرب هست . عقرب ها وقتی در محاصره

آتش قرار می گیرند و راه فراری  پیدا نمی کنند  با دم خودشان  سر  را قطع می کنند.

بقیه حیوانات و حشرات  سعی در فرار دارند تا آخرین لحظه  در آتش اما عقرب نه.

عقرب خودکشی می کند... من و جوجو

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٥ - حمیدرضا


وهم... حسين پناهی

كهكشان ها كو زمينم ؟
زمين كو وطنم
وطن كو خانه ام ؟
خانه كو مادرم ؟
مادر كو كبوترانم ؟
....معناي اين همه سكوت چيست ؟
من گم شدم در تو ؟
يا تو گم شدي در من اي زمان ؟
....كاش هرگز آن روز
از درخت انجير پائين نيامده بودم !!
كاش !

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٥ - حمیدرضا


بقا... حسين پناهی

ده دقيقه سكوت به احترام دوستان و نياكانم
غژ و غژ گهواره هاي كهنه و جرينگ جرينگ زنگوله ها
دوست خوب من
وقتي مادري بميرد قسمتي از فرزندانش را با خود زير گل خواهد برد
ما بايد مادرانمان را دوست بداريم
وقتي اخم مي كنند و بي دليل وسايل خانه را به هم مي ريزند
ما بايد بدويم دستشان را بگيريم
تا مبادا كه خداي نكرده تب كرده باشند
مابايد پدرانمان را دوست بداريم
برايشان دمپايي مرغوب بخريم
و وقتي ديديم به نقطه اي خيره مانده اند برايشان يك استكان چاي بريزيم
پدران ‚ پدران ‚ پدرانمان را
ما بايد دوست بداريم

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٥ - حمیدرضا


نشانی... سهراب سپهری

خانه دوست کجاست ؟

در فلق بود که پرسید سوار
 آسمان مکثی کرد
رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شن ها بخشید
و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت
نرسیده به درخت
کوچه باغی است

 که از خواب خدا سبزتر است
و در آن عشق به اندازه ی پرهای صداقت آبی است
می روی تا ته آن کوچه

 که از پشت بلوغ سر بدر می آرد
 پس به سمت گل تنهایی می پیچی
دو قدم مانده به گل
پای فواره جاوید اساطیر زمین می مانی
و ترا ترسی شفاف فرا می گیرد
در صمیمیت سیال فضا خش خشی می شنوی
کودکی می بینی
رفته از کاج بلندی بالا

 جوجه بردارد از لانه نور
 و از او می پرسی
خانه دوست کجاست؟

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٥ - حمیدرضا


گناه من... بهمن قره داغی

قسم می خورم که اشتباه به باورت کاشته اند
که من دوزخم.
هنوز دست ها و لب ها و گونه هایم
بوی خوشِ خرد سالگی را خراب نکرده اند
جیب های پیراهنم
پر از ترانه و تبسم است .
هنوز داغِ آن پروانه که پرپر شد
به سینه سبز دارم .
قسم می خورم
آن دو ماهی هفت سین کودکیم را سوگوارم
گناهم به گمانم همین هاست .
باور نمی کنی ؟

دوزخِ تو ارزانی من !


 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٤ - حمیدرضا


که نیلوفرانه دوستت می دارم ...بهمن قره داغی

به آنکه حتا دشنه اش را عاشقم

چون دوستت می دارم
حتا آفتاب هم که بر پوستت بگذرد
من می سوزم
پاییز از حوالی حوصله‌ات که بگذرد
من زرد می شوم
روسری زردت که از کوچه عبور می‌کند
عاشق می شوم
و تا کفش های رفتنت ‌جفت می شوند
غریب می‌مانم
و تنها وقتی گریه ای گمان نمی برم در تو
من سبز می‌مانم



که نیلوفرانه دوستت می دارم
نه ماننده‌ی مردمانی که دوست داشتن را
به عادتی که ارث برده‌اند
با طعم غریزه نشخوار می کنند
من درست مثل خودم
هنوز و همیشه دوستت می دارم

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٤ - حمیدرضا


شعری برای تو ... فروغ فرخ زاد

این شعر را برای تو میگویم
در یک غروب تشنه تابستان
در نیمه های این ره شوم آغاز
در کهنه گور این غم بی پایان
این آخرین ترانه لالاییست
در پای گاهواره خواب تو
باشد که بانگ وحشی این فریاد
پیچد در آسمان شباب تو
بگذار سایه من سرگردان
از سایه تو دور و جدا باشد
روزی به هم رسیم که گر باشد
کس بین ما نه غیر خدا باشد
من تکیه داده ام به دری تاریک
پیشانی فشرده ز دردم را
میسایم از امید بر این در باز
انگشتهای نازک و سردم را
آن داغ ننگ خورده که می خندید
بر طعنه های بیهوده ‚ من بودم
گفتم که بانگ هستی خود باشم
اما دریغ و درد که زن بودم
چشمان بیگناه تو چون لغزد
بر این کتاب در هم بی آغاز
عصیان ریشه دار زمانها را
بینی شکفته در دل هر آواز
اینجا ستاره ها همه خاموشند
اینجا فرشته ها همه گریانند
اینجا شکوفه های گل مریم
بیقدرتر ز خار بیابانند
اینجا نشسته بر سر هر راهی
دیو دروغ و ننگ و ریا کاری
در آسمان تیره نمی بینم
نوری ز صبح روشن بیداری
بگذار تا دوباره شد لبریز
چشمان من ز دانه شبنمها
رفتم ز خود که پرده بر اندازم
از چهره پاک حضرت مریم ها
بگسسته ام ز ساحل خوشنامی
در سینه ام ستاره توفانست
پروازگاه شعله خشم من
دردا ‚ فضای تیره زندانست
من تکیه داده ام به دری تاریک
پیشانی فشرده ز دردم را
می سایم از امید بر این در باز
انگشتهای نازک و سردم را
با این گروه زاهد ظاهر ساز
دانم که این جدال نه آسانست
شهر من و تو ‚ طفلک شیرینم
دیریست کاشیانه شیطانست
روزی رسد که چشم تو با حسرت
لغزد بر این ترانه درد آلود
جویی مرا درون سخنهایم
گویی به خود که مادر من او بود

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٤ - حمیدرضا


پوچ... فروغ فرخ زاد

دیدگان تو در قاب اندوه
سرد و خاموش
خفته بودند
زودتر از تو ناگفته ها را
با زبان نگه گفته بودند
از من و هرچه در من نهان بود
می رمیدی
می رهیدی
یادم آمد که روزی در این راه
ناشکیبا مرا در پی خویش
میکشیدی
میکشیدی
آخرین بار
آخرین بار
آخرین لحظه تلخ دیدار
سر به سر پوچ دیدم جهان را
باد نالید و من گوش کردم
خش خش برگهای خزان را
باز خواندی
باز راندی
باز بر تخت عاجم نشاندی
باز در کام موجم کشاندی
گر چه در پرنیان غمی شوم
سالها در دلم زیستی تو
آه هرگز ندانستم از عشق
چیستی تو
کیستی تو

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٤ - حمیدرضا


راه... سيما ياری

از عمق می اید
 از زیر آن عمیق ترین لایه های خاک
از زیر لایه های فشرده
و منقبض
آن لایه های سخت که انگار هیچ چیز
یا هیچ نیرویی
قادر به خرد کردن شان نیست
از تنگنای عمق می اید
در کش مکش
ذرات سنگین را جدا می سازد از خود
 و درد ها را می گذارد
 راه می جوید
از روزن صخره
 بر سنگ می ریزد
صاف و سبک
چشمه میان کوه

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢۳ - حمیدرضا


عشق... سيما ياری

تا چند می شود
 از آسمان برید افق را
از ساقه برگ را
از قلب عشق را
از من تو را تو را ؟


پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢۳ - حمیدرضا


رابطه... سيما ياری

همیشه یک هجا ؟
 همیشه یک هجا ؟
حقایق بی شور
 و شورهای دروغین
درست مثل معمای سرد و یخ بسته
که پاسخ آن را
 شنیده ایم از پیش
 به من چه خواهی داد ؟

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢۳ - حمیدرضا


سهل و ممتنع... سيما ياری

هستم و نیستم
قانون عشق همین است
 آن قدر ممتنع که هرگز
 با آن همه تفکر خالص که داشتی
 قادر به شرح قاعده ی آن نبوده ای
توضیح قاعده
 کار فلاسفه است
 کاری به این امور ندارم
 من
تنها همین که شب
با آرزوی بودن تو صبح می شود
 قانون گرم عشق مرا شکل می دهد
 این قدر سهل که هرگز
میدان یک تفکر خالص
 قادر به جذب قاعده ی آن نمی شود

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢۳ - حمیدرضا


تصور کن!.... خواننده سياوش قميشی...ترانه سرا؟

تصور کن اگه حتا تصور کردنش سخته
جهانی که هر انسانی تو اون خوشبخت خوشبخته
جهانی که تو اون پول و نژاد و قدرت ارزش نیست
جواب هم صدایی ها، پلیس ضد شورش نیست
نه بمب هسته ای داره، نه بمب افکن نه خمپاره
دیگه هیچ بچه ای پاشو، روی مین جا نمی ذاره

همه آزاد آزادن، همه بیدرد بیدردن
تو روزنامه نمی خونی نهنگا خودکشی کردن
جهانی رو تصور کن بدون نفرت و باروت
بدون ظلم خودکامه بدون وحشت و تابوت
جهانی رو تصورکن پر از لبخند و آزادی
لبالب از گل و بوسه پر از تکرار آبادی

تصور کن اگه حتا تصور کردنش جرمه
اگه با بردن اسمش گلوت پر می شه از سرمه
تصور کن جهانی رو که توش زندان یه افسانه است
تمام جنگای دنیا، شدن مشمول آتش بس
کسی آقای عالم نیست برابر با همند مردم
دیگه سهم هر انسانه تن هر دونه ی گندم
بدون مرز و محدوده، وطن یعنی همه دنیا
تصور کن تو می تونی، بشی تعبیر این رویا

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢۳ - حمیدرضا


باد ما را خواهد برد ...فروغ فرخ زاد

در شب کوچک من افسوس
باد با برگ درختان میعادی دارد
در شب کوچک من دلهره ویرانیست
گوش کن
وزش ظلمت را میشنوی؟
من غریبانه به این خوشبختی می نگرم
من به نومیدی خود معتادم
گوش کن
وزش ظلمت را میشنوی ؟
در شب کنون چیزی می گذرد
ماه سرخست و مشوش
 و بر این بام که هر لحظه در او بیم فرو ریختن است
 ابرها همچون انبوه عزاداران
لحظه باریدن را گویی منتظرند
لحظه ای
و پس از آن هیچ .
پشت این پنجره شب دارد می لرزد
و زمین دارد
باز میماند از چرخش
پشت این پنجره یک نا معلوم
نگران من و توست
ای سراپایت سبز
دستهایت را چون خاطره ای سوزان در دستان عاشق من بگذار
و لبانت را چون حسی گرم از هستی
به نوازش های لبهای عاشق من بسپار
باد ما را خواهد برد
باد ما را خواهد برد

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢۳ - حمیدرضا


بر گور ليلی... فروغ فرخ زاد

آخر گشوده شد ز هم آن پرده های راز
آخر مراشناختی ای چشم آشنا
چون سایه دیگر از چه گریزان شوم ز تو
من هستم آن عروس خیالات دیر پا
چشم منست اینکه در او خیره مانده ای
لیلی که بود ؟ قصه چشم سیاه چیست ؟
در فکر این مباش که چشمان من چرا
چون چشمهای وحشی لیلی سیاه نیست
در چشمهای لیلی اگر شب شکفته بود
در چشم من شکفته گل آتشین عشق
لغزیده بر شکوفه لبهای خامشم
بس قصه ها ز پیچ و خم دلنشین عشق
در بند نقشهای سرابی و غافلی
برگرد ... این لبان من این جام بوسه ها
از دام بوسه راه گریزی اگر که بود
ما خود نمی شدیم چنین رام بوسه ها !
آری ... چرا نگویمت ای چشم آشنا
من هستم آن عروس خیالات دیر پا
من هستم آن زنی مه سبک پا نهاده است
بر گور سرد و خاموش لیلی بی وفا

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢۳ - حمیدرضا


راه های انتقال ايدز

ويروس ايدز از طريق خون و فرآورده های خونی آلوده، انتقال از مادر مبتلا به نوزاد، تماس جنسی غيربهداشتی و استفاده از سرنگ و سوزن مشترک از شخصی به شخص ديگر منتقل می شود. بهترين راه پيشگيری از آلوده شدن به اين ويروس، افزايش آگاهی بهداشتی مردم، استفاده از سرنگ بهداشتی و پرهيز از استفاده مکرر و مشترک آن، تماس جنسی کنترل شده و تست کامل خون و فرآورده های آن قبل از تزريق به بدن است.
پزشکان اطمينان می دهند که لمس کردن، زندگی کردن يا خوابيدن در اتاقی که فرد بيمار و يا آلوده به ويروس زندگی می کند، استفاده از سرويس بهداشتی مشترک، بغل کردن، شنا، مسافرت با اتوبوس، سرفه و يا عطسه، استفاده از غذا، ليوان، فنجان و يا ظروف غذای فرد آلوده به ويروسHIV، ارائه کمک های اوليه و مراقبت از بيمار مبتلا به ايدز، موجب انتقال اين بيماری به شخص ديگری نمی شود. فعالان مبارزه با ايدز تاکيد دارند که به همين دليل نبايد مبتلايان به اين بيماری را از حقوق اوليه هر انسانی که برخورداری از ارتباط عاطفی، کلامی و شغلی درجامعه است محروم کرد.

* اول دسامبر از سوی سازمان ملل متحد به عنوان روز جهانی ايدز شناخته شده است.
آمارهای جهانی
بيش از 40 ميليون نفر در جهان مبتلا به ايدز هستند.
روزانه يک هزار و 400 کودک زير 15 سال به علت ابتلا با بيماری های مرتبط با ايدز می ميرند.
روزانه بيش از شش هزار نوجوان در گروه سنی بين 15 تا 24 سال به «اچ آی وی» آلوده می شوند.
ايدز موجب يتيم شدن 15 ميليون کودک در جهان شده است.
سازمان ملل متحد - يونيسف
برگرفته از مجله اينترنتي زيگ‌زاگ

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢۳ - حمیدرضا


مرثیه...شفیعی کدکنی

دران سپیده ی ناپایدار
تو مثل کرگدن
از بیشه پا برون هشتی
و آسمانه ی شب را
 چو آسمان سحر
شکافتی و
 شکفتی به سوی بی سویی
دران سپیده ی ناپایدار مرغی را
 به همسرایی خود خواندی
 و مرغ هیچ نگفت
و خون ز شاخه فرو ریخت
 و مرغ پر زد و از ریسمان باد آویخت
دران سپیده ی ناپایدار مردانی
 ز دور می خواندند
 هنوز نعش صداشان بر آبها جاری ست

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٢ - حمیدرضا


پرسش...شفیعی کدکنی

آنجا هزار ققنوس
آتش گرفته است
 اما صدای بال زدن شان را
در اوج
 اوج مردن
 اوج دوباره زادن
 نشنیده ام هرگز
وقتی که با شکستن یک شیشه
مردابک صبوری یک شهر را
یکباره می توانی بر هم زد
ای دست های خالی! از چیست
حیرانی ؟
 گویا
 گلهای گرمسیری خونین را
 در سردسیر این باغ
بیهوده کاشتند
 آب و هوای این شهر
زین سرخ و بوته هیچ نمی پرورد
 اما
 تو آتش شفق را
در آب جویبار
در کوچه باغ ها
به چه تفسیر می کنی ؟

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٢ - حمیدرضا


علاقه يک زن به شوهرش و برعکس

حدود چند ماه قبل CIA  شروع به گزينش فرد مناسبي براي انجام كارهاي تروريستي كرد. اين كار بسيار محرمانه و در عين حال مشكل بود؛ به طوريكه تستهاي بيشماري از افراد گرفته شد و سوابق تمام افراد حتي قبل از آنكه تصميم به شركت كردن در دوره ها بگيرند، چك شد.
پس از برسي موقعيت خانوادگي و آموزش ها و تستهاي لازم، دو مرد و يك زن ازميان تمام شركت كنندگان مناسب اين كار تشخيص داده شدند. در روز تست نهايي تنها يك نفر از ميان آنها براي اين پست انتخاب مي گرديد. در روز مقرر، مامور CIA يكي از شركت كنندگان را به دري بزرگ نزديك كرد و در حاليكه اسلحه اي را به او مي   داد گفت :
"- ما بايد بدانيم كه تو همه دستورات ما را تحت هرگونه شرايطي اطاعت مي كني، وارد اين اتاق شو و همسرت را كه بر روي صندلي نشسته است بكش!"
مرد نگاهي وحشت زده به او كرد و گفت :
" – حتما شوخي مي كنيد، من هرگز نمي توانم به همسرم شليك كنم."
مامور CIA  نگاهي كرد و گفت : " مسلما شما فرد مناسبي براي اين كار نيستيد."
بنا براين آنها مرد دوم را مقابل همان در بردند و در حاليكه اسلحه اي را به او مي دادند گفتند:
"- ما بايد بدانيم كه تو همه دستورات ما را تحت هر شرايطي اطاعت مي كني. همسرت درون اتاق نشسته است اين اسلحه را بگير و او بكش "
مرد دوم كمي بهت زده به آنها نگاه كرد  اما اسلحه را گرفت و داخل اتاق شد. براي مدتي همه جا سكوت برقرار شد و پس از 5 دقيقه او با چشماني اشك آلود از اتاق خارج شد و گفت:
" – من سعي كردم به او شليك كنم، اما نتوانستم ماشه را بكشم و به همسرم شليك كنم. حدس مي زنم كه من فرد مناسبي براي اين كار نباشم،"
كارمند CIA پاسخ داد:
"- نه! همسرت را بردار و به خانه برو."
حالا تنها خانم شركت كننده باقي مانده بود. آنها او را به سمت همان در و همان اتاق بردند و همان اسلحه را به او دادند:
" – ما بايد مطمئن باشيم كه تو تمام دستورات ما را تحت هر شرايطي اطاعت مي كني. اين تست نهايي است. داخل اتاق همسرت بر روي صندلي نشسته است . اين اسلحه را بگير و او را بكش."
او اسلحه را گرفت و وارد اتاق شد. حتي قبل از آنگه در اتاق بسته شود آنها صداي شليك 12 گلوله را يكي پس از ديگري شنيدند. بعد از آن سر و صداي وحشتناكي در اتاق راه افتاد، آنها صداي جيغ، كوبيده شدن به در و ديوار و ... را شنيدند. اين سرو صداها براي چند دقيقه اي ادامه داشت. سپس همه جا ساكت شد و در اتاق خيلي آهسته باز شد و خانم مورد نظر را كه كنار در ايستاده بود ديدند. او در حاليكه عرق را از پشاني اش پاك مي كرد گفت:
"- شما بايد مي گفتيد كه گلوله ها مشقی است است. من مجبور شدم مرتيكه را آنقدر با صندلي بزنم تا بميرد

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٢ - حمیدرضا


به من بگو خدا چه جوريه؟

مدت زیادی از تولد برادر سکی کوچولو نگذشته بود . سکی مدام اصرار می کرد به پدر و مادرش که با نوزاد جدید تنهایش بگذارند
پدر و مادر می ترسیدند سکی هم مثل بیشتر بچه های چهار پنج ساله به برادرش حسودی کند و بخواهد به او آسیبی برساند . این بود که جوابشان همیشه نه بود . اما در رفتار سکی هیچ نشانی از حسادت دیده نمی شد ، با نوزاد مهربان بود و اصرارش هم برای تنها ماندن با او روز به روز بیشتر می شد ،‌ بالاخره پدر و مادرش تصمیم گرفتند موافقت کنند .
سکی با خوشحالی به اتاق نوزاد رفت و در را پشت سرش بست . امالای در باز مانده بود و پدر و مادر کنجکاوش می توانستند مخفیانه نگاه کنند و بشنوند . آنها سکی کوچولو را دیدند که آهسته به طرف برادر کوچکترش رفت. صورتش را روی صورت او گذاشت و به آرامی گفت : نی نی کوچولو ، به من بگو خدا چه جوریه ؟ من داره یادم میره !

آن میلمن

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٢ - حمیدرضا


شعر و شاعری

شاید کسانی بر این عقیده باشند که آدمی در چنین دورانی بیش از هر زمان دیگر نیازمند آن است که به سایه عشق و بی خبری بگریزد و بدین کار ناگزیر می باید حدیث نفس شاعران عاشق را سرود خود کند
احمد شاملو 21 مرداد 1344

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٢ - حمیدرضا


حقيقت شعر

جوانمردا!
اين شعرها را چون آينه دان !
آخر ، داني كه آينه را
صورتي نيست ، در خود.
اما هركه نگه كند،
صورت خود تواند ديدن
همچنين مي دان كه شعر را ،
در خود ،
هيچ معنايي نيست !
اما هر كسي، از او،
آن تواند ديدن كه نقد روزگار و
كمال كار اوست
و اگر گويي‚
 ”شعر را معني آن است كه قائلش خواست
و ديگران معني ديگر
وضع مي كنند از خود “
اين همچنان است كه كسي گويد :
”صورت آينه ،
صورت روي صيقلي يي است كه اول آن صورت نموده “
و اين معني را تحقيق و غموضي هست كه اگر در شرح آن
آويزم ، از مقصودم بازمانم
 
 

عين القضات همداني
 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٢ - حمیدرضا


عشق بورزید تا به شما عشق بورزند

روزی روزگاری پسرک فقیری زندگی می کرد که برای گذران زندگی و تامین مخارج تحصیلش دستفروشی می کرد.از این خانه به آن خانه می رفت تا شاید بتواند پولی بدست آورد.روزی متوجه شد که تنها یک سکه 10 سنتی برایش باقیمانده است و این درحالی بود که شدیداً احساس گرسنگی می کرد.تصمیم گرفت از خانه ای مقداری غذا تقاضا کند. بطور اتفاقی درب خانه ای را زد.دختر جوان و زیبائی در را باز کرد.پسرک با دیدن چهره زیبای دختر دستپاچه شد و بجای غذا ، فقط یک لیوان آب درخواست کرد.
  دختر که متوجه گرسنگی شدید پسرک شده بود بجای آب برایش یک لیوان بزرگ شیر آورد.پسر با تمانینه و آهستگی شیر را سر کشید و گفت : «چقدر باید به شما بپردازم؟ » .دختر پاسخ داد: « چیزی نباید بپردازی.مادر به ما آموخته که نیکی ما به ازائی ندارد.» پسرک گفت: « پس من از صمیم قلب از شما سپاسگذاری می کنم»
سالها بعد دختر جوان به شدت بیمار شد.پزشکان محلی از درمان بیماری او اظهار عجز نمودند و او را برای ادامه معالجات به شهر فرستادند تا در بیمارستانی مجهز ، متخصصین نسبت به درمان او اقدام کنند.
دکتر هوارد کلی ، جهت بررسی وضعیت بیمار و ارائه مشاوره فراخوانده شد.هنگامیکه متوجه شد بیمارش از چه شهری به آنجا آمده برق عجیبی در چشمانش درخشید.بلافاصله بلند شد و بسرعت بطرف اطاق بیمار حرکت کرد.لباس پزشکی اش را بر تن کرد و برای دیدن مریضش وارد اطاق شد.در اولین نگاه اورا شناخت.
سپس به اطاق مشاوره باز گشت تا هر چه زود تر برای نجات جان بیمارش اقدام کند.از آن روز به بعد زن را مورد توجهات خاص خود قرار داد و سر انجام پس از یک تلاش طولانی علیه بیماری ، پیروزی ازآن دکتر کلی گردید.
آخرین روز بستری شدن زن در بیمارستان بود.به درخواست دکتر هزینه درمان زن جهت تائید نزد او برده شد.گوشه صورتحساب چیزی نوشت.آنرا درون پاکتی گذاشت و برای زن ارسال نمود.
زن از باز کردن پاکت و دیدن مبلغ صورتحساب واهمه داشت.مطمئن بود که باید تمام عمر را بدهکار باشد.سرانجام تصمیم گرفت و پاکت را باز کرد.چیزی توجه اش را جلب کرد.چند کلمه ای روی قبض نوشته شده بود.آهسته انرا خواند:
«بهای این صورتحساب قبلاً با یک لیوان شیر پرداخت شده است»

  
مترجم: دکتر مقدم

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٢ - حمیدرضا


زمستان... رسول نجفيان

برف می بارد وشهر
رفته در خوابی سرد
سرو آزاده من در باغم
رفت ز دست
 جسدش در کفن یاس سپید
به امید باران
همچنان پابرجاست
از میان قفس سینه او
 یک قناری غمگین
گشت رها
 لاله ها را برچید
و به دامان سپید کفن سرو سپرد
برف می بارد و شهر
 رفته در خوابی سرد
سرو آزاده من در باغم
رفت ز دست
 برف ها خسته و سرد
نقش ها ی داغ را می گیرند
و در آن می میرند
 سرو من تنها بود
 سرو من تنها رفت

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢۱ - حمیدرضا


تسليت... رسول نجفيان

دیگر کدام نسیم نوازشگر
 به لاله های داغدار
تسلیت خواهد گفت ؟
ایا کسی چراغ خواهد آورد ؟
تا آنان خویشتن خویش را در اینه ها بنگرند
و یادشان بیاید
 یادشان
 که شب در آستین خویش
چیزی جز مسخ نداشت

پي نوشت: امروز فهميدم مادر بزرگ يكي از بهترين دوستانم به رحمت خدا رفته...

من و جوجو

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢۱ - حمیدرضا


مثل يه لبخند... رسول نجفيان

ندونستم موقدرش در کنارم
 ولی حالا که رفته بی قرارم
نخندیدم دمی بر روی ماهش
 چه سود کنون به خاکش اشکبارم
 ندید از من خوشی من هم پس از او
 ندیدم روی خوش از روزگارم
شدم تنها به غربت ها فراموش
خدا رحمی بکن بر حال زارم
پشیمونم ولی هیهات دیر است
 حلالم کن که ما هم رهسپارم

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢۱ - حمیدرضا


سهراب سپهری

...

و بکاریم نهالی سر هر پیچ کلام
و بپاشیم میان دو هجا تخم سکوت
و نخوانیم کتابی که در آن باد نمی اید
 و کتابی که در آن پوست شبنم تر نیست
 و کتابی که در آن یاخته ها بی بعدند
و نخواهیم مگس از سر انگشت طبیعت بپرد
و نخواهیم پلنگ از در خلقت برود بیرون
 و بدانیم اگر کرم نبود زندگی چیزی کم داشت
و اگر خنج نبود لطمه می خورد به قانون درخت
و اگر مرگ نبود دست ما در پی چیزی می گشت
 و بدانیم اگر نور نبود منطق زنده پرواز دگرگون می شد
 و بدانیم که پیش از مرجان خلایی بود در اندیشه دریا ها
و نپرسیم کجاییم
 بو کنیم اطلسی تازه بیمارستان را
و نپرسیم که فواره اقبال کجاست
 و نپرسیم چرا قلب حقیقت آبی است
 و نپرسیم پدرهای پدرها چه نسیمی چه شبی داشته اند
 پشت سرنیست فضایی زنده
پشت سر مرغ نمی خواند
پشت سر باد نمی اید
 پشت سر پنجره سبز صنوبر بسته است
پشت سر روی همه فرفره ها خاک نشسته است
 پشت سر خستگی تاریخ است
 پشت سر خاطره ی موج به ساحل صدف سرد سکون می ریزد ...

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢۱ - حمیدرضا


سهراب سپهری

...

چرخ یک گاری در حسرت واماندن اسب

اسب در حسرت خوابیدن گاری چی

 مردگاریچی در حسرت مرگ

...

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢۱ - حمیدرضا


تا که بودیم نبودیم کسی

تا که بودیم نبودیم کسی

کشت ما را غم بی همنفسی

تا که رفتیم همه یار شدند

خفته ایم و همه بیدار شدند

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢۱ - حمیدرضا


ای عاشقان عهد کهن... حمید مصدق

نفرینتان به جان من

او را رها کنید

نفرین اگر به دامن او گیرد

نرسم خدا نکرده بمیرد

از ما دوتن به یکی اکتفا کنید

 او را رها کنید

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢۱ - حمیدرضا


از جدایی ها ... حميد مصدق

چگونه باز به ماتم نشست خانه ما
هزار نفرین باد
 به دستهای پلیدی
 که سنگ تفرقه افکند در میانه ما

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢۱ - حمیدرضا


حميد مصدق

وقتی كه بامدادان
 مهر سپهر جلوه گری را
 آغاز می كند
 وقتی كه مهر پلك گرانبار خواب را
 با ناز و كرشمه ز هم باز می كند
 آنگه ستاره سحری
 در سپیده دم خاموش می شود
 آری
من آن ستاره ام كه فراموش گشته ام
 و بی طلوع گرم تو در زندگانیم
 خاموش گشته ام

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢۱ - حمیدرضا


انتظار...محمد حقوقی

دامن باران
 بر دامنه ی کوه
 تا ایستگاه دلی که عاشق توست :
 " مانا "
در خلیج شقایق اش
دقایق گذران
 شانه ی باد
 و دو گیسوی دو سوی دشت :
 "فرق " جاده ای
که با شش ساعت درازاست
 جاده ، اتوبوس را می برد
 و اتوبوس ، تو را
 دامنه ی " چوغا "
 و دامن نسیم
 که در غروب
 چرخ
می خورد
" مانا "
 در گذران دقایق اش

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢۱ - حمیدرضا


سال روز تولد احمد شاملو

فردا سال روز تولد  احمد شاملو(ا. بامداد ) هست.

من این روز را به تمام دوستداران شاملو تبریک می گم.

1304
احمد شاملو (ا. صبح / ا.بامداد) روز 21 آذر در خانه‌ي شماره‌ي 134 .خيابان صفي‌عليشاه تهران متولد شد.
دوره‌ي کودکي را به خاطر شغل پدر که افسر ارتش بود و هرچند وقت را در جايي به ماءموريت مي‌رفت، در شهرهايي چون رشت و سميرم و اصفهان و آباده و شيراز گذراند.
مادرش کوکب عراقي شاملو بود. پدرش حيدر.

http://www.shamlou.org/ 

سایت رسمی احمد شاملو

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٠ - حمیدرضا


شبانه... احمد شاملو

يه شب مهتاب
ماه می‌آد تو خواب
منو می‌بره
کوچه به کوچه
باغ انگوری
باغ آلوچه،
دره به دره
صحرا به صحرا،
اون جا که شبا
پشت بيشه‌ها
يه پری می‌آد
ترسون و لرزون
پاشو می‌ذاره
تو آب چشمه
شونه‌می‌کنه
موی پريشون...

يه شب مهتاب
ماه می‌آد تو خواب
منو می‌بره
ته اون دره
اون‌جا که شبا
يکه و تنها
تک‌درخت بيد
شاد و پراميد
می‌کنه به ناز
دس‌شو دراز
که يه ستاره
بچکه مث
يه چيکه بارون
به جای ميوه‌ش
سر يه شاخه‌ش
بشه آويزون...

يه شب مهتاب
ماه می‌آد تو خواب
منو می‌بره
از توی زندون
مث شب‌پره
با خودش بيرون،
می‌بره اون‌جا
که شب سيا
تا دم سحر
شهيدای شهر
با فانوس خون
جار می‌کشن
تو خيابونا
سر ميدونا:
عمو يادگار!
مرد کينه‌دار!
مستی يا هش‌يار
خوابی يا بيدار؟

*

مست ايم و هش‌يار،
شهيدای شهر!
خواب ايم و بيدار،
شهيدای شهر!
آخرش يه شب
ماه می‌آد بيرون،
از سر اون کوه
بالای دره
روی اين ميدون
رد می‌شه خندون...

يه شب ماه می‌آد
يه شب ماه می‌آد
...

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٠ - حمیدرضا


برف... نيما يوشيج

زردها بیهوده قرمز نشدند
قرمزی رنگ نیانداخته بیهوده بر دیوار
صبح پیدا شده اما آسمان پیدا نیست
صبح پیدا شده اما آسمان پیدا نیست
گرده روشنی مرده برفی . همه کارش آشوب
بر سر شیشه هر پنجره بگرفته قرار
زردها بیهوده قرمز نشدند
قرمزی رنگ نیانداخته بیهوده بر دیوار
صبح پیدا شده اما آسمان پیدا نیست
صبح پیدا شده اما آسمان پیدا نیست
گرده روشنی مرده برفی . همه کارش آشوب
بر سر شیشه هر پنجره بگرفته قرار
من دلم سخت گرفته است از این
میهمان خانه مهمان کش روزش تاریک
من دلم سخت گرفته است از این
میهمان خانه مهمان کش روزش تاریک
که به جان هم نشناخته . انداخته است
چند تن خواب آلود . چند تن ناهموار
چند تن نا هشیار که به جان هم نشناخته . انداخته است
چند تن خواب آلود . مشتی ناهموار
چند تن نا هشیار . چند تن خواب آلود

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٠ - حمیدرضا


نجاتم بده ... خواننده گوگوش ... ترانه سرا : شهريار قنبری

از این سفره ی سرد و خالی
از این سر پناه خیالی
نجاتم بده ، نجاتم بده
از این خواب عاشق کش بد
از این فکر باید نباید
نجاتم بده ، نجاتم بده
از این صحنه ی پر هیاهو
تو از ترس چاقو در آهو
نجاتم بده ، نجاتم بده
از این لحظه های کشنده
از این ضجه های زننده
نجاتم بده نجاتم بده
نجاتم بده نجاتم بده
نباید بذاری ستاره بمیره
نباید دل شادی ما بگیره
نباید که این ترس دوری بریزه
همین وحشت از تو مردن عزیزه
همین نم نم غم ، کنار تو خوبه
چه خالی ، چه پر ، مثل شعر نو خوبه
جهان با تو سرریز و لبریز رنگه
کنار تو آوارگی هم قشنگه

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٠ - حمیدرضا


نمیاد... خواننده گوگوش ... ترانه سرا ؟

آسمون ابریه اما دیگه بارون نمیاد
صدای گریه ی بارون توی ناودون نمیاد
اون که من دوسش دارم از خونه بیرون نمیاد
واسه ی این دل تنها دیگه مهمون نمیاد

نمیاد نمیاد نمیاد تا بدونه
جای خالیش تو خونه
واسه من یه زندونه
دیگه اون دوست نداره
واسه من گل بیاره
روی موهام بذاره

یادمه روزی که آشنا شدیم
روزی که مثل دو غنچه وا شدیم
وقتی اون با بوسه لب هامو می بست
نم بارون رو لبامون می نشست

نمیاد نمیاد نمیاد تا بدونه
جای خالیش تو خونه
واسه من یه زندونه
دیگه اون دوست نداره
واسه من گل بیاره
روی موهام بذاره

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٠ - حمیدرضا


دو پنجره ... خواننده گوگوش ... ترانه سرا ؟

توی يک ديوار سنگي
دو تا پنجره اسيرن
دو تا خسته دو تا تنها
يكيشون تو يكيشون من

ديوار از سنگه سياهه
سنگ سرد و سخت خارا
زده قفل بي صدايي
به لباي خسته ي ما

نمي تونيم كه بجنبيم
زير سنگيني ديوار
همه ي عشق من و تو
قصه هست قصه ي ديوار

هميشه فاصله بوده
بين دستاي من و تو
با همين تلخي گذشته
شب و روزاي من و تو

راه دوري بين ما نيست
اما باز اينم زياده
تنها پيوند من و تو
دست مهربون باده

ما بايد اسير بمونيم
زنده هستيم تا اسيريم
واسه ما رهايي مرگه
تا رها بشيم مي ميريم

كاشكي اين ديوار خراب شه
من و تو با هم بميريم
توي يك دنياي ديگه
دستاي همو بگيريم

شايد اونجا توي دل ها
درد بيزاري نباشه
ميون پنجره هاشون
ديگه ديواري نباشه

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٠ - حمیدرضا


و شکستم و دویدم و فتادم ... سهراب سپهری

درها به طنین های تو وا کردم
 هر تکه را جایی افکندم پر کردم هستی ز نگاه
 بر لب مردابی پاره لبخند تو بر روی لجن دیدم رفتم به نماز
 در بن خاری یاد تو پنهان بود برچیدم پاشیدم به جهان
بر سیم درختان زدم آهنگ ز خود روییدن و به خود گستردن
 و شیاریدم شب یک دست نیایش افشاندم دانه راز
 و شکستم آویز فریب
 و دویدم تاهیچ و دویدم تاچهره مرگ تاهسته هوش
 و فتادم بر صخره درد از شبنم دیدار تو تر شد انگشتم لرزیدم
 وزشی می رفت از دامنه ای گامی همره او رفتم
ته تاریکی تکه خورشیدی دیدم خوردم وز خود رفتم و رها بودم

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٠ - حمیدرضا


سوره تماشا... سهراب سپهری

به تماشا سوگند
و به آغاز کلام
و به پرواز کبوتر از ذهن
 واژه ای در قفس است
 حرفهایم مثل یک تکه چمن روشن بود
 من به آنان گفتم
 آفتابی لب درگاه شماست
که اگر در بگشایید به رفتار شما می تابد
و به آنان گفتم
 سنگ آرایش کوهستان نیست
 همچنانی که فلز زیوری نیست به اندام کلنگ
در کف دست زمین گوهر ناپیدایی است
 که رسولان همه از تابش آن خیره شدند
پی گوهر باشید
 لحظه ها را به چراگاه رسالت ببرید
 و من آنان را به صدای قدم پیک بشارت دادم
 و به نزدیکی روز و به افزایش رنگ
 به طنین گل سرخ پشت پرچین سخن های درشت
و به آنان گفتم
 هر که در حافظه چوب ببنید باغی
صورتش در وزش بیشه شور ابدی خواهدماند
 هر که با مرغ هوا دوست شود
 خوابش آرامترین خواب جهان خواهد بود
آنکه نور از سر انگشت زمان برچیند
 می گشاید گره پنجره ها را با آه
زیر بیدی بودیم
برگی از شاخه بالای سرم چیدم گفتم
چشم راباز کنید ایتی بهتر از این می خواهید ؟
می شنیدم که بهم می گفتند
سحر میداند سحر
سر هر کوه رسولی دیدند
ابر انکار به دوش آوردند
باد را نازل کردیم
تا کلاه از سرشان بردارد
خانه هاشان پر داوودی بود
چشمشان رابستیم
دستشان را نرساندیم به سرشاخه هوش
جیبشان را پر عادت کردیم
خوابشان را به صدای سفر ایینه ها آشفتیم

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٠ - حمیدرضا


سفر ... سهراب سپهری

پس از لحظه های دراز
بر درخت خاکستری پنجره ام برگی رویید
و نسیم سبزی تار و پود خفته مرا لرزاند
و هنوز من
ریشه های تنم را در شنهای رویاها فرو نبرده بودم
 که به راه افتادم
 پس از لحظه های دراز
سایه دستی روی وجودم افتاد
 و لرزش انگشتانش بیدارم کرد
و هنوز من
پرتو تنهای خودم را
در ورطه تاریک درونم نیفکنده بودم
 که به راه افتادم
پس از لحظه های دراز
پرتو گرمی در مرداب بخ زده ساعت افتاد
و لنگری آمد و رفتش را در روحم ریخت
و هنوز من
 در مرداب فراموشی نلغزیده بودم
که به راه افتادم
پس از لحظه های دراز
یک لحظه گذشت
برگی از درخت خاکستری پنجره ام فرو افتاد
دستی سایه اش را از روی وجودم برچید
 و لنگری در مرداب ساعت یخ بست
 و هنوز من چشمانم را نگشوده بودم
که در خوابی دیگر لغزیدم

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢٠ - حمیدرضا


لحظه ی دیدار ... مهدی اخوان ثالث

لحظه ی دیدار نزدیک است
باز من دیوانه ام ، مستم
باز می لرزد ، دلم ، دستم
باز گویی در جهان دیگری هستم
های ! نخراشی به غفلت گونه ام را ، تیغ
 های ، نپریشی صفای زلفکم را ، دست
و آبرویم را نریزی ، دل
ای نخورده مست
لحظه ی دیدار نزدیک است

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٩ - حمیدرضا


بودن... احمد شاملو

گر بدین سان زیست باید پست
من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوائی نیاویزم
بر بلند کاج خشک کوچه بن بست
 
گر بدین سان زیست باید پاک
من چه ناپاکم اگر ننشانم از ایمان خود، چون کوه
یادگاری جاودانه بر تراز بی بقای خاک!

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٩ - حمیدرضا


دیکته ی من... يغما گلرويی

بیا همنفس برقصیم زیر چتر نور مهتاب
نگو دیره نازنینم ! ما باید بپریم از خواب
چه غزل بار سکوتت ‚ پری قشنگ آواز
من رو راه بده به چشمات ‚ بذار از تو پر بشم باز
تا رسیدن به غرورت ‚ چن تا قله مونده ؟ دختر
 داغ تو چن تا صدا رو مث من سوزونده ؟ دختر
 دوباره نقطه سر سطر
دیکته ی من عطر توئه
نقطه ی آخر نفس
تازه سر سطر توئه
نازنین !‌ ببین سکوتت ختم گفتگوی ما نیست
چشمای تو قصه میگه که شب ما بی صدا نیست
ببین از بغض شکسته آستین ترانه خیسه
یه نفر پرنده رو با رنگ قرمز می نویسه
 بیا همنفس برقصیم تا شب از نفس بیفته
 بیا تا وابشه پلک چشمای زیبای خفته
 دوباره نقطه سر سطر
دیکته ی من عطر توئه
نقطه ی آخر نفس
تازه سر سطر توئه

دلم برات خیلی خیلی تنگ شده... حالم بدجوری خرابه...

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱۸ - حمیدرضا


کافه نادری... يغما گلرويی

توی کافه نادری کنج همون میز بلوط
دو تا صندلی لهستانی هنوز منتظرن
تا من و تو بشینیم گپ بزنیم مثل قدیم
شب بشه مشتریا تا آخرین نفر برن
 ما همیشه اولین و آخرین بودیم عزیز
هم تو تابستون داغ هم تو پاییزای سرد
 تابلوی بسته و باز پشت شیشه ی در
بعد رفتن ما او کافه چی وارونه می کرد
 چشمک ستاره ها رو می شمردیم یادته ؟
 واسه تنهایی شب غصه می خوردیم یادته ؟
من مثه سایه ی تو تو واسه من مثل نفس
هردومون برای همدیگه می مردیم یادته ؟
 دستامون تو دست هم گم می شدیم تو خواب شهر
دل دیوونه ی من هی قدمات میشمرد
کوچه ها رو رد می کردم تا خیابون بزرگ
 عطر ناب تو من رو تا آخر دنیا می برد
 حالا تو نیستی این کوچه صدام نمی زنه
حالا تو نیستی بی تو دیگه کافه کافه نیست
دیگه هیچ ستاره یی جرات چشمک نداره
 حتی جای تن تو رو تن این ملافه نیست
چشمک ستاره ها رو می شمردیم یادته ؟
واسه تنهایی شب غصه می خوردیم یادته ؟
 من مثله سایه ی تو تو واسه من مثل نفس
هردومون برای همدیگه می مردیم یادته ؟

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱۸ - حمیدرضا


پری کوچیک من ...يغما گلرويی

پری کوچیک من نی لبکش جنس بلور
توی گرگ و میش چشماش صد تا مروارید نور
پری کوچیک من خونه ش تو اقیانوس دور
 واسه اون بستر موجا مثل گهواره و گور
پری کوچیک من فاصله ی بین دو بوسه س
اما بوسه بی خطر نیست همه جا سایه ی کوسه س
پری غمگین من ! طلسم موجا می شکنه
 بوسه ی دوم معجزه رو لبهای منه
تنم رو طعمه ی کوسه می کنم برای تو
توی نی نی نگاهت یه ستاره روشنه
 پری کوچیک من ! حرفی بزن چشمات و وکن
من صدات رو می شناسم تنها یه بار من رو صدا کن
سینه ریزی از ترانه دو تا گوشواره ی گیلاس
برگ سرخ گل کوکب پیشکشم برات همیناس
صدای نی لبک تو رمز بیداری موجه
عمق اقیانوس رویا با تو هم معنی اوجه
پری غمگین من !‌ طلسم موجا می شکنه
بوسه ی دوم معجزه رو لبهای منه
تنم رو طهمه ی کوسه می کنم برای تو
 تو نی نی نگاهت یه ستاره روشنه

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱۸ - حمیدرضا


دوباره تنها شدیم!... يغما گلرويی

گفتم: «بمان!» و نماندی!
رفتی،
بالای بام آرزوهای من نشستی و پایین نیامدی!
گفتم:
نردبان ترانه تنها سه پله دارد:
سکوت و
صعودُ
سقوط!
تو صدای مرا نشنیدی
و من
هی بالا رفتم، هی افتادم!
هی بالا رفتم، هی افتادم...
تو می دانستی که من از تنهایی و تاریکی می ترسم،
ولی فتیله فانوس نگاهت را پایین کشیدی!
من بی چراغ دنبال دفترم گشتم،
بی چراغ قلمی پیدا کردم
و بی چراغ از تو نوشتم!
نوشتم، نوشتم...
حالا همسایه ها با صدای آواز های من گریه می کنند!
دوستانم نام خود را در دفاترم پیدا می کنند
و می خندند!
عده ای سر بر کتابم می گذارند و رؤیا می بینند!
اما چه فایده؟
هیچکس از من نمی پرسد،
بعد از این همه ترانه بی چراغ
چشمهایت به تاریکی عادت کرده اند؟
همه آمدند، خواندند، سر تکان دادند و رفتند!
حالا،
دوباره این من و ُ
این تاریکی و ُ
این از پی کاغذ و قلم گشتن!

گفتم : « - بمان!» و نماندی!
اما به راستی،
ستاره نیاز و نوازش!
اگر خورشید خیال تو
اینجا و در کنار این دل بی درمان نمی ماند،
این ترانه ها
در تنگنای تنهایی ام زاده می شدند؟

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱۸ - حمیدرضا


سال و فال و مال و حال و اصل و نسل و تخت و بخت ...حافظ

سال و فال و مال و حال و اصل و نسل و تخت و بخت

بادت اندر شـهریاری برقرار و بر دوام

سال خرم فال نیکو مال وافر حال خوش

اصـل ثابـت نـسـل باقی تخت عالی بخت رام

سال و فال و مال و حال و اصل و نسل و تخت و بخت

بادت اندر شـهریاری برقرار و بر دوام

سال خرم فال نیکو مال وافر حال خوش

اصـل ثابـت نـسـل باقی تخت عالی بخت رام

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٧ - حمیدرضا


بیا ساقی آن می کـه حال آورد ... حافظ

ساقی نامه

بیا ساقی آن می کـه حال آورد
کرامـت فزاید کـمال آورد
بـه مـن ده که بس بی‌دل افتاده‌ام
وز این هر دو بی‌حاصـل افـتاده‌ام
بیا ساقی آن می که عکسش ز جام
بـه کیخـسرو و جم فرسـتد پیام
بده تا بـگویم بـه آواز نی
کـه جمشید کی بود و کاووس کی
بیا ساقی آن کیمیای فـتوح
کـه با گنـج قارون دهد عـمر نوح
بده تا بـه رویت گـشایند باز
در کامرانی و عـمر دراز
بده ساقی آن می کز او جام جـم
زند لاف بینایی اندر عدم
بـه مـن ده که گردم به تایید جام
چو جـم آگـه از سر عالم تـمام
دم از سیر این دیر دیرینـه زن
صـلایی بـه شاهان پیشینـه زن
هـمان منزل است این جهان خراب
کـه دیده‌سـت ایوان افراسیاب
کـجا رای پیران لشـکرکـشـش
کـجا شیده آن ترک خنجرکشـش
نـه تنـها شد ایوان و قصرش به باد
کـه کـس دخمه نیزش ندارد به یاد
هـمان مرحله‌سـت این بیابان دور
کـه گم شد در او لشکر سلم و تور
بده ساقی آن می که عکسش ز جام
بـه کیخـسرو و جم فرسـتد پیام
چه خوش گفت جمشید با تاج و گنج
کـه یک جو نیرزد سرای سپـنـج
بیا ساقی آن آتـش تابـناک
کـه زردشـت می‌جویدش زیر خاک
بـه من ده که در کیش رندان مست
چـه آتش‌پرسـت و چه دنیاپرست
بیا ساقی آن بکر مستور مـسـت
کـه اندر خرابات دارد نشـسـت
بـه مـن ده که بدنام خواهم شدن
خراب می و جام خواهـم شدن
بیا ساقی آن آب اندیشـه‌سوز
کـه گر شیر نوشد شود بیشه‌سوز
بده تا روم بر فـلـک شیر گیر
بـه هـم بر زنـم دام این گرگ پیر
بیا ساقی آن می که حور بهشـت
عـبیر مـلایک در آن می سرشت
بده تا بـخوری در آتـش کـنـم
مـشام خرد تا ابد خوش کـنـم
بده ساقی آن می کـه شاهی دهد
بـه پاکی او دل گواهی دهد
می‌ام ده مـگر گردم از عیب پاک
بر آرم به عشرت سری زین مـغاک
چو شد باغ روحانیان مسـکـنـم
در اینـجا چرا تختـه‌بـند تـنـم
شرابـم ده و روی دولـت بـبین
خرابـم کـن و گنج حکمت بـبین
من آنم که چون جام گیرم به دست
بـبینـم در آن آینه هر چه هست
بـه مـسـتی دم پادشاهی زنم
دم خـسروی در گدایی زنـم
بـه مسـتی توان در اسرار سفت
کـه در بیخودی راز نتوان نهـفـت
کـه حافظ چو مستانه سازد سرود
ز چرخـش دهد زهره آواز رود
مغـنی کـجایی بـه گلبانگ رود
بـه یاد آور آن خـسروانی سرود
کـه تا وجد را کارسازی کـنـم
بـه رقـص آیم و خرقه‌بازی کنـم
بـه اقـبال دارای دیهیم و تخـت
بـهین میوه خـسروانی درخـت
خدیو زمین پادشاه زمان
مـه برج دولـت شـه کامران
کـه تمکین اورنگ شاهی از اوست
تـن آسایش مرغ و ماهی از اوست
فروغ دل و دیده مـقـبـلان
ولی نـعـمـت جان صاحـبدلان
الا ای هـمای هـمایون نـظر
خجسـتـه سروش مـبارک خبر
فلـک را گهر در صدف چون تو نیست
فریدون و جم را خلف چون تو نیست
بـه جای سکـندر بـمان سالـها
بـه دانادلی کشـف کـن حالـها
سر فـتـنـه دارد دگر روزگار
مـن و مسـتی و فتنه چشـم یار
یکی تیغ داند زدن روز کار
یکی را قـلـمزن کـند روزگار
مـغـنی بزن آن نوآیین سرود
بـگو با حریفان بـه آواز رود
مرا با عدو عاقبت فرصـت اسـت
کـه از آسمان مژده نصرت اسـت
مـغـنی نوای طرب ساز کـن
بـه قول وغزل قـصـه آغاز کـن
کـه بار غمم بر زمین دوخـت پای
بـه ضرب اصولـم برآور ز جای
مـغـنی نوایی بـه گلبانـگ رود
بـگوی و بزن خـسروانی سرود
روان بزرگان ز خود شاد کـن
ز پرویز و از باربد یاد کـن
مـغـنی از آن پرده نقـشی بیار
بـبین تا چه گفـت از درون پرده‌دار
چـنان برکـش آواز خـنیاگری
کـه ناهید چنـگی به رقـص آوری
رهی زن که صوفی بـه حالـت رود
بـه مسـتی وصلـش حوالت رود
مـغـنی دف و چنـگ را ساز ده
بـه آیین خوش نـغـمـه آواز ده
فریب جـهان قصـه روشن اسـت
بـبین تا چه زاید شب آبستن است
مـغـنی مـلولـم دوتایی بزن
بـه یکـتایی او کـه تایی بزن
هـمی‌بینـم از دور گردون شگفت
ندانـم کـه را خاک خواهد گرفـت
دگر رند مـغ آتـشی میزند
ندانـم چراغ کـه بر می‌کـند
در این خونفشان عرصه رسـتـخیز
تو خون صراحی و ساغر بریز
بـه مسـتان نوید سرودی فرست
بـه یاران رفـتـه درودی فرسـت

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٧ - حمیدرضا


الا ای آهوی وحـشی کـجایی ... حافظ

الا ای آهوی وحـشی کـجایی
مرا با توسـت چـندین آشـنایی
دو تنها و دو سرگردان دو بیکـس
دد و دامت کمین از پیش و از پـس
بیا تا حال یکدیگر بدانیم
مراد هـم بـجوییم ار توانیم
که می‌بینم که این دشت مشوش
چراگاهی ندارد خرم و خوش
کـه خواهد شد بگویید ای رفیقان
رفیق بیکـسان یار غریبان
مـگر خـضر مـبارک پی درآید
ز یمـن همتـش کاری گـشاید
مـگر وقـت وفا پروردن آمد
کـه فالـم لا تذرنی فرداً آمد
چنینـم هـسـت یاد از پیر دانا
فراموشـم نـشد, هرگز هـمانا
کـه روزی رهروی در سرزمینی
بـه لطفش گفت رندی ره‌نشینی
کـه ای سالک چه در انبانه داری
بیا دامی بـنـه گر دانـه داری
جوابـش داد گـفـتا دام دارم
ولی سیمرغ می‌باید شـکارم
بگفـتا چون به دست آری نشانش
کـه از ما بی‌نشان است آشیانش
چو آن سرو روان شد کاروانی
چو شاخ سرو می‌کـن دیده‌بانی
مده جام می و پای گل از دسـت
ولی غافل مباش از دهر سرمست
لـب سر چشمه‌ای و طرف جویی
نـم اشکی و با خود گفت و گویی
نیاز مـن چـه وزن آرد بدین ساز
که خورشید غنی شد کیسه پرداز
بـه یاد رفـتـگان و دوسـتداران
موافـق گرد با ابر بـهاران
چـنان بیرحـم زد تیغ جدایی
کـه گویی خود نبوده‌ست آشنایی
چو نالان آمدت آب روان پیش
مدد بخـشـش از آب دیده خویش
نـکرد آن هـمدم دیرین مدارا
مسلـمانان مسـلـمانان خدا را
مـگر خـضر مـبارک‌پی تواند
کـه این تنـها بدان تنـها رساند
تو گوهر بین و از خر مـهره بـگذر
ز طرزی کان نگردد شـهره بـگذر
چو مـن ماهی کلک آرم به تـحریر
تو از نون والقلم می‌پرس تفـسیر
روان را با خرد درهم سرشـتـم
وز آن تخمی که حاصل بود کشتـم
فرحبخشی در این ترکیب پیداست
کـه نغز شعر و مغز جان اجزاست
بیا وز نـکـهـت این طیب امید
مـشام جان مـعـطر ساز جاوید
که این نافه ز چین جیب حور است
نـه آن آهو که از مردم نفور است
رفیقان قدر یکدیگر بدانید
چو معلوم است شرح از بر مخوانید
مـقالات نصیحـت گو همین است
که سنگ‌انداز هجران در کمین است

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٧ - حمیدرضا


رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند ... حافظ

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند چنان نماند چنین نیز هم نخواهد ماند
من ار چه در نظر یار خاکسار شدم رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند
چو پرده دار به شمشیر می‌زند همه را کسی مقیم حریم حرم نخواهد ماند
چه جای شکر و شکایت ز نقش نیک وبد است چو بر صحیفه هستی رقم نخواهد ماند
سرود مجلس جمشید گفته‌اند این بود که جام باده بیاور که جم نخواهد ماند
غنیمتی شمر ای شمع وصل پروانه که این معامله تا صبحدم نخواهد ماند
توانگرا دل درویش خود به دست آور که مخزن زر و گنج درم نخواهد ماند
بدین رواق زبرجد نوشته‌اند به زر که جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند
ز مهربانی جانان طمع مبر حافظ که نقش جور و نشان ستم نخواهد ماند

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٧ - حمیدرضا


ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت ...حافظ

ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت بنگر که از کجا به کجا می‌فرستمت
حیف است طایری چو تو در خاکدان غم زین جا به آشیان وفا می‌فرستمت
در راه عشق مرحله قرب و بعد نیست می‌بینمت عیان و دعا می‌فرستمت
هر صبح و شام قافله‌ای از دعای خیر در صحبت شمال و صبا می‌فرستمت
تا لشکر غمت نکند ملک دل خراب جان عزیز خود به نوا می‌فرستمت
ای غایب از نظر که شدی همنشین دل می‌گویمت دعا و ثنا می‌فرستمت
در روی خود تفرج صنع خدای کن کیینه خدای نما می‌فرستمت
تا مطربان ز شوق منت آگهی دهند قول و غزل به ساز و نوا می‌فرستمت
ساقی بیا که هاتف غیبم به مژده گفت با درد صبر کن که دوا می‌فرستمت
حافظ سرود مجلس ما ذکر خیر توست بشتاب هان که اسب و قبا می‌فرستمت

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٧ - حمیدرضا


فرشته يا شيطان...پيمان آزاد

هیأت تو به گونه ایست
 که نمی دانم
 فرشته ای یا شیطان ؟
به مواخذه در من می نگری
 که چرا به گونه ی دیگری ؟
فریاد خوان
 محک همه پلیدیهایی
از دوزخ می ایی
 تو را با زیبایی چه کار !
به مرگت ناخرسندم
 به روشنیت دلبسته ام
 که روزی زندان خودباختگی را واگذاری
و عاشقانه
دل به انسان سپاری

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٧ - حمیدرضا


زندگی نامهم . آزاد ( محمود مشرف آزاد تهراني )

م . آزاد ( محمود مشرف آزاد تهراني )

م.آزاد در سال 1312 در تهران چشم به جهان گشود دوره آموزشهای دبستانی و دبیرستانی را در همین شهر به پایان رساند سپس وارد دانشگاه شد و در سال 1336 از دانشکده ادبیات و زبان فارسی دانشگاه تهران موفق به دریافت درجه لیسانس گردید بعد دوره دانشسرای عالی تهران را نیز به پایان رساند و به مدت 10 سال به کار آموزگاری روی آورد
چندی در دبیرستانهای این شهر به تدریس ادبیات فارسی پرداخت در سال 1346 به کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان انتقال یافت
م.آزاد زبان انگلیسی می داند و علاوه بر ترجمه اشعار پرکنده شاعران سرزمینهای دیگر در زمینه زندگی نامه و نقد و نظر آثاری به چاپ رسانده و نیز چند قصه به شعر و نثر برای کودکان نوشته است

 وي در تاريخ 29دی ماه 1384 در سن هفتاد و دو سالگی به دیار شب طولانی پیوست.

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٧ - حمیدرضا


وه گل سرخ را ببین ... م. آزاد

کودک در گذار بیم
می لرزد به یک نسیم
می سوزد به شبنمی
 کودک بیمناک را
سایه نشین خاک را
مادر مهر
 طالعی
 زخم تو سبز می شود
 مرگ تو عشق
 عشق تو کین
وه گل سرخ را ببین
می رقصد به شبنمی
می نازد به عالمی

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٧ - حمیدرضا


آری اين هجرت را پايان نيست... م. آزاد

گفت فریاد زنان
این همه نیست
 آسمانی که تو می گویی در خلوت ماست
 آسمانی که به ما می گفتند
وه چه بارانی می دانستم
 که نمی داند و بیهوده سخن می گوید
گفت فریاد زنان
 اینهمه نیست
 ما به دیدار آبها آمده ایم
ما به دیدار هزاران و هزاران خورشید
 به تماشای بهار
به تماشای بهاری که زمین را به تماشا می خواند
چشمهایش را بست
 و در اندیشه ی من زورق سبزی که به آتشها آراسته بود
 به زمستان پیوست

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٧ - حمیدرضا


مرگ عاشقان زيباست... م. آزاد

باغی از صنوبرها
ارغوانی از آتش
رودباری از الماس
وز کبوده جنگل ها
 مرگ در خزان فریاد
 آن زمان که می پوسد
ریشه های ابریشم
 برگهای نیلوفر
 وز کبوده می ماند
 سایه های خاکستر
مرگ هیچ زیبا نیست
مرگ عاشقان زیباست
 مرگ عاشقانه ی شهر
 مرگ عاشقان در شب
 با شکوهتر مرگی ست
 مرگ عاشقانه ی رود
 بر کناره ی دریا
مرگ نیست
 وز مرگش می خوانی
 مرگ شاهوار اینست

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٧ - حمیدرضا


تو کی هستی؟....؟؟

تو کی هستی؟
که دل منو شکستی
تو کی هستی؟
فکر میکنی که کی هستی
که در رو به روی من اینجوری بستی
تو چی هستی
تو کی هستی
تو عجب آدمی هستی
نمیخوام بگم که پستی
تو همونی که میگفتی
پایه قلب من نشستی
اما عهدی رو که بستی
یکدفعه زدی شکستی
بابا تو
بابا تو
بابا تو
آخرش هستی

تو کی هستی؟
که دل منو شکستی
تو کی هستی؟
فکر میکنی که کی هستی
که در رو به روی من اینجوری بستی

تو چی هستی
تو کی هستی
تو عجب آدمی هستی
نمیخوام بگم که پستی
تو همونی که میگفتی پایه قلب من نشستی
اما عهدی رو که بستی
یکدفعه زدی شکستی
بابا تو
بابا تو
بابا تو
آخرش هستی
اگه تو بخوای یک روز پیشم نباشی

یا با یکی دیگه عاشقانه باشی
فکر نکن بدون عشق تو میمیرم
نمیمیرم اما دیگه تورو تحویل نمیگیرم
حالا که اینجا نشستی روبرومی
حالا که شاهد بغض تو گلومی
فکر نکن به اوج قله ها رسیدی
هنوزم که هنوزه آخره خط رو ندیدی
هیچی ندیدی

تو کی هستی؟
که دل منو شکستی
تو کی هستی؟
فکر میکنی که کی هستی
که در رو به روی من اینجوری بستی
تو چی هستی
تو کی هستی
تو عجب آدمی هستی
نمیخوام بگم که پستی
تو همونی که میگفتی پایه قلب من نشستی
اما عهدی رو که بستی
یکدفعه زدی شکستی
بابا تو
بابا تو
بابا تو
آخرش هستی

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٧ - حمیدرضا


باورم کن... نيلوفر لاری پور

چی می شد دست تو این خونه رو روشن بکنه
خونه ای که چشم به راه بوی بودن تو بود

چی می شد خط بکشه بال و پرت تو آسمون
آسمونی که در آرزوی بودن تو بود

کاشکی کوله بار دردو از رو دوشم بر می داشتی
میون این شب تردید منو تنها نمی ذاشتی

آسمون فرصت پرواز منو ازم گرفت
گوشه قفس نشستم تا که باورم کنی

با وجودی که دلم می خواست از این خونه برم
همه درا رو بستم تا که باورم کنی

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٧ - حمیدرضا


سلطان قلبها

یه دل میگه برم برم
یه دلم میگه نرم نرم
طاقت نداره دلم دلم
بی تو چه کنم
پیش عشق ای زیبا زیبا
خیلی کوچیکه دنیا دنیا
با یاد توام هرجا هرجا
ترکت نکنم
سلطان قلبم تو هستی تو هستی
دروازه های دلم را شکستی
پیمان یاری به قلبم تو بستی
با من پیوستی
یه دل میگه برم برم
یه دلم میگه نرم نرم
طاقت نداره دلم دلم
بی تو چه کنم
پیش عشق ای زیبا زیبا
خیلی کوچیکه دنیا دنیا
با یاد توام هرجا هرجا
ترکت نکنم
سلطان قلبم تو هستی تو هستی
دروازه های دلم را شکستی
پیمان یاری به قلبم تو بستی
با من پیوستی
اکنون اگر از تو دورم به هر جا
بر یار دیگر نبندم دلم را
سرشارم از آرزو و تمنا ای یار زیبا

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٧ - حمیدرضا


رضا صادقی...نرو

نرو...
تو هم مثل من نمیتونی دووم بیاری نرو
تو هم مثل من تو غصه کم میاری نرو
آه نرو .... نرو ....
نرو
تو هم می پوسی میمیری
بی من نرو
تو هم طاعون غم میگیری
ای من نرو آه نرو نرو
نرو نرو
تو که میدونی من بی تو
تو بی من یعنی حسرت
تو که میدونی بی جواب می مونه
عشق و عادت
تو که میدونی کم مبشم
تو که میدونی کم مبشم
تو که میدونی هم آغوش غم میشی
نرو آه نرو

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٧ - حمیدرضا


مرد تنها( ترانه فيلم رضا موتوری )

با صدای بی‌صدا،
مث يه کوه، بلند،
مث يه خواب، کوتاه،
یه مرد بود، یه مرد!

با دستای فقیر،
با چشمای محروم،
با پاهای خسته،
یه مرد بود، یه مرد!

شب، با تابوت سياه
نشس توی چشماش،
خاموش شد ستاره،
افتاد روی خاک.

سايه‌ش هم نمی‌موند
هرگز پشت سرش،
غم‌گين بود و خسته،
تنهای تنها!

با لب‌های تشنه
به عکس یه چشمه
نرسيد تا ببينه
قطره... قطره... قطره‌ی آب... قطره‌ی آب!

در شب بی‌تپش،
اين طرف، اون طرف
می‌افتاد تا بشنفه
صدا... صدا... صدای پا... صدای پا!

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٧ - حمیدرضا


بیا بریم دشت... عبيد زاکانی

بیا بریم دشت
کدوم دشت
همون دشتی که خرگوش خواب داره
ای وله
بچه صیاد به پایش دام داره
ای وله
بچه صیدم را مزن
خرگوش دشتم را مزن
خواب خرگوش به خواب یار میماند وله ی
خواب خرگوش به خواب یار میماند وله ی

بیا بریم کوه
کدوم کوه
همون کوهی که اهو ناز داره
ای وله
بچه صیاد به پایش دام داره
ای وله
بچه صیدم را مگیر
خرگوش دشتم را مگیر
اهوی کوهم را مگیر
خال اهو به خال یار میماند وله ی
خال اهو به خال یار میماند وله ی

بیا بریم باغ
کدوم باغ
همون باغی که قمری تاب داره
ای وله
بچه صیاد به پایش دام داره
ای وله
بچه صیدم را مزن
خرگوش دشتم را مزن
اهوی کوهم را مزن
قمری باغم را مزن
چرخ قمری به چرخ یار میماند وله ی
چرخ قمری به چرخ یار میماند وله ی

بیا بریم کوه
کدوم کوه
همون کوهی که عقاب تاب داره
ای وله
بچه صیاد به پایش دام داره
ای وله
بچه صیدم را مزن
خرگوش دشتم را مزن
اهوی کوهم را مزن
قمری باغم را مزن
چنگ عقاب به چنگ یار میماند وله ی
چنگ عقاب به چنگ یار میماند وله ی

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٧ - حمیدرضا


امير توسلی

تو رفتی و دلم اسیر غم شد
پشت این پنجره ها اسیر تن شد
حالا من موندم و این دل دیوونه
روز و شب داد میزنم بیا به خونه
عاشق نمی تونه تنها که بمونه
خیلی وقته که دل من
تورو کرده نشونه
با تو موندن همیشه آرزومه
بی تو موندن رسیدن به جنونه
ای تو نگارم،همدم و یارم
جز غم دوریت دردی ندارم
با تو خود خورشیدم و
بی تو شب سیاهم
اگه تو همسفر باشی
با تو مرد راهم
ای تو نگارم،همدم و یارم
تو رفتی و دلم اسیر غم شد
پشت این پنجره ها اسیر تن شد
حالا من موندم و این دل دیوونه
روز و شب داد میزنم بیا به خونه
عاشق نمی تونه تنها که بمونه
خیلی وقته که دل من
تورو کرده نشونه
با تو موندن همیشه آرزومه
بی تو موندن رسیدن به جنونه
ای تو نگارم،همدم و یارم
جز غم دوریت دردی ندارم
با تو خود خورشیدم و
بی تو شب سیاهم
اگه تو همسفر باشی
با تو مرد راهم
ای تو نگارم،همدم و یارم
عاشق نمی تونه تنها که بمونه
خیلی وقته که دل من
با تو موندن همیشه آرزومه
بی تو موندن رسیدن به جنونه
ای تو نگارم،همدم و یارم
ای تو نگارم،همدم و یارم
جز غم دوریت دردی ندارم
با تو خود خورشیدم و
بی تو شب سیاهم
ای تو نگارم،همدم و یارم

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٦ - حمیدرضا


فروغ فرخ زاد

آرزو

کاش بر ساحل رودی خاموش
عطر مرموز گیاهی بودم
چو بر آنجا گذرت می افتاد
به سرا پای تو لب می سودم
کاش چون نای شبان می خواندم
بنوای دل دیوانه تو
خفته بر هودج مواج نسیم
میگذشتم ز در خانه تو
کاش چون پرتو خورشید بهار
سحر از پنجره می تابیدم
از پس پرده لرزان حریر
رنگ چشمان ترا میدیدم
کاش در بزم فروزنده تو
خنده جام شرابی بودم
کاش در نیمه شبی درد آلود
سستی و مستی خوابی بودم
کاش چون اینه روشن میشد
دلم از نقش تو و خنده تو
صبحگاهان به تنم می لغزید
گرمی دست نوازنده تو
کاش چون برگ خزان رقص مرا
نیمه شب ماه تماشا میکرد
در دل باغچه خانه تو
شور من ...ولوله برپا میکرد
کاش چون یاد دل انگیز زنی
می خزیدم به دلت پر تشویش
ناگهان چشم ترا میدیدم
خیره بر جلوه زیبایی خویش
کاش در بستر تنهایی تو
پیکرم شمع گنه می افروخت
ریشه زهد و تو حسرت من
 زین گنه کاری شیرین می سوخت
کاش از شاخه سر سبز حیات
گل اندوه مرا میچیدی
کاش در شعر من ای مایه عمر
شعله راز مرا میدیدی
 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٦ - حمیدرضا


فروغ فرخ زاد

اندوه پرست

کاش چون پاییز بودم ... کاش چون پاییز بودم
کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم
برگهای آرزوهایم یکایک زرد میشد
آفتاب دیدگانم سرد میشد
آسمان سینه ام پر درد می شد
ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ میزد
اشکهایم همچو باران
دامنم را رنگ می زد
وه ... چه زیبا بود اگر پاییز بودم
وحشی و پر شور و رنگ آمیز بودم
شاعری در چشم من می خواند ...شعری آسمانی
در کنار قلب عاشق شعله میزد
در شرار آتش دردی نهانی
نغمه من ...
همچو آوای نسیم پر شکسته
عطر غم می ریخت بر دلهای خسته
پیش رویم
چهره تلخ زمستانی جوانی
پشت سر
آشوب تابستان عشقی ناگهانی
سینه ام
منزلگه اندوه و درد و بدگمانی
کاش چون پاییز بودم ... کاش چون پاییز بودم

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٦ - حمیدرضا


رهی معيری

تمنای عاشق

آن را که جفا جوست نمی باید خواست
سنگین دل و بد خوست نمی باید خواست
 مارا ز تو غیر از توتمنایی نیست
از دوست به جز دوست نمی باید خواست

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٦ - حمیدرضا


رهی معيری

ناله بی اثر

ای ناله چه شد در دل او تاثیرت
کامشب نبود یک سر مو تاثیرت
با غیر گذشت و سوخت جانم از رشک
 ای آه دل شکسته کو تاثیرت ؟

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٦ - حمیدرضا


رهی معيری

سوزد مرا سازد مرا

ساقی بده پیمانه ای ز آن می که بی خویشم کند
بر حسن شور انگیز تو عاشق تر از پیشم کند
زان می که در شبهای غم بارد فروغ صبحدم
 غافل کند از بیش و کم فارغ ز تشویشم کند
نور سحرگاهی دهد فیضی که می خواهی دهد
با مسکنت شاهی دهد سلطان درویشم کند
 سوزد مرا سازد مرا در آتش اندازد مرا
وز من رها سازد مرا بیگانه از خویشم کند
بستاند ای سرو سهی سودای هستی از رهی
یغما کند اندیشه را دور از بد اندیشم کند

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٦ - حمیدرضا


صادق هدايت

زندگی‌نامه

صادق هدايت در سه شنبه 28 بهمن ماه 1281 در خانه پدري در تهران تولد يافت. پدرش هدايت قلي خان هدايت (اعتضادالملك)‌ فرزند جعفرقلي خان هدايت(نيرالملك) و مادرش خانم عذري- زيورالملك هدايت دختر حسين قلي خان مخبرالدوله دوم بود. پدر و مادر صادق از تبار رضا قلي خان هدايت يكي از معروفترين نويسندگان، شعرا و مورخان قرن سيزدهم ايران ميباشد كه خود از بازماندگان كمال خجندي بوده است. او در سال 1287 وارد دوره ابتدايي در مدرسه علميه تهران شد و پس از اتمام اين دوره تحصيلي در سال 1293 دوره متوسطه را در دبيرستان دارالفنون آغاز كرد. در سال 1295 ناراحتي چشم براي او پيش آمد كه در نتيجه در تحصيل او وقفه اي حاصل شد ولي در سال 1296 تحصيلات خود را در مدرسه سن لويي تهران ادامه داد كه از همين جا با زبان و ادبيات فرانسه آشنايي پيدا كرد.

در سال 1304 صادق هدايت دوره تحصيلات متوسطه خود را به پايان برد و در سال 1305 همراه عده اي از ديگر دانشجويان ايراني براي تحصيل به بلژيك اعزام گرديد. او ابتدا در بندر (گان) در بلژيك در دانشگاه اين شهر به تحصيل پرداخت ولي از آب و هواي آن شهر و وضع تحصيل خود اظهار نارضايتي مي كرد تا بالاخره او را به پاريس در فرانسه براي ادامه تحصيل منتقل كردند. صادق هدايت در سال 1307 براي اولين بار دست به خودكشي زد و در ساموا حوالي پاريس عزم كرد خود را در رودخانه مارن غرق كند ولي قايقي سررسيد و او را نجات دادند. سرانجام در سال 1309 او به تهران مراجعت كرد و در همين سال در بانك ملي ايران استخدام شد. در اين ايام گروه ربعه شكل گرفت كه عبارت بودند از: بزرگ علوي، مسعود فرزاد، مجتبي مينوي و صادق هدايت. در سال 1311 به اصفهان مسافرت كرد در همين سال از بانك ملي استعفا داده و در اداره كل تجارت مشغول كار شد.

در سال 1312 سفري به شيراز كرد و مدتي در خانه عمويش دكتر كريم هدايت اقامت داشت. در سال 1313 از اداره كل تجارت استعفا داد و در وزارت امور خارجه اشتغال يافت. در سال 1314 از وزارت امور خارجه استعفا داد. در همين سال به تامينات در نظميه تهران احضار و به علت مطالبي كه در كتاب وغ وغ ساهاب درج شده بود مورد بازجويي و اتهام قرار گرفت. در سال 1315 در شركت سهامي كل ساختمان مشغول به كار شد. در همين سال عازم هند شد و تحت نظر محقق و استاد هندي بهرام گور انكل ساريا زبان پهلوي را فرا گرفت. در سال 1316 به تهران مراجعت كرد و مجددا در بانك ملي ايران مشغول به كار شد. در سال 1317 از بانك ملي ايران مجددا استعفا داد و در اداره موسيقي كشور به كار پرداخت و ضمنا همكاري با مجله موسيقي را آغاز كرد و در سال 1319 در دانشكده هنرهاي زيبا با سمت مترجم به كار مشغول شد.

در سال 1322 همكاري با مجله سخن را آغاز كرد. در سال 1324 بر اساس دعوت دانشگاه دولتي آسياي ميانه در ازبكستان عازم تاشكند شد. ضمنا همكاري با مجله پيام نور را آغاز كرد و در همين سال مراسم بزرگداشت صادق هدايت در انجمن فرهنگي ايران و شوروي برگزار شد. در سال 1328 براي شركت در كنگره جهاني هواداران صلح از او دعوت به عمل آمد ولي به دليل مشكلات اداري نتوانست در كنگره حاضر شود. در سال 1329 عازم پاريس شد و در 19 فروردين 1330 در همين شهر بوسيله گاز دست به خودكشي زد. او 48 سال داشت كه خود را از رنج زندگي رهانيد و مزار او در گورستان پرلاشز در پاريس قرار دارد. او تمام مدت عمر كوتاه خود را در خانه پدري زندگي كرد.

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٥ - حمیدرضا


خودکشی

به‌ گفته‌ سازمان‌ بهداشت‌ جهاني‌، تعداد مردمي‌كه‌ براثر خودكشي‌ جان‌ خود را از دست‌ مي‌دهندبيش‌ از مردمي‌ است‌ كه‌ در درگيري‌هاي‌ مسلحانه‌خياباني‌ مي‌ميرند. اين‌ در حالي‌ است‌ كه‌ در 45سال‌ گذشته‌ آمار خودكشي‌ در سراسر جهان‌ 60درصد افزايش‌ يافته‌ است‌. تشخيص‌ افرادي‌ كه‌ درمعرض‌ خطر اقدام‌ به‌ خودكشي‌ هستند، براي‌پزشكان‌ روان‌شناسي‌ بسيار مشكل‌ است‌. البته‌ به‌گفته‌ كارشناسان‌ علوم‌ ذهني‌ و فكري‌، افرادي‌ كه‌دست‌ به‌ خودكشي‌ مي‌زنند از نظر ذهني‌ بيماررواني‌ هستند.
    خودكشي‌ سومين‌ عامل‌ مرگ‌ و مير جوانان‌ ويكي‌ از عوامل‌ اصلي‌ در مرگ‌ بزرگسالان‌ جوامع‌شهري‌ مي‌باشد.
    پژوهش‌ها نشان‌ مي‌دهد ميزان‌ خودكشي‌ درشهرهاي‌ اروپايي‌ بالاتر از روستاهايشان‌ مي‌باشد ودر آمريكا درصد اقدام‌ به‌ خودكشي‌ بين‌روستاييان‌ و شهرنشينان‌ مساوي‌ است‌. «لس‌آنجلس‌ تايمز» مي‌نويسد: آمارها نشان‌ مي‌دهد كه‌در طي‌ روز 75 نفر از مردم‌ ساكن‌ قاره‌ آمريكااقدام‌ به‌ خودكشي‌ مي‌كنند. خودكشي‌ در آمريكاسالانه‌ جان‌ 40 هزار نفر را مي‌گيرد و بالاترين‌خودكشي‌ در دنيا به‌ ترتيب‌ در ژاپن‌، آمريكا وكشورهاي‌ اسكانديناوي‌ صورت‌ مي‌گيرد. دركشورهاي‌ اروپايي‌ نيز خودكشي‌ به‌ وفور ديده‌مي‌شود. تنها اسپانيا و ايرلند است‌ كه‌ كمترين‌ميزان‌ خودكشي‌ را در اروپا دارا مي‌باشد.
    بايد به‌ اين‌ سوال‌ به‌ دقت‌ جواب‌ داد كه‌ چرابرخي‌ از افراد تصميم‌ به‌ خودكشي‌ مي‌گيرند، درحالي‌ كه‌ افراد ديگري‌ كه‌ در همان‌ شرايط ياشرايطي‌ سخت‌تر زندگي‌ مي‌كنند خود را درگيراين‌ فكر و عمل‌ اشتباه‌ نمي‌كنند؟ كارشناسان‌ مسائل‌رواني‌ اظهار مي‌دارند كه‌ عقايد و باورهاي‌ غلط وبي‌ثباتي‌ در ايمان‌ به‌ خدا و پوچ‌گرايي‌ يكي‌ ازعوامل‌ اصلي‌ در مساله‌ خودكشي‌ است‌.
    طي‌ چند سال‌ اخير نرخ‌ خودكشي‌ در ميان‌مردان‌ جهان‌ افزايش‌ چشمگيري‌ داشته‌ است‌. دراين‌ باره‌ نيويورك‌ تايمز مي‌نويسد: از هر 200هزار نفري‌ كه‌ در هر سال‌ در آمريكا اقدام‌ به‌خودكشي‌ مي‌كنند، 20 هزار نفر جان‌ خود را ازدست‌ مي‌دهند، اين‌ گزارش‌ مي‌افزايد: درآمريكا تعداد خودكشي‌ زنان‌ 3 برابر مردان‌است‌. اما احتمال‌ منجر شدن‌ خودكشي‌ به‌ مرگ‌در مردان‌ بيش‌ از زنان‌ مي‌باشد. پژوهش‌ها نشان‌داده‌ است‌ كه‌ خودكشي‌ در ميان‌ افراد مجرد وطلاق‌ گرفته‌ و تنها، بيشتر از افراد متاهل‌ مي‌باشد.اكثر خودكشي‌هاي‌ صورت‌ گرفته‌ در ميان‌دختران‌ در سن‌ 20 تا 30 سالگي‌ و در مردان‌پس‌ از 30 سالگي‌ است‌.
    به‌ عقيده‌ كارشناسان‌ روان‌شناسي‌ در آسيا،ناباوري‌هاي‌ ديني‌ دليل‌ گرايش‌ جوانان‌ آسيايي‌به‌ خودكشي‌ مي‌باشد. لذا تقويت‌ عقايد مذهبي‌ واستحكام‌ پايه‌هاي‌ خانواده‌ و ايجاد محبت‌ وهمبستگي‌ ميان‌ اعضاي‌ خانواده‌ مي‌تواند تا حدبسيار زيادي‌ مساله‌ اقدام‌ به‌ خودكشي‌، حتي‌ فكركردن‌ به‌ آن‌ را از بين‌ ببرد.

پی نوشت:

خودکشی چیز  خوبی نیست  اما یه واقعیت قابل لمس در جامعه هست... گاهی وقتها

چاره ای  جز خودکشی نیست... خودکشی آخر نا امیدی هستش نا امیدی از این دنیا

و اون دنیا... به نظر من خودکشی آخرین راه نیست  آخرین راه یه چیز دیگه هستش...

نمی دونم چرا یه دفعه   موضوع رو انتخاب کردم... یه دفعه بدجوری نا امید شدم

دنبال یه شعر درباره  خودکشی گشتم این نوشته رو پیدا کردم...

من قبلا خواستم که خودم رو از بین ببرم اما فقط به یه دلیل اینکار رو نکردم...

نمی دونم فردا قراره برم دانشگاه سابقم (سال پیش زمستان درسم تموم شد) از من دعوت

کردن برم به خاطر اینکه یه دانشجو فعال بودم توی دانشگاه(توی هلال احمر دانشگاه)

مسخره هستش الان نباید ناراحت باشم این روزها زندگیم  احتمالا از لحاظ مادی بهتر میشه

اما نمی دونم چرا این حال بهم دست داده...

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٥ - حمیدرضا


مهدی اخوان ثالث

مرداب

 عمر من دیگر چون مردابی ست
راکد و ساکت و آرام و خموش
نه از او شعله کشد موج و شتاب
 نه در او نعره زند خشم و خروش
گهگاه شاید یک ماهی پیر
 مانده و خسته در او بگریزد
وز خرامیدن پیرانه ی خویش
موجکی خرد و خفیف انگیزد
 یا یکی شاخه ی کم جرأت سیل
 راه گم کرده ، پناه آوردش
و ارمغان سفری دور و دراز
 مشعلی سرخ و سیاه آوردش
بشکند با نفسی گرم و غریب
انزوای سیه و سردش را
لحظه ای چند سراسیمه کند
دل آسوده ی بی دردش را
یا شبی کشتی سرگردانی
 لنگر اندازد در ساحل او
 ناخدا صبح چو هشیار شود
بار و بن برکند از منزل او
یا یکی مرغ گریزنده که تیر
خورده در جنگل و بگریخته چست
دیگر اینجا که رسد ، زار و ضعیف
دست و پایش شود از رفتن سست
 همچنان محتضر و خون آلود
افتد ، آسوده ز صیاد بر او
 بشکند اینه ی صافش را
ماهیان حمله برند از همه سو
گاهگاه شاید مرغابیها
خسته از روز بر او خیمه زنند
شبی آنجا گذرانند و سحر
سر و تن شسته و پرواز کنند
ورنه مرداب چه دیدیست به عمر
غیر شام سیه و صبح سپید ؟
روز دیگر ز پس روز دگر
همچنان بی ثمر و پوچ و پلید ؟
ای بسا شب که به مردب گذشت
زیر سقف سیه و کوته ابر
 تا سحر ساکت و آرام گریست
باز هم خسته نشد ابر ستبر
 و ای بسا شب که به او می گذرد
غرقه در لذت بی روح بهار
او به مه می نگرد ، ماه به او
 شب دراز است و قلندر بیکار
 مه کند در پس نیزار غروب
 صبح روید ز دل بحر خموش
همه این است و جز این چیزی نیست
عمر بی حادثه ی بی جر و جوش
دفتر خاطره ای پک سپید
نه در او رسته گیاهی ، نه گلی
 نه بر او مانده نشانی نه، خطی
اضطرابی تپشی ، خون دلی
ای خوشا آمدن از سنگ برون
سر خود را به سر سنگ زدن
 گر بود دشت گذشتن هموار
 ور بوده درخ سرازیر شدن
ای خوشا زیر و زبرها دیدین
 راه پر بیم و بلا پیمودن
 روز و شب رفتن و رفتن شب و روز
جلوه گاه ابدیت بودن
عمر « من » اما چون مردابی ست
راکد و ساکت و آرام و خموش
نه در او نعره زند مجو و شتاب
نه از او شعله کشد خشم و خروش

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٥ - حمیدرضا


رسول نجفيان

بی تو  زمستان

شیشه ها چه سردشان بود
 پشت قاب پنجره های برف
و دلتنگ برای تو
برای ‌آه گرم تو
 و آن سرپنجه
 تا بر تن غبار گرفته شان
یادگار بنویسی
و زود پاک کنی
افسوس
 پشت پنجره ها
جای چشمانت
چه خالی است

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٥ - حمیدرضا


رسول نجفيان

آهوی زخمی

آهوی زخمی در دشت چگونه رهدا
مانده او تنها تنها ز پا می فتدا
آهوان رفتند در خون به خدنگ رها 
دشت بی یاران وایم چو دوزخ بودا
آهوی زخمی در دشت چگونه رهدا
 مانده او تنها تنها ز پا می فتدا
تیر زهر آگین بر پا شده است و رها
 از دلش اما بنگر چه خون می چکدا
تیغ دشمن نوش بگذار هزاران شودا
وای از آن خاری کز یار بر دل خلدا
 آهوی زخمی در دشت چگونه رهدا
مانده او تنها تنها ز پا می فتدا
 پای رفتن نیست آهوی زخمی در دشت چگونه رهدا
مانده او تنها تنها ز پا می فتدا
آهوان رفتند در خون به خدنگ رها 
دشت بی یاران وایم چو دوزخ بودا
آهوی زخمی در دشت چگونه رهدا
 مانده او تنها تنها ز پا می فتدا
تیر زهر آگین بر پا شده است و رها
 از دلش اما بنگر چه خون می چکدا
تیغ دشمن نوش بگذار هزاران شودا
وای از آن خاری کز یار بر دل خلدا
 آهوی زخمی در دشت چگونه رهدا
مانده او تنها تنها ز پا می فتدا
 پای رفتن نیست دیگر به کجا رودا
کو سرای دوست که او سر نهدا
 عشق و هجرانی وایش چه ها می کشدا
بر لبش لبخند در دل چه خون می خوردا
 آهوی زخمی در دشت چگونه رهدا
 مانده او تنها تنها ز پا می فتدا
 چشمه بی آهو زین پس چه تشنه بودا
دشت بی آهو وایم چه طوفان شودا
 آهوی زخمی در دشت چگونه رهدا
 مانده او تنها تنها ز پا می فتدا دیگر به کجا رودا
کو سرای دوست که او سر نهدا
 عشق و هجرانی وایش چه ها می کشدا
بر لبش لبخند در دل چه خون می خوردا
 آهوی زخمی در دشت چگونه رهدا
 مانده او تنها تنها ز پا می فتدا
 چشمه بی آهو زین پس چه تشنه بودا
دشت بی آهو وایم چه طوفان شودا
 آهوی زخمی در دشت چگونه رهدا
 مانده او تنها تنها ز پا می فتدا

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٥ - حمیدرضا


حميد مصدق

با سروهای سبز جوان در شهر
 از روز پیش وعده دیدار داشتم
 دیوانگی ست
 نیست ؟
اینک تو نیستی که ببینی
با هر جوانه خنجر فریادی ست
 افسوس
 خاموش گشته در من
آن پر شکوه شعله خشم ستاره سوز
 ای خوبتر بیا
 این شعله نهفته به دهلیز سینه را
 چون آتش مقدس زردشت برفروز
ای خوبتر بیا
 که محنت برادر من غرق در الم
 کوهی ست بر دلم
 گفتی که
 آفتاب طلوعی دوباره خواهد کرد
 اینک امید من تو بگو آفتاب کو ؟
 در خلوت شبانه این شهر مرده وار
هشدار گام به آهشتگی گذار
اینجا طنین گام تو آغاز دشمنی ست
یک دست با تو نه
 یک دست با تو نیست
دیدم امید من برخسات
خشمناک
 خندید
ندید و خیل خوف
 در خلوت شبانه من موج می گرفت
با هق هق گریستن من
 دیدم طنین خنده او اوج می گرفت
 افروخت مشعلی
 شب را به نور شعله منور ساخت
 و پشت پلک پنجره ها داد بر کشید
از پشت پلکتان بتکانید
 گرد فرون مانده به مژگان را
 فریاد کرد و گفت
ای چشمهایتان خورشید زندگی
خورشید از سراچه چشم شما شکفت
اما
یک پنجره گشوده نشد
یک پلک چشم نیز
و راه
 راهی نه جز ادامه اندوه
و خیل خواب خستگی و رخوت
افتاده روی پلک کسان چون کوه

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٥ - حمیدرضا


من و جوجو

اين شعر و در جواب اينکه چرا  تو رو دوست دارم  اينقدر   با اينکه تو من رو   دوست نداری

می ذارم... من و جوجو

باد با من می گفت :
” چه تهیدستی مرد “
ابر باور می کرد
من در ایینه رخ خود دیدم
و به تو حق دادم
آه می بینم ، می بینم
تو به اندازه ی تنهایی من خوشبختی
من به اندازه ی زیبایی تو غمگینم
چه امید عبثی
من چه دارم که تو را در خور ؟
هیچ
من چه دارم که سزاوار تو ؟
هیچ
تو همه هستی من ، هستی من
تو همه زندگی من هستی
تو چه داری ؟
همه چیز
تو چه کم داری ؟ هیچ

حمید مصدق

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٥ - حمیدرضا


زندگی نامه هوشنگ ابتهاج

هوشنگ ابتهاج در سال 1306 در شهر رشت زاده شد
دوره آموزش دبستان را در همین شهر و آموزش دبیرستان را در تهران پایان رساند
وی مدتی را به عنوان مدیر کل شرکت دولتی سیمان تهران به کار اشتغال داشت از سال 1350 تا 1356 نیز برنامه گلهای تازه و گلچین هفته رادیو ایران را سرپرستی می کرد
او در دوران دبیرستان اولین دفتر شعر خود را به نام نخستین نغمه ها منتشر کرد
وی با سرودن شعر های عاشقانه آغاز کرد اما با کتاب شبگیر خود که حاصل سالهای پر تب و تاب پیش از 1332 است به شعر اجتماعی روی آورد...
 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٤ - حمیدرضا


هوشنگ ابتهاج

بیت الغزل

این عشق ، چه عشق است ؟ ندانیم که چون است
 عقل است و جنون است و نه عقل و نه جنون است
 فرزانه چه دریابد و دیوانه چه داند ؟
 از مستی این باده که هر روز فزون است
 ماهی ست نهان بر سر این بحر پریشان
 کاین موج سر اسیمه بلند است و نگون است
 حالی و خیالی ست که بر عقل نهد بند
 این طرفه چه آهوست کزو شیر زبون است ؟
 آن تیغ کجا بود که ناگه رگ جان زد؟
پنهان نتوان داشت که اینجا همه خون است
 با مطلع ابروی تو هوش از سر من رفت
 پیداست که بیت الغزل چشم تو چون است
 با زلف تو کارم به کجا می کشد آخر ؟
حالی که ز دستم سر این رشته برون است
 سایه ! سخن از نازکی و خوش بدنی نیست
او خود همه جان است که در جامه درون است
 برخیز به شیدایی و در زلف وی آویز
 آن بخت که می خواستی از وقت ، کنون است
 با خلعت خاکی طلبی طلعت خورشید
 رخساره بر افروز که او ایینه گون است

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٤ - حمیدرضا


هوشنگ ابتهاج

بوسه

گفتمش
شیرین ترین آواز چیست ؟
 چشم غمگینش به رویم خیره ماند
 قطره قطره اشکش از مژگان چکید
لرزه افتادش به گیسوی بلند
 زیر لب غمناک خواند
 ناله زنجیرها بر دست من
 گفتمش
آنگه که از هم بگسلند
 خنده تلخی به لب آورد و گفت
آرزویی دلکش است اما دریغ
بخت شورم ره برین امید بست
و آن طلایی زورق خورشید را
صخره های ساحل مغرب شکست
من به خود لرزیدن از دردی که تلخ
 در دل من با دل او می گریست
 گفتمش
 بنگر در این دریای کور
 چشم هر اختر چراغ زورقی ست
سر به سوی آسمان برداشت گفت
چشم هر اختر چراغ زورقی ست
لیکن این شب نیز دریا یی ست ژرف
ای دریغا شی روان !‌ کز نیمه راه
 می کشد افسون شب در خواب شان
 گفتمش
 فانوس ماه
 می دهد از چشم بیداری نشان
 گفت
 اما در شبی این گونه گنگ
هیچ آوایی نمی اید به گوش
 گفتمش
 اما دل من می تپد
گوش کن اینک صدای پای دوست
گفت
 ای افسوس در این دام مرگ
 باز صید تازه ای را می برند
 این صدای پای اوست
 گریه ای افتاد در من بی امان
 در میان اشک ها پرسیدمش
خوش ترین لبخند چیست ؟
شعله ای در چشم تاریکش شکفت
جوش خون در گونهاش آتش فشاند
گفت
لبخندی که عشق سربلند
وقت مردن بر لب مردان نشاند
 من ز جا برخاستم
 بوسیدمش

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٤ - حمیدرضا


هوشنگ ابتهاج

نگاه آشنا

ز چشمی که چون چشمه آرزو
 پر آشوب و افسونگر و دل رباست
به سوی من اید نگاهی ز دور
نگاهی که با جان من آشناست
تو گویی که بر پشت برق نگاه
نشانیده امواج شوق و امید
که باز این دل مرده جانی گرفت
 سراسیمه گردید و در خون تپید
 نگاهی سبک بال تر از نسیم
روان بخش و جان پرور و دل فروز
برآرد ز خاکستر عشق من
شراری که گرم است و روشن هنوز
 یکی نغمه جو شد هماغوش ناز
 در آن پرفسون چشم راز آشیان
تو گویی نهفته ست در آن دو چشم
 نواهای خاموش سرگشتگان
ز چشمی که نتوانم آن را شناخت
 به سویم فرستاده اید نگاه
تو گویی که آن نغمه موسیقی ست
که خاموش مانده ست از دیرگاه
از آن دور این یار بیگانه کیست ؟
 که دزدیده در روی من بنگرد
 چو مهتاب پاییز غمگین و سرد
 که بر روی زرد چمن بنگرد
به سوی من اید نگاهی ز دور
ز چشمی که چون چشمه آرزوست
قدم می نهم پیش اندیشناک
 خدایا چه می بینم ؟ این چشم اوست

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٤ - حمیدرضا


زندگی نامه منوچهر آتشی

در سال 1312 خورشیدی در روستای دهرود بخش بوشکان در ناحیه جنوب کشور در بوشهر چشم به جهلن گشود
تحصیلات ابتدایی و دوره متوسط را در بوشهر گذراند و لرای گذراندن دوره دانشسرای مقدماتی به شیراز رفت
در سال 1333 اموزگار شد و در شهر بوشهر و پیرامون آن به تددریس پرداخت
در سال 1336 به دانشسرای عالی تهران وارد شد و در رشته زبان انگلیسی لیسانس گرفت
در پایان سالهای خدمت دبیری به عنوان ویراستار در انتشارات سازمان رادیو و تلویزیون به کار پرداخت
در پایان سال 1359 بازنشسته شد و به بوشهر بازگشت

 منوچهر آتشی بيست و نهم آبانماه 1384، در تهران   در گذشت.

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٤ - حمیدرضا


منوچهر آتشی

وسوسه

سینه کشان فراز می شوم اما
 شوق بلندا و فتح قله ندارم
 چیزی
وسوسه ام می کند
 که در آن بالا
لحظه ای
 طره برفین به باد سرد سپارم
رو در روی آفاق دور

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٤ - حمیدرضا


منوچهر آتشی

اندیشه است نه تردید

تردیدم آغازگر راهی نرفته است
راهی
که می آغازمش
 تا به پایانش برسانم
تا از احتمال حادثه و کشف
 برهنه اش نکرده باشم
در جاده های تکرار
 خواندنم نمی گیرد
اندیشه است
 نه تردید
 اینکه به بازگشتم وا می دارد
 اندیشه آواز سر دادن
 در افقی
که هوایی دیگر دارد
 که هجایی زخمی پژوک های دیگر پس می گیرند
و تحریر دیگری به صدا داده می شود
نا آشنا برای گلوهای پیر
همیشه از میانه هر راه
باز می گردم
 تصویر پایان
نومیدم می کند
کلاف درهم این جاده ها
جغرافیای سفرهای ناتمام من است

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٤ - حمیدرضا


منوچهر آتشی

پرسش

این ابرهای سوخته سوگوار
تابوت آفتاب را به کجا می برند ؟
این بادهای تشنه هار و حریص وار
 دنبال آبگون سراب کدام باغ
 پای حصارهای افق سینه می درند ؟
کنون درخت لخت کویر
 پایان ناامیدی
 و آغاز خستگی کدامین مسافر است ؟
مرغان رهگذر
 مرگ کدام قاصد گمگشته را
 از جاده های پرت به قریه می آورند ؟
ای شب !‌ به من بگو
کنون ستاره ها
 نجواگران مرثیه عشق کیستند
 هنگام عصر بر سر دیوار باغ ما
باز آن دو مرغ خسته چرا می گریستند ؟

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٤ - حمیدرضا


مهدی سهيلی

با تو بودن

من و آوای گرمت را شنودن
بدین آوا غم دل را زدودن
از اول کار من دلدادگی بود
ولیکن شیوه ی تو دل ربودن
گرفت از من مجال دیده بستن
همه شب بر خیالت در گشودن
قرار عمر من بر کاستن بود
تو را بر لطف و زیبایی فزودن
غم شیرین دوری بر من آموخت
سخن گفتن غزل خواندن سرودن
من و شب های غرببت تا سحرگاه
چو شمعی گریه کردن نا غنودن
چه خوش باشد غم دل با تو گفتن
وزان خوشتر امید با تو بودن

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٤ - حمیدرضا


ملک الشعرا بهار

در غمش هر شب به گردون پیک آهم می‌رسد صبرکن، ای دل! شبی آخر به ما هم می‌رسد
شام تاریک غمش را گر سحر کردم چه سود؟ کز پس آن نوبت روز سیاهم می‌رسد
صبر کن گر سوختی ای دل! ز آزار رقیب کاین حدیث جانگداز آخر به شاهم می‌رسد
گر گنه کردم، عطا از شاه خوبان دور نیست روزی آخر مژده‌ی عفو گناهم می‌رسد

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٤ - حمیدرضا


ملک الشعرا بهار

در شهربند مهر و وفا دلبری نماند زیر کلاه عشق و حقیقت سری نماند
صاحبدلی چو نیست، چه سود از وجود دل؟ آیینه گو مباش چو اسکندری نماند
عشق آن چنان گداخت تنم را که بعد مرگ بر خاک مرقدم کف خاکستری نماند
ای بلبل اسیر! به کنج قفس بساز اکنون که از برای تو بال و پری نماند
ای باغبان! بسوز که در باغ خرمی زین خشکسال حادثه برگ تری نماند
برق جفا به باغ حقیقت گلی نهشت کرم ستم به شاخ فضیلت بری نماند
صیاد ره ببست چنان کز پی نجات غیر از طریق دام، ره دیگری نماند
آن آتشی که خاک وطن گرم بود از آن طوری به باد رفت کز آن اخگری نماند
هر در که باز بود، سپهر از جفا ببست بهر پناه مردم مسکین دری نماند
آداب ملک‌داری و آیین معدلت بر باد رفت و ز آن همه جز دفتری نماند
با ناکسان بجوش، که مردانگی فسرد با جاهلان بساز، که دانشوری نماند
با دستگیری فقرا، منعمی نزیست در پایمردی ضعفا، سروری نماند
زین تازه دولتان دنی، خواجه‌ای نخاست وز خانواده‌های کهن مهتری نماند
زین ناکسان که مرتبت تازه یافتند دیگر به هیچ مرتبه جاه و فری نماند
آلوده گشت چشمه به پوز پلید سگ ای شیر! تشنه میر، که آبشخوری نماند
جز گونه‌های زرد و لبان سپید رنگ دیگر به شهر و دهکده، سیم و زری نماند
یاران! قسم به ساغر می، کاندر این بساط پر ناشده ز خون جگر ساغری نماند

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٤ - حمیدرضا


ملک الشعرا بهار

مرغ سحر

مرغ سحر ناله سر كن
داغ مرا تازه تر كن
زآه شرر بار
اين قفس را
برشكن و زير و زبر كن
بلبل پر بسته زكنج قفس درآ
نغمه ي آزادي نوع بشر سرا
وز نفسي عرصه ي اين خاك توده را
پر شرر كن
ظلم ظالم ، جور صياد
آشيانم داده بر باد
اي خدا ، اي فلك ، اي طبيعت
شام تاريك ما را سحر كن
نوبهار است ، گل به بار است
ابر چشمم ژاله بار است
اين قفس چون دلم تنگ و تار است
شعله فكن در قفس اي آه آتشين
دست طبيعت گل عمر مرا مچين
جانب عاشق نگه
اي تازه گل از اين
بيشتر كن ، بيشتر كن ، بيشتر كن
مرغ بي دل ، شرح هجران
مختصر، مختصر كن ، مختصر كن

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٤ - حمیدرضا


 

من بودم که در باران

 نگاهت را حجین کردم

که در لابلای آن حزن بی پایان

خزان را از صورتت پاک می کردم

من بودم که ریزش برگ های پاییز را

برای تو

در عمق وجود به تصویر می کشیدم

تا که دروازه ای سوی نگاهت بگشایم

و عشق قایق ما بود

سوی بلندترین موج دریا

که بعد از آن

تو را در کنار خویش خالی دیدم

اما من دیدم عکس ما را

که به روی آب افتاده بود  تا قیامت

که در تلألو نور خورشید

بر سطح امواج آب نورانی بود

برای من

برای من که به تو نیاز دارم

چه کسی جز نگاه تو

دست نوازش بر دل و جانم بود

هنوز هم قطره های ناگهانی اشکم

از پس یاد تو در ذهن من جاریست

آن ها همه مروارید های عشقم بود

چتر بودی

زیر باران غم های من

عشق بودی

در دفتر خاطرات من

مصطفی

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٤ - حمیدرضا


سهراب سپهری

این یک شعر واقعا زیبا و لطیف  هستش... سراسر این شعر وقتی می خوانی  این حس

لطیف و زیبا به ادم دست می ده...

ساده رنگ

آسمان، آبي‌تر،
آب آبي‌تر.
من در ايوانم، رعنا سر حوض.

رخت مي‌شويد رعنا.
برگ‌ها مي‌ريزد.
مادرم صبحي مي‌گفت: موسم دلگيري است.
من به او گفتم: زندگاني سيبي است، گاز بايد زد با پوست.

زن همسايه در پنجره‌اش، تور مي‌بافد، مي‌خواند.
من "ودا" مي‌خوانم، گاهي نيز
طرح مي‌ريزم سنگي، مرغي، ابري.

آفتابي يكدست.
سارها آمده‌اند.
تازه لادن‌ها پيدا شده‌اند.
من اناري را، مي‌كنم دانه، به دل مي‌گويم:
خوب بود اين مردم، دانه‌هاي دلشان پيدا بود.
مي‌پرد در چشمم آب انار: اشك مي‌ريزم.
مادرم مي‌خندد.
رعنا هم.

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٤ - حمیدرضا


سهراب سپهری

دوست

بزرگ بود
و از اهالي امروز بود
و با تمام افق هاي باز نسبت داشت
و لحن آب و زمين را چه خوب مي فهميد.

صداش
به شكل حزن پريشان واقعيت بود.
و پلك هاش
مسير نبض عناصر را
به ما نشان داد.
و دست هاش
هواي صاف سخاوت را
ورق زد
و مهرباني را
به سمت ما كوچاند.

به شكل خلوت خود بود
و عاشقانه ترين انحناي وقت خودش را
براي آينه تفسير كرد.
و او به شيوه باران پر از طراوت تكرار بود.
و او به سبك درخت
ميان عافيت نور منتشر مي شد.
هميشه كودكي باد را صدا مي كرد.
هميشه رشته صحبت را
به چفت آب گره مي زد.
براي ما، يك شب
سجود سبز محبت را
چنان صريح ادا كرد
كه ما به عاطفه سطح خاك دست كشيديم
و مثل لهجه يك سطل آب تازه شديم.

و ابرها ديديم
كه با چقدر سبد
براي چيدن يك خوشه بشارت رفت.

ولي نشد
كه روبروي وضوح كبوتران بنشيند
و رفت تا لب هيچ
و پشت حوصله نورها دراز كشيد
و هيچ فكر نكرد
كه ما ميان پريشاني تلفظ درها
براي خوردن يك سيب
چقدر تنها مانديم.

پی نوشت: من در یک جا خوندم سهراب این شعر رو بعد از مرگ نا بهنگام  فروغ فرخ زاد

برای اون گفته...

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٤ - حمیدرضا


سهراب سپهری

ندای آغاز

کفش‌هايم كو،
چه كسي بود صدا زد: سهراب؟
آشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ.
مادرم در خواب است.
و منوچهر و پروانه، و شايد همه مردم شهر.
شب خرداد به آرامي يك مرثيه از روي سر ثانيه‌ها مي‌گذرد
و نسيمي خنك از حاشيه سبز پتو خواب مرا مي‌روبد.
بوي هجرت مي‌آيد:
بالش من پر آواز پر چلچله‌هاست.

صبح خواهد شد
و به اين كاسه آب
آسمان هجرت خواهد كرد.

بايد امشب بروم.
من كه از بازترين پنجره با مردم اين ناحيه صحبت كردم
حرفي از جنس زمان نشنيدم.
هيچ چشمي، عاشقانه به زمين خيره نبود.
كسي از ديدن يك باغچه مجذوب نشد.
هيچ كسي زاغچه‌يي را سر يك مزرعه جدي نگرفت.
من به اندازه يك ابر دلم مي‌گيرد
وقتي از پنجره مي‌بينم حوري
- دختر بالغ همسايه -
پاي كمياب‌‌ترين نارون روي زمين
فقه مي‌خواند.

چيزهايي هم هست، لحظه‌هايي پر اوج
(مثلا" شاعره‌يي را ديدم
آن‌چنان محو تماشاي فضا بود كه در چشمانش
آسمان تخم گذاشت.
و شبي از شب‌ها
مردي از من پرسيد
تا طلوع انگور، چند ساعت راه است؟)

بايد امشب بروم.

بايد امشب چمداني را
كه به اندازه پيراهن تنهايي من جا دارد، بردارم
و به سمتي بروم
كه درختان حماسي پيداست،
رو به آن وسعت بي‌واژه كه همواره مرا مي‌خواند.
يك نفر باز صدا زد: سهراب
كفش‌هايم كو؟

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٤ - حمیدرضا


سهراب سپهری

و پیامی در راه

روزي
خوام آمد ، و پيامي خوام آورد.
در رگ ها ، نور خواهم ريخت .
و صدا خواهم در داد: اي سبدهاتان پر خواب! سيب
آوردم ، سيب سرخ خورشيد.

خواهم آمد ، گل ياسي به گدا خواهم داد.
زن زيباي جذامي را ، گوشواره اي ديگر خواهم بخشيد.
كور را خواهم گفت : چه تماشا دارد باغ!
دوره گردي خواهم شد ، كوچه ها را خواهم گشت . جار
خواهم زد: اي شبنم ، شبنم ، شبنم.
رهگذاري خواهد گفت : راستي را ، شب تاريكي است،
كهكشاني خواهم دادش .
روي پل دختركي بي پاست ، دب آكبر را بر گردن او خواهم آويخت.

هر چه دشنام ، از لب ها خواهم بر چيد.
هر چه ديوار ، از جا خواهم بركند.
رهزنان را خواهم گفت : كارواني آمد بارش لبخند!
ابر را ، پاره خواهم كرد.
من گره خواهم زد ، چشمان را با خورشيد ، دل ها را با عشق ، سايه ها را با آب ، شاخه ها را با باد.
و بهم خواهم پيوست ، خواب كودك را با زمزمه زنجره ها.

بادبادك ها ، به هوا خواهم برد.
گلدان ها ، آب خواهم داد.

خواهم آمد ، پيش اسبان ، گاوان ، علف سبز نوازش
خواهم ريخت.
مادياني تشنه ، سطل شبنم را خواهد آورد.
خر فرتوتي در راه ، من مگس هايش را خواهم زد.

خواهم آمد سر هر ديواري ، ميخكي خواهم كاشت.
پاي هر پنجره اي ، شعري خواهم خواند.
هر كلاغي را ، كاجي خواهم داد.
مار را خواهم گفت : چه شكوهي دارد غوك !
آشتي خواهم داد .
آشنا خواهم كرد.
راه خواهم رفت.
نور خواهم خورد.
دوست خواهم داشت.

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱۳ - حمیدرضا


اتاق آبی... انويسنده سهراب سپهری

قسمت اول

ته باغ ما ، يك سر طويله بود . روي سر طويله يك اطاق بود ، آبي بود.
اسمش اطاق آبي بود (مي گفتيم اطاق آبي) ، سر طويله از كف زمين پايين تر بود. آنقدر كه از دريچه بالاي آخورها سر و گردن مالها پيدا بود. راهرويي كه به اطاق آبي مي رفت چند پله
مي خورد . اطاق آبي از صميميت حقيقت خاك دور نبود ، ما در اين اطاق زندگي مي كرديم. يك روز مادرم وارد اطاق آبي مي شود. مار چنبر زده اي در طاقچه مي بيند ، مي ترسد ، آن هم چقدر . همان روز از اطاق آبي كوچ مي كنيم ، به اطاقي مي رويم در شمال خانه، اطاق پنجدري سفيد ، تا پايان در اين اتاق مي مانيم، و اطاق آبي تا پايان خالي مي افتد.
در رساله Sang Hyang Kamahayanikanكه شرح ماهايانيسم جاوا است . به جاي mordaها در جهات اصلي نگاه كن . "فقدان ترس" در شمال است. مادر حق داشت كه به شمال خانه كوچ كند . و باز مي بيني "ترحم" در جنوب است. هيچ كس اطاق آبي را نكشت .
در بوديسم جاي Lokapalaها را در جهات اصلي ديدم. رنگ آبي در جنوب بود. اطاق آبي هم در جنوب خانه ما بود . يك جا در هندوبيسم و يك جا در بوديسم. رنگ سپيد را در شمال ديدم، اطاق پنجدري شمال خانه هم سپيد بود . چه شباهتهاي دلپذيري ، خانه ما نمونه كوچك كيهان بود ، نقشه اي cosmogoniqueداشت. در سيستم كيهاني dogonهاي آفريقا ، جاي حيوانات اهلي روي پلكان جنوبي است ، طويله ما هم در جنوب بود.
مار در خانه ما زياد بود ، گنجي در كار نبود ، من هميشه برخورد با مار را از پيش حس كرده ام. از پيش بيدار شده ام. وجودم از ترس روشن شده است. مي دانم كه هيچ وقت از نيش مار نخواهم مرد.
در ميگون ، يادم هست ، روي كوه بوديم ، در كمر كش كوه
مي رفتيم. يك وقت به وجودم هشداري داده شد ، رفتم به بر و بچه ها بگويم در سر پيچ به ماري مي رسيم ، آن كه جلو مي رفت فرياد زد : مار. و يك بار ديگر ، در آفتاب صبح ، كنار درياچه تار روي سنگي نشسته بودم . نگاهم بالاي زرينه كوه بود ، از زمين غافل بودم ، به تماشا مكثي داده شد . پيش پايم را نگاه كردم : ماري مي خزيد و مي رفت. كاري نكردم ، مرد Tamoul نبودم كه دستها را به هم بپيونديم. يك mantra از آتار و اودا بخوانم. و يا بگويم : Nalla Pambou .
در همان خانه كاشان ، كه بچگي ام آنجا تمام شد ، خيلي مار ديده ام. يك روز نزديك اطاق آبي بودم، گنجشكي غوغا كرده بود ، سرچينه بلند خانه كه از گلوله هاي هواخواهان نايب حسين روزن روزن بود ، ماري مي خزيد، به لانه گنجشك سر زده بود ، بچه گنجشك را بلعيده بود ، خواستم تلافي كنم ، تير كمان دستم بود ، نشانه گيري ام حرف نداشت . اما هر چه زدم نخورد. و مار در شكاف ديوار تمام شد ، در يك اسطوره ، مال Earaja ها ، ماري به شكارچي تيرهايي هديه مي كند كه هرگز به خطا نمي رود ، دقت در نشانه گيري مديون مار است . bina كه شكارچيان كارائيب و آرداك و وارو با خود دارند ريشه در خاكستر مار دارد. نبايد به روي مار نشانه رفت .
آن همه مار ديدم ، هرگز نكشتم ، نتوانستم ، زبگفريد اژدها كشته بود ، نزديك ننده ، زير درختهاي توت ، يك مار جعفري ديدم ، ايستادم ، نگاه كردم تا لاي علف ها فراموش شد ، اما چيزي كه نديده بودم ، يك روز نزديك سر طويله ، ديدم : دو مار به هم پيچيده ، نقش سنگهاي Nagakkal ، استعاره اي از معنويت آميزش بارور ، Mercure خواست دو مار رزمنده را سوا كند ، چوبدست طلايي خود را ميانشان انداخت ، بي درنگ هر دو آرام و هماهنگ دور چوبدست پيچيدند ، انگار هر مس ، در سرزمين قصه ساز آركادي ، با چوبدست خود دو مار را از هم سوا كرد ، جرات كشتن در ترس من گم بود ، من بچه بودم ، هركول ده ماهه بود كه با هر دست يك مار خفه كرد ، من هركول نبودم ، خواستم با تركه اي كه دستم بود جفت را بكوبم ، ترسيدم : اگر ضربه من نگيرد ، آن وقت چه مي شود ، انگار صداي آكريپا بلند بود ، Cornelius Agrippa گفته بود : " مار با يك ضربه ني مي ميرد ، اگر ضربه دوم را بزني جان مي گيرد . دليلش چيزي نيست مگر تناسبي كه اعداد ميان خود دارند " شايد با يك ضربه نمرد ، فضيلت تعداد تا كجا بود ، من امروزي از دانش سري اعداد چه دور افتاده ام ، مصريها و مردم كلده آن را بسط دادند ، چينيها شناخت عميقي از آن داشتند .
...

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱۳ - حمیدرضا


سهراب سپهری

....

هر کجا هستم باشم
 آسمان مال من است
 پنجره فکر هوا عشق زیمن مال من است
 چه اهمیت دارد
 گاه اگر می رویند
قارچ های غربت ؟
 من نمی دانم که چرا می گویند : اسب حیوان نجیبی است کبوتر زیباست
 و چرا در قفس هیچ کسی کرکس نیست
 گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد
چشم ها را باید شست جور دیگر باید دید
واژه ها را باید شست
واژه باید خود باد ‚ واژه باید خود باران باشد
چترها را باید بست
 زیر باران باید رفت
فکر را خاطره را زیر باران باید برد
با همه مردم شهر زیر باران باید رفت
دوست را زیر باران باید برد
عشق را زیر باران باید جست
 زیر باران باید با زن خوابید
زیر باران باید بازی کرد
زیر باران باید چیز نوشت حرف زد نیلوفر کاشت
 زندگی تر شدن پی در پی
زندگی آب تنی کردن در حوضچه کنون است

......

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱۳ - حمیدرضا


فروغ فرخ زاد

تنها صداست که می ماند

چرا توقف کنم چرا ؟
پرنده ها به جستجوی جانب آبی رفته اند
افق عمودی است
افق عمودی است و حرکت : فواره وار
و در حدود بینش
سیاره های نورانی می چرخند
زمین در ارتفاع به تکرار می رسد
و چاههای هوایی
به نقب های رابطه تبدیل می شوند
و روز وسعتی است
که در مخیله ای تنگ کرم روزنامه نمی گنجد
چرا توقف کنم ؟
راه از میان مویرگهای حیات می گذرد
کیفیت محیط کشتی زهدان ماه
سلولهای فاسد را خواهد کشت
و در فضای شیمیایی بعد از طلوع
تنها صداست
صدا که جذب ذره های زمان خواهد شد
چرا توقف کنم ؟
چه میتواند باشد مرداب
چه میتواند باشد جز جای تخم ریزی حشرات فساد
افکار سردخانه
را جنازه های باد کرده رقم میزنند
نامرد در سیاهی
فقدان مردیش را پنهان کرده است
و سوسک ... آه
وقتی که سوسک سخن میگوید
چرا توقف کنم ؟
همکاری حروف سربی بیهوده است
همکاری حروف سربی
اندیشه ی حقیر را نجات نخواهد داد
من از سلاله ی درختانم
تنفس هوای مانده ملولم میکند
پرنده ای که مرده بود به من پند داد که پرواز را به خاطر بسپارم
نهایت تمامی نیروها پیوستن است پیوستن
به اصل روشن خورشید
و ریختن به شعور نور
طبیعی است
که آسیابهای بادی می پوسند
چرا توقف کنم ؟
من خوشه های نارس گندم را
به زیرپستان میگیرم
و شیر میدهم
صدا صدا تنها صدا
صدای خواهش شفاف آب به جاری شدن
صدای ریزش نور ستاره بر جدار مادگی خاک
صدای انعقاد نطفه ی معنی
و بسط ذهن مشترک عشق
صدا صدا صدا تنها صداست که میماند
در سرزمین قدکوتاهان
معیارهای سنجش همیشه بر مدار صفر سفر کرده اند
چرا توقف کنم ؟
من از عناصر چهار گانه اطاعت میکنم
و کار تدوین نظامنامه ی قلبم
کار حکومت محلی کوران نیست
مرا به زوزه ی دراز توحش
در عضو جنسی حیوان چکار
مرا به حرکت حقیر کرم در خلا گوشتی چکار
مرا تبار خونی گلها به زیستن متعهد کرده است
تبار خونی گلها می دانید ؟
 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱۳ - حمیدرضا


فروغ فرخ زاد

پرنده فقط یه پرنده بود

پرنده گفت : چه بویی چه آفتابی
آه بهار آمده است
و من به جستجوی جفت خویش خواهم رفت
پرنده از لب ایوان پرید مثل پیامی پرید و رفت
پرنده کوچک
پرنده فکر نمی کرد
پرنده روزنامه نمی خواند
پرنده قرض نداشت
پرنده آدمها را نمیشناخت
پرنده روی هوا
و بر فراز چراغهای خطر
 در ارتفاع بی خبری می پرید
و لحظه های آبی را
دیوانه وار تجربه می کرد
پرنده آه فقط یک پرنده بود

پی نوشت:  واقعا پرنده چقدر خوشبخته...

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱۳ - حمیدرضا


فروغ فرخ زاد

توی یه مجله چند سال پیش خونندم که گور فروغ   همون طور که توی این شعر گفته

گمنام هست ... نمی دونم این شعر رو وقتی من می خونم اشک می ریزم...

بعدها

مرگ من روزی فرا خواهد رسید
در بهاری روشن از امواج نور
در زمستانی غبار آلود و دور
یا خزانی خالی از فریاد و شور
مرگ من روزی فرا خواهد رسید
روزی از این تلخ و شیرین روزها
روز پوچی همچو روزان دگر
سایه ای ز امروز ها ‚ دیروزها
دیدگانم همچو دالانهای تار
گونه هایم همچو مرمرهای سرد
ناگهان خوابی مرا خواهد ربود
من تهی خواهم شد از فریاد درد
می خزند آرام روی دفترم
دستهایم فارغ از افسون شعر
یاد می آرم که در دستان من
روزگاری شعله میزد خون شعر
خاک میخواند مرا هر دم به خویش
می رسند از ره که در خاکم نهند
آه شاید عاشقانم نیمه شب
گل به روی گور غمناکم نهند
بعد من ناگه به یکسو می روند
پرده های تیره دنیای من چشمهای ناشناسی می خزند
روی کاغذها و دفترهای من
در اتاق کوچکم پا می نهد
بعد من با یاد من بیگانه ای
در بر ایینه می ماند به جای
تار مویی نقش دستی شانه ای
می رهم از خویش و میمانم ز خویش
هر چه بر جا مانده ویران می شود
روح من چون بادبان قایقی
در افقها دور و پنهان میشود
می شتابند از پی هم بی شکیب
روزها و هفته ها و ماهها
چشم تو در انتظار نامه ای
خیره میماند به چشم راهها
لیک دیگر پیکر سرد مرا
می فشارد خاک دامنگیر خاک
بی تو دور از ضربه های قلب تو
قلب من میپوسد آنجا زیر خاک
بعد ها نام مرا باران و باد
نرم میشویند از رخسار سنگ
گور من گمنام می ماند به راه
فارغ از افسانه های نام و ننگ

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱۳ - حمیدرضا


مولوی

ای حیات دل حسام‌الدین بسی میل می‌جوشد به قسم سادسی
گشت از جذب چو تو علامه‌ای در جهان گردان حسامی نامه‌ای
پیش‌کش می‌آرمت ای معنوی قسم سادس در تمام مثنوی
شش جهت را نور ده زین شش صحف کی یطوف حوله من لم یطف
عشق را با پنج و با شش کار نیست مقصد او جز که جذب یار نیست
بوک فیما بعد دستوری رسد رازهای گفتنی گفته شود
یا بیانی که بود نزدیکتر زین کنایات دقیق مستتر
راز جز با رازدان انباز نیست راز اندر گوش منکر راز نیست
لیک دعوت واردست از کردگار با قبول و ناقبول او را چه کار
نوح نهصد سال دعوت می‌نمود دم به دم انکار قومش می‌فزود
هیچ از گفتن عنان واپس کشید هیچ اندر غار خاموشی خزید
گفت از بانگ و علالای سگان هیچ واگردد ز راهی کاروان
یا شب مهتاب از غوغای سگ سست گردد بدر را در سیر تگ
مه فشاند نور و سگ عو عو کند هر کسی بر خلقت خود می‌تند
هر کسی را خدمتی داده قضا در خور آن گوهرش در ابتلا
چونک نگذارد سگ آن نعره‌ی سقم من مهم سیران خود را چون هلم
چونک سرکه سرکگی افزون کند پس شکر را واجب افزونی بود
قهر سرکه لطف هم‌چون انگبین کین دو باشد رکن هر اسکنجبین
انگبین گر پای کم آرد ز خل آیند آن اسکنجبین اندر خلل
قوم بر وی سرکه‌ها می‌ریختند نوح را دریا فزون می‌ریخت قند

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٢ - حمیدرضا


مولوی

مرتضی را گفت روزی یک عنود کو ز تعظیم خدا آگه نبود
بر سر بامی و قصری بس بلند حفظ حق را واقفی ای هوشمند
گفت آری او حفیظست و غنی هستی ما را ز طفلی و منی
گفت خود را اندر افکن هین ز بام اعتمادی کن بحفظ حق تمام
تا یقین گرددمرا ایقان تو و اعتقاد خوب با برهان تو
پس امیرش گفت خامش کن برو تا نگردد جانت زین جرات گرو
کی رسد مر بنده را که با خدا آزمایش پیش آرد ز ابتلا
بنده را کی زهره باشد کز فضول امتحان حق کند ای گیج گول
آن خدا را می‌رسد کو امتحان پیش آرد هر دمی با بندگان
تا به ما ما را نماید آشکار که چه داریم از عقیده در سرار
هیچ آدم گفت حق را که ترا امتحان کردم درین جرم و خطا
تا ببینم غایت حلمت شها اه کرا باشد مجال این کرا
عقل تو از بس که آمد خیره‌سر هست عذرت از گناه تو بتر
آنک او افراشت سقف آسمان تو چه دانی کردن او را امتحان
ای ندانسته تو شر و خیر را امتحان خود را کن آنگه غیر را
امتحان خود چو کردی ای فلان فارغ آیی ز امتحان دیگران
چون بدانستی که شکردانه‌ای پس بدانی کاهل شکرخانه‌ای
پس بدان بی‌امتحانی که اله شکری نفرستدت ناجایگاه
این بدان بی‌امتحان از علم شاه چون سری نفرستدت در پایگاه
هیچ عاقل افکند در ثمین در میان مستراحی پر چمین

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٢ - حمیدرضا


مولوی

همچو مجنون کو سگی را می‌نواخت بوسه‌اش می‌داد و پیشش می‌گداخت
گرد او می‌گشت خاضع در طواف هم جلاب شکرش می‌داد صاف
بوالفضولی گفت ای مجنون خام این چه شیدست این که می‌آری مدام
پوز سگ دایم پلیدی می‌خورد مقعد خود را بلب می‌استرد
عیبهای سگ بسی او بر شمرد عیب‌دان از غیب‌دان بویی نبرد
گفت مجنون تو همه نقشی و تن اندر آ و بنگرش از چشم من
کین طلسم بسته‌ی مولیست این پاسبان کوچه‌ی لیلیست این
همنشین بین و دل و جان و شناخت کو کجا بگزید و مسکن‌گاه ساخت
او سگ فرخ‌رخ کهف منست بلک او هم‌درد و هم‌لهف منست
آن سگی که باشد اندر کوی او من به شیران کی دهم یک موی او
ای که شیران مر سگانش را غلام گفت امکان نیست خامش والسلام
گر ز صورت بگذرید ای دوستان جنتست و گلستان در گلستان
صورت خود چون شکستی سوختی صورت کل را شکست آموختی
بعد از آن هر صورتی را بشکنی همچو حیدر باب خیبر بر کنی
سغبه‌ی صورت شد آن خواجه‌ی سلیم که به ده می‌شد بگفتاری سقیم
سوی دام آن تملق شادمان همچو مرغی سوی دانه‌ی امتحان
از کرم دانست مرغ آن دانه را غایت حرص است نه جود آن عطا
مرغکان در طمع دانه شادمان سوی آن تزویر پران و دوان
گر ز شادی خواجه آگاهت کنم ترسم ای ره‌رو که بیگاهت کنم
مختصر کردم چو آمد ده پدید خود نبود آن ده ره دیگر گزید

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٢ - حمیدرضا


مولوی

قصه‌ی رنجور و رنجوری بخواند بعد از آن در پیش رنجورش نشاند
رنگ روی و نبض و قاروره بدید هم علاماتش هم اسبابش شنید
گفت هر دارو که ایشان کرده‌اند آن عمارت نیست ویران کرده‌اند
بی‌خبر بودند از حال درون استعیذ الله مما یفترون
دید رنج و کشف شد بروی نهفت لیک پنهان کرد وبا سلطان نگفت
رنجش از صفرا و از سودا نبود بوی هر هیزم پدید آید ز دود
دید از زاریش کو زار دلست تن خوشست و او گرفتار دلست
عاشقی پیداست از زاری دل نیست بیماری چو بیماری دل
علت عاشق ز علتها جداست عشق اصطرلاب اسرار خداست
عاشقی گر زین سر و گر زان سرست عاقبت ما را بدان سر رهبرست
هرچه گویم عشق را شرح و بیان چون به عشق آیم خجل باشم از آن
گرچه تفسیر زبان روشنگرست لیک عشق بی‌زبان روشنترست
چون قلم اندر نوشتن می‌شتافت چون به عشق آمد قلم بر خود شکافت
عقل در شرحش چو خر در گل بخفت شرح عشق و عاشقی هم عشق گفت
آفتاب آمد دلیل آفتاب گر دلیلت باید از وی رو متاب
از وی ار سایه نشانی می‌دهد شمس هر دم نور جانی می‌دهد
سایه خواب آرد ترا همچون سمر چون برآید شمس انشق القمر
خود غریبی در جهان چون شمس نیست شمس جان باقی کش امس نیست
شمس در خارج اگر چه هست فرد می‌توان هم مثل او تصویر کرد
شمس جان کو خارج آمد از اثیر نبودش در ذهن و در خارج نظیر

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٢ - حمیدرضا


مولانا

بشنو این نی چون شکایت می‌کند از جداییها حکایت می‌کند

کز نیستان تا مرا ببریده‌اند

در نفیرم مرد و زن نالیده‌اند
سینه خواهم شرحه شرحه از فراق تا بگویم شرح درد اشتیاق
هر کسی کو دور ماند از اصل خویش باز جوید روزگار وصل خویش
من به هر جمعیتی نالان شدم جفت بدحالان و خوش‌حالان شدم
هرکسی از ظن خود شد یار من از درون من نجست اسرار من
سر من از ناله‌ی من دور نیست لیک چشم و گوش را آن نور نیست
تن ز جان و جان ز تن مستور نیست لیک کس را دید جان دستور نیست
آتشست این بانگ نای و نیست باد هر که این آتش ندارد نیست باد
آتش عشقست کاندر نی فتاد جوشش عشقست کاندر می فتاد
نی حریف هرکه از یاری برید پرده‌هااش پرده‌های ما درید
همچو نی زهری و تریاقی کی دید همچو نی دمساز و مشتاقی کی دید
نی حدیث راه پر خون می‌کند قصه‌های عشق مجنون می‌کند
محرم این هوش جز بیهوش نیست مر زبان را مشتری جز گوش نیست
در غم ما روزها بیگاه شد روزها با سوزها همراه شد
روزها گر رفت گو رو باک نیست تو بمان ای آنک چون تو پاک نیست
هر که جز ماهی ز آبش سیر شد هرکه بی روزیست روزش دیر شد
در نیابد حال پخته هیچ خام پس سخن کوتاه باید والسلام
بند بگسل باش آزاد ای پسر چند باشی بند سیم و بند زر
گر بریزی بحر را در کوزه‌ای چند گنجد قسمت یک روزه‌ای

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٢ - حمیدرضا


کجايی ... چرا نميايی... دلم برات تنگ شده...

چشم من روشن

 آخر ای دوست نخواهی پرسید
که دل از دوری رویت چه کشید
سوخت در آتش و خاکستر شد
 وعده های تو به دادش نرسید
داغ ماتم شد و بر سینه نشست
اشک حسرت شد و بر خاک چکید
آن همه عهد فراموشت شد
چشم من روشن روی تو سپید
جان به لب آمده در ظلمت غم
کی به دادم رسی ای صبح امید
آخر این عشق مرا خواهد کشت
عاقبت داغ مرا خواهی دید
 دل پر درد فریدون مشکن
که خدا بر تو نخواهد بخشید

فریدون مشیری

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٢ - حمیدرضا


وصف حال من و جوجو هستش...

شمع نیم مرده

چون بوم بر خرابه دنیا نشسته ایم
اهل زمانه را به تماشا نشسته ایم
بر این سرای ماتم و در این دیار رنج
بیخود امید بسته و بیجا نشسته ایم
 ما را غم خزان و نشاط بهار نیست
آسوده همچو خار به صحرا نشسته ایم
گر دست ما ز دامن مقصد کوته است
از پا فتاده ایم نه از پا نشسته ایم
تا هیچ منتظر نگذاریم مرگ را
ما رخت خویش بسته مهیا نشسته ایم
یکدم ز موج حادثه ایمن نبوده ایم
 چون ساحلیم و بر لب دریا نشسته ایم
از عمر جز ملال ندیدم و همچنان
چشم امید بسته به فردا نشسته ایم
آتش به جان و خنده به لب در بساط دهر
چون شمع نیم مرده چه زیبا نشسته ایم
ای گل بر این نوای غم انگیز ما ببخش
کز عالمی بریده و تنها نشسته ایم
تا همچو ماهتاب بیایی به بام قصر
مانند سایه در دل شب ها نشسته ایم
تا با هزار ناز کنی یک نظر به ما
ما یکدل و هزار تمنا نشسته ایم
چون مرغ پر شکسته فریدون به کنج غم
سر زیر پر کشیده و شکیبا نشسته ایم

فریدون مشیری

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٢ - حمیدرضا


فريدون مشيری

بهت

میگذرم از میان رهگذران مات
مینگرم در نگاه رهگذران کور
اینهمه اندوه در وجودم و من لال
اینهمه غوغاست در کنارم و من دور
دیگر در قلب من نه عشق نه احساس
دیگر در جان من نه شور نه فریاد
دشتم اما در او ناله مجنون
کوهم اما در ائ نه تیشه فرهاد
هیچ نه انگیزه ای که هیچم پوچم
هیچ نه اندیشه ای که سنگم چوبم
همسفر قصه های تلخ غریبم
رهگذر کوچه های تنگ غروبم
آنهمه خورشید ها که در من می سوخت
چشمه اندوه شد ز چشم ترم ریخت
کاخ امیدی که برده بودم تا ماه
آه که آوار غم شد و به سرم ریخت
زورق سرگشته ام که در دل امواج
 هیچ نبیند نه خدا نه خدا را
 موج ملالم که در سکوت و سیاهی
میکشم این جان از امید جدا را
می گذرم از میان رهگذران مات
میشمرم میله های پنجره ها را
مینگرم در نگاه رهگذران کوذ
میشوم قیل و قال زنجره ها را

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٢ - حمیدرضا


فريدون مشيری

آرزو

به امید نگاهت ایستادن
به روی شانه هایت سر نهادن
 خوشتر از این آرزویی است
دهان کوچکت را بوسه دادن

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٢ - حمیدرضا


رهی معيری

غرق تمنای تو ام

در پیش بیدردان چرا فریاد بی حاصل کنم
گر شکوه ای دارم ز دل با یار صاحبدل کنم
در پرده سوزم همچو گل در سینه جوشم همچو مل
من شمع رسوا نیستم تا گریه در محفل کنم
اول کنم اندیشه ای تا برگزینم پیشه ای
 آخر به یک پیمانه می اندیشه را باطل کنم
 آنرو ستانم جام را آن مایه آرام را
تا خویشتن را لحظه ای از خویشتن غافل کنم
از گل شنیدم بوی او مستانه رفتم سوی او
تا چون غبار کوی او در کوی جان منزل کنم
روشنگری افلکیم چون آفتاب از پکیم
خاکی نیم تا خویش را سرگرم آب و گل کنم
غرق تمنای توام موجی ز دریای تو ام
من نخل سرکش نیستم تا خانه در ساحل کنم
دانم که آن سرو سهی از دل ندارد آگهی
چند از غم دل چون رهی فریاد بی حاصل کنم

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٢ - حمیدرضا


رهی معيری

باده فروش

بنگر آن ماه روی باده فروش
غیرت آفتاب و غارت هوش
جام سیمین نهاده بر کف دست
زلف زرین فکنده بر سر دوش
غمزه اش راه دل زند که بیا
نرگسش جام می دهد که بنوش
غیر آن نوش لب که مستان را
جان و دل پرورده ز چشمه نوش
دیده ای آفتاب ما به دست
 دیده ای ماه آفتاب فروش ؟

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٢ - حمیدرضا


گیتا صرافی

سفید

من از سرزمینی می ایم
سرا پا عشق
سرزمین مرغکان عاشق
سرزمینی که تنها یک رنگ بر آن حکومت می کند:
"سفید"
رنگ پاکی ها
رنگ خلوص
رنگ بی رنگ بودن
بی ریا بودن
بی غل و غش بودن
 
کبوتران سرزمین من همه سفیدند
دریاچه های زلال سرزمینم
با رقص قوهای سفید
عشق را به بی رنگی دعوت می کنند
و
نجابت در سفیدی اسبان سرزمینم
خودی نشان می دهد
 
ترا به این سرزمین دعوتی ست
ترا آغوش به روی تمام سفیدی ها بازست
بیا به سرزمین پاکی ها قدم بگذار
و
بیاموز بی رنگ بودن را
و
فریاد زن :
" من همان بی رنگ بی رنگم"
 
16 کتبر 97
سوئد

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٢ - حمیدرضا


سیاوش کسرائی

حکایت مردی که نه می گفت

بود در کشور افسانه کسی
 شهره در نه گفتن
نام می خواهی ؟ نه
 کام می جویی ؟ نه
تو نمی خواهی یک تاج طلا بر سر ؟ نه
تو نمی خواهی از سیم قبا در بر ؟ نه
مذهب ما را می دانی ؟ نه
خط ما می خوانی ایا ؟ نه
نه ‚به هر بانگ که بر پا می شد
نه ‚به هر سر که فرو می آمد
نه ‚به هر جام که بالا می رفت
نه ‚به هر نکته که تحسین می شد
نه ‚به هر سکه که رایج می گشت
روزی ایینه به دستش دادند
 می شناسی او را ؟
آه آری خود اوست
می شناسم او را
 گفته شد دیوانه است
سنگسارش کردند

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٢ - حمیدرضا


سیاوش کسرائی

فرهاد ها

فرهاد رفت و قصه شیرین او بماند
با یاد تیشه ها که دل بیستون شکافت
با یاد تیشه ای که سرکوهکن شکست
با یاد خسروی که به نامردی ربود
 عشق رعیتی ز رعایای خویشتن
 با آن شگفتها که نظامی سروده بود
 کنون منم
پیکر تراش پیکر فرهادهای روز
کنون منم نگارگر تیشه ها و تاج
 دستانسرای شعله براورنگ آبنوس
 از پیش چشم من صف فرهادهای روز
پرچم به کف گرفته سوی راه می روند
 عشاق تلخ کام شهیدان بیستون
 با تیشه ها به بارگه شاه می روند

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٢ - حمیدرضا


عاطفه کاوسی

از آن ايام....

نمی­دانم؛

تو را یادی است

                    از آن ایام؟

که در آرامش امن زمین؛

                               آغوش هم.

با نگاهی در افق رنگین

زیر لب می­خواندیم:

                         کاش در نگاه نسترن

                         که از نوازش لبانمان بهم

                                                        خجل شده

                         روح بی­پروایی می­ریختیم!!

                                                          یاد داری آن زمان را؟

                                                                              پری غمگین

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٢ - حمیدرضا


عاطفه کاوسی

الوعده وفا

رفتی و در دل هوست به جا ماند

ای گل جانم چه کسی تو را راند

الوعده وفا گفتی و رفتی؛

                                گفتی:

هر جا که روی، هیچ نمانی، نمانی!

هر جا که روی، زود بیایی، بیایی!

بوسیدی مرا ای گل هستی

                                    و رفتی.

سرما زده دل را،

                     تو رفتی؟!

عاشق­شده­ات ماند و تو رفتی؟!

ای خوب دلم چرا تو رفتی؟

رفتی و مرا تنها گذاشتی!

الوعده وفا گفتی و رفتی!

ای خوب بیا؛

               عهد وفا دادی و رفتی!

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٢ - حمیدرضا


صمد نارونی

پرسش

کاش من هم
 در کوچه و بازار روان بودم
و روزنه نگاهم
 مانند همه ،‌ در پی رزق روزانه ام بود
بیا با سکوت آشتی کنیم
و لرزان بیندیشیم به فردای خویش
و ندای وهم و عدم را ،‌ در سرودی نو
بخوانیم و عبور کنیم از من و ما
 و در نگاهی نو در آمیزیم
و از کوه بیاموزیم
 ایستاده لرزیدن را
از دریا ،‌تلاطم را
و از سحر ،‌ سکوت را
و از خود بپرسیم

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٢ - حمیدرضا


صمد نارونی

در راه

راه می رفت و می خندید
 نزدیکش شدم
پرسیدم
بالاخره چه باید کرد
خندید و براهش ادامه داد

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٢ - حمیدرضا


مهدی اخوان ثالث

زمستان

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
سرها در گریبان است
کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را
نگه جز پیش پا را دید ، نتواند
که ره تاریک و لغزان است
وگر دست محبت سوی کسی یازی
 به اکراه آورد دست از بغل بیرون
 که سرما سخت سوزان است
نفس ، کز گرمگاه سینه می اید برون ، ابری شود تاریک
 چو دیدار ایستد در پیش چشمانت
نفس کاین است ، پس دیگر چه داری چشم
ز چشم دوستان دور یا نزدیک ؟
 مسیحای جوانمرد من ! ای ترسای پیر پیرهن چرکین
هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... ای
دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوی ، در بگشای
منم من ، میهمان هر شبت ، لولی وش مغموم
منم من ، سنگ تیپاخورده ی رنجور
 منم ، دشنام پس آفرینش ، نغمه ی ناجور
نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بیرنگ بیرنگم
بیا بگشای در ، بگشای ، دلتنگم
حریفا ! میزبانا ! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد
 تگرگی نیست ، مرگی نیست
صدایی گر شنیدی ، صحبت سرما و دندان است
من امشب آمدستم وام بگزارم
 حسابت را کنار جام بگذارم
چه می گویی که بیگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟
فریبت می دهد ، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست
حریفا ! گوش سرما برده است این ، یادگار سیلی سرد زمستان است
و قندیل سپهر تنگ میدان ، مرده یا زنده
به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود ، پنهان است
حریفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز یکسان است
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
هوا دلگیر ، درها بسته ، سرها در گریبان ، دستها پنهان
نفسها ابر ، دلها خسته و غمگین
درختان اسکلتهای بلور آجین
زمین دلمرده ، سقف آسمان کوتاه
غبار آلوده مهر و ماه
زمستان است

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٢ - حمیدرضا


مرحوم محمد رضا آغاسی

یاعلی

ز لیلایی شنیدم یا علی گفت                        به مجنونی رسیدم یا علی گفت

 مگر این وادی دارالجنون است                        که هر دیوانه دیدم یا علی گفت

 نسیمی غنچه ای را باز میکرد                     به گوش غنچه آندم یا علی گفت

خمیر خاک آدم چون سرشته                         چو بر میخاست آدم یا علی گفت

مسیحا هم دم از اعجاز میزد                         زبس بیچاره مریم یا علی گفت 

 مگر خیبر زجایش کنده میشد                       یقین آنجا علی هم یا علی گفت

 علی را ضربتی کاری نمیشد                      گمانم ابن ملجم یا علی گفت

 دلا باید که هردم یا علی گفت                      نه هر دم بل دمادم یا علی گفت

 که در روز ازل قالوبلا را                                 هر آنچه بود عالم یا علی گفت

 محمد در شب معراج بشنید                          ندایی آمد  آنهم یا علی گفت

پیمبر در عروج از آسمانها                             بقصد قرب اعظم یا علی گفت

 به هنگام فرو رفتن به طوفان                           نبی الله اکرم یا علی گفت

 به هنگام فکندن داخل نار                             خلیل الله اعظم یا علی گفت

 عصا در دست موسی اژدها شد                  کلیم آنجا مسلم یا علی گفت

 کجا مرده به آدم زنده میشد                          یقین عیسی بن مریم یا علی گفت

 علی در خم به دوش آن پیمبر                      قدم بنهاد و آن دم یا علی گفت

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱۱ - حمیدرضا


من و جوجو

چند توضیح:

۱- من این وبلاگ رو برای یکی دیگه درست کرده بودم اما اون فراموشش کرد

حالا خودم به تنهایی  اینجا رو اپ می کنم...

۲- من  که خودم هستم و جوجو هم احساس درونی منه که  بعضی وقتها حرف می زنه

و این شعرها رو که اینجا گذاشتم رو خوشش امده...

۳- دیگه خسته شدم ...

۴- یه زمانی برای تو بود حالا برای جوجو هستش فردا معلوم نیست شاید جوجو هم رفت...

۵- هر کسی که دوست داره تبادل لینک کنیم حتما بگه...

۶- اگه شعری رو هم بخواهید اگه قشنگ باشه داخل این وبلاگ قرار می دم

۷- نظر یادتون نره..

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱۱ - حمیدرضا


دکتر احمد طارق (دوست خوبم)

  بند پنجم 

    باز آی که باز این دل دیوانه خراب اسـت    دردی کش و افتــــــاده و غرق می ناب است

     در دشت پر از لاله گذر کن چو بهــــاران    دلداری عشــــــــاق به خون خفته ثواب است

     دریا طلبــــــی گر ؟به سوی دیده نظر کن    بر دل گذری کن اگرت میل کبـــــــــــاب است

     این زلف تو یا رشته ی عمر است و یادام    وین چشم تویانرگس؟ویاجـام شـراب است ؟

      عشقت به دلم قصه ی پروانه وشمع است   سوز جگـــــرم تشنه و وصل تو سراب است

     در سر به جز از مهر تو اندیشه نگـــنجد    مشحـون زغم عشق تو هر برگ کـتاب است

     فریادکه دستـــی که در آغوش رقیب است    دستیست که ازخون دلم گشــته خضاب است 

                                          ما گوهر عشقیم که بازار نداریم 

                                          افتاده به خاکیم و خریدار نداریم  

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱۱ - حمیدرضا


دکتر احمد طارق (دوست خوبم)

 بند چهارم  

ما در غم روی تو ز بیخودشدگانیــــــــم            در عشق تو و مهر تو رسوای جهانیــــــم  

درسینه نهفتیم خیال لب لعلـــــــــــــــت            چون لاله به دل داغ ازاین فکرنهانیــــــــم 

مردیم از این غم  که شدی یار به اغیــار           با این غم جانکاه چه سازیم؟  ندانـــــــــیم   

تا روی گلت خنـــــده به گلزار دگر کـــرد          بلبل صفت از جور تو در جوش و فغانـــیم  

جز روی تو در مسجد ودر  دیر نبینیــــم           جز نام تو در مکتب عشق تو نخوانــــــیم   

 

برما نسزد تهمت بی مهر و و فایـــــــــی           ما اهل وفاییم و چو خورشید عیانیــــــــم

 

تاپای در عشــــــــق تو نهادیم در این ره           بی پا و سر وخسته و خونين جگرانيــــم

 

                                      ما گوهر عشقیم که بازار نداریم

                                      افتاده به خاکیم و خریدار نداریم

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱۱ - حمیدرضا


دکتر احمد طارق (دوست خوبم)

                                     بند سوم

 مستیم بیاد رخـــــــــــــــت ای ماه دلارام           بریاد لب لعل تو بوســــــــــــــیم لب جام 

 

 بوی تو فرح بخش چوگلهای بهاریســــت          رویت مه و لب غنچه و گیسوی تو چـــــــــــون دام

 

کام من وناکامی من جمله دوحرف اســــــت          با روی تو کامم من و بی روی تو ناکــــام 

در عشق زمانی دل من جســـــت نشانـــــت          اکنون نه نشان مانده از آن خسته و نه نام

 

جز حسرت و فریاد چه خوردیم و چه کردـــــــــــــــیم ؟؟         جز خون دل و اشک چه دیــــــــدیم زایام

 

                                             ما گوهر عشقیم که بازار نداریم

 

                                             افتاده به خاکیم و خریدار نداریم

دل رام نگاهی زتو شد لیک صد افســــوس          ای آهوی سرمست نگشتی به دلــــــم رام 

 تا مهر تو در سینــــــه نهفتیم دلـــــی زار          غمخانه عشق تو شد و مخــــــــــزن آلام

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱۱ - حمیدرضا


دکتر احمد طارق( دوست خوبم)

                    بند دوم

عشق تو به سر دارم و سودای سرم نیست          مستم زتو آنسان که زدنیا خبـــــــــرم نیست 

گنجینه ی دل بردی و بریاد تو امــــــــروز          جز حسرت و جز ناله و جز چشم ترم نیسـت  

امشب به نگاهی بنوازم که ســــــــــحرگه          چون شمع بجز دودی و اشــــــکی اثرم نیست  

من خسته ام از عشق بتان لیک چه ســازم          پروانه ام و  قسمت دل جز شــــــــررم نیست  

 

جز موی تو در پای دلم دام نباشــــــــــــــد         جزخاک سر کوی تو کحل البصـــــــرم نيست

خون دل و اشک و غم و درد است نصــیبم          زین بیش زتقدیر امید دگــــــــــــــــرم نیست 

 

                                           ما گوهر عشقیم که بازار نداریم

 

                                           افتاده به خاکیم و خریدار نداریم

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱۱ - حمیدرضا


دکتر احمد طارق( دوست خوبم)

                                     بند اول

تا خال تو چون دانه و زلفین تودام اسـت       دیگر نه نشان از دل مسکین و نه نام اســــت 

امید وصال تو چه شیرین و چه واهیست       هجران و خیال تو چه جانکاه و چه خـام است  

این ابر بهاریست و یادیده ی عاشــــق ؟        وین صورت معشوقه و یا ماه تمــــــام است ؟ 

افتاده هزار اند درین میکده مســـــــــتان        تا عکس لب لعل تو افتاده به جــــــام اســـت 

آن دل که زکوی تو سفرکرد کــــجا رفت؟        وان نام که غیر از تو نشان یافت کدام اسـت ؟ 

هرچند که از دل شده گان یادنــــــــــیاری         ما را به جز از یاد تو اندیشـــــــه حرام است  

                                     ما گوهر عشقیم که بازار نداریم

                                     افتاده به خاکیم و خریدار نداریم.

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱۱ - حمیدرضا


حسين پناهی

خاکستر

به من بگویید
 فرزانه گان رنگ بوم و قلم
 چگونه
 خورشیدی را تصویر می کنید
که ترسیمش
 سراسر خاک را خاکستر نمی کند ؟

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱۱ - حمیدرضا


حسين پناهی

خاکستر

به من بگویید
 فرزانه گان رنگ بوم و قلم
 چگونه
 خورشیدی را تصویر می کنید
که ترسیمش
 سراسر خاک را خاکستر نمی کند ؟

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱۱ - حمیدرضا


حسين پناهی

کودکی ها

به خانه می رفت
 با کیف
و با کلاهی که بر هوا بود
چیزی دزدیدی ؟
مادرش پرسید
 دعوا کردی باز؟
 پدرش گفت
 و برادرش کیفش را زیر و رو می کرد
به دنبال آن چیز
 که در دل پنهان کرده بود
 تنها مادربزرگش دید
گل سرخی را در دست فشرده کتاب هندسه اش
 و خندیده بود

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱۱ - حمیدرضا


حسين پناهی

شبی بارانی

و رسالت من این خواهد بود
 تا دو استکان چای داغ را
 از میان دویست جنگ خونین
 به سلامت بگذرانم
تا در شبی بارانی
آن ها را
 با خدای خویش
 چشم در چشم هم نوش کنیم
 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱۱ - حمیدرضا


بهمن بهمنانه

برخیز

برخیز و رختِ رخوتِ خوابِ خرابِ خویش برکن
که برهنه‌گی را شایسته‌تر
تا جامه‌ای تار و پودش نفرتی ناموزون
که چنین‌اش بافته‌ای
برخیز و کمرِ نگاهِ کورِ گور گسیخته‌ات بشکن
که سیاهی را بایسته‌تر
تا نمایی ذره ذره‌اش تاریِ ناهمگون
که چنین‌اش ساخته‌ای

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱۱ - حمیدرضا


مريم اسدی

گاهی که رنگ چشمان تو را گم می کنم
 پاییز می شوم
 و باد لهجه ای زرد
 کشان کشان
 هلم می دهم تا سنگسار علاقه
همین کافی نیست که پلک نزنی ، گلم ؟
حالا شب به نیمه های عقربه می رسد
 و من فکر می کنم دیروز سر انگشت پنجره
 روی کدام سطر کوچه بود
 که پاورچین و ساده
به آغوش تو ریختم
 راستی ، کجای شب بودی که خواب زمستان سفید شد ؟
پنجره پیش بینی کرده بود
 مرا که ببوسی برف می گیرد
 حالا در عمق زمستان
کبوتری با آوازی از جنس سیب
روی لب هایم آشیانه کرده
 کبوتری سبز که در ایینه پرواز می کند
چشم به راه کدام واژه از دهان دریایی ؟
 باور کن
 هیچ ستاره ای قبل از آسمان متولد نشده
 نخ بادبادک نگاهت را پایین بیاور
به من نگاه کن
 تمروز پنجم پنجره است
 و من اندازه ی همین آسمان برهنه
دوستت دارم

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱۱ - حمیدرضا


اوحدی مراغه ای

نامه دوم

نسيم    باد   نوروزي،   چه   داري؟
گذر   کن  سوى  آن  دلبر  به  يارى
 
نگار     ماهرخ،     ترک    پريوش
بت    گل   روى  سيم  اندام  سرکش
 
فروغ     نور     چشم     شهرياران
چراغ    خلوت   شب   زنده   داران
 
نهال    روضه   ى  حسن  و  جوانى
زلال      فيض    و    آب    زندگانى
 
چو  دريابى  تو  آن  رشک  پرى را
نمودار        بتان       آزرى       را
 
فرو  خوان قصه ى دردم به گوشش
نهان    از  طره  ى  عنبر  فروشش
 
بگو  او  را  به لطف از گفته ى من
که:   اى  وصل تو بخت خفته ى من
 
کنون   عمريست   تا   در   بند   آنم
که  روزى قصه ى خود بر تو خوانم
 
دل    ريشم   به   مهرت   مبتلا   شد
ترا     ديد    و    گرفتار    بلا    شد
 
نمودى   رخ،   ربودى  دل  ز  دستم
کنون   هستم  بدانصورت  که  هستم
 
به   پاى  خود  در  افتادم  به  دامت
تو   آزاد  از  مني،  اى  من غلامت
 
دل   اندر   روى   رنگين   تو  بستم
ندانم    تا  چه  رنگ  آيد  به  دستم؟
 
تنم   پرتاب  و  دل  پرجوش  تا  کي؟
زبان پر حرف و لب خاموش تا کي؟
 
دلى    رنجور  و  جانى  خسته  دارم
وزين  محنت زبان چون بسته دارم؟
 
توانم    ساخت،   چون   جانم  نباشد
وليکن      تاب     هجرانم     نباشد
 
چو   درمانم،  به  کار  آرم  صبورى
ولى    صبرم   نباشد   وقت   دورى
 
غمت      را    تا    توانستم    نهفتم
چو    وقت   گفتن   آمد  با  تو  گفتم
 
کنون  تا  خود  ترا فرمان چه باشد؟
نگويى   تا:  مرا  درمان  چه  باشد؟
 
دوايى  کن  مرا،  کين دردم از تست
دل   بريان  و  روى  زردم  از  تست
 
نگفتم    تاکنون    احوال    با   کس
چو   حال  من  بدانستي،  ازين  بس

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱۱ - حمیدرضا


اوحدی مراغه ای

نامه اول

نسيم    باد   نوروزي،   چه   داري؟
گذر   کن  سوى  آن  دلبر  به  يارى
 
نگار     ماهرخ،     ترک    پريوش
بت    گل   روى  سيم  اندام  سرکش
 
فروغ     نور     چشم     شهرياران
چراغ    خلوت   شب   زنده   داران
 
نهال    روضه   ى  حسن  و  جوانى
زلال      فيض    و    آب    زندگانى
 
چو  دريابى  تو  آن  رشک  پرى را
نمودار        بتان       آزرى       را
 
فرو  خوان قصه ى دردم به گوشش
نهان    از  طره  ى  عنبر  فروشش
 
بگو  او  را  به لطف از گفته ى من
که:   اى  وصل تو بخت خفته ى من
 
کنون   عمريست   تا   در   بند   آنم
که  روزى قصه ى خود بر تو خوانم
 
دل    ريشم   به   مهرت   مبتلا   شد
ترا     ديد    و    گرفتار    بلا    شد
 
نمودى   رخ،   ربودى  دل  ز  دستم
کنون   هستم  بدانصورت  که  هستم
 
به   پاى  خود  در  افتادم  به  دامت
تو   آزاد  از  مني،  اى  من غلامت
 
دل   اندر   روى   رنگين   تو  بستم
ندانم    تا  چه  رنگ  آيد  به  دستم؟
 
تنم   پرتاب  و  دل  پرجوش  تا  کي؟
زبان پر حرف و لب خاموش تا کي؟
 
دلى    رنجور  و  جانى  خسته  دارم
وزين  محنت زبان چون بسته دارم؟
 
توانم    ساخت،   چون   جانم  نباشد
وليکن      تاب     هجرانم     نباشد
 
چو   درمانم،  به  کار  آرم  صبورى
ولى    صبرم   نباشد   وقت   دورى
 
غمت      را    تا    توانستم    نهفتم
چو    وقت   گفتن   آمد  با  تو  گفتم
 
کنون  تا  خود  ترا فرمان چه باشد؟
نگويى   تا:  مرا  درمان  چه  باشد؟
 
دوايى  کن  مرا،  کين دردم از تست
دل   بريان  و  روى  زردم  از  تست
 
نگفتم    تاکنون    احوال    با   کس
چو   حال  من  بدانستي،  ازين  بس

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱۱ - حمیدرضا


اوحدی مراغه ای

جهان   خاليست،  من در گوشه زانم
مروت    قحط  شد،  بي  توشه  زانم
 
اگر بودى چنان چون بود ازين پيش
بزرگى    کو   بدانستى  کم  از  بيش
 

در مذمت روزگار

چرا     بايستمى    ده   نامه   گفتن؟

چو  خامان  درد  دل  با خامه گفتن؟
 
کى    از   ده  نامه  اى  نامم  برآيد؟
ز   هر   بيهوده   اى  کامم  بر  آيد؟
 
چو    دريا   پر   گهر  دارم  ضميرى
ولى      گوهر     نميجويد     اميرى
 
چون  ماه از طبع من خود نور پاشد
نه   او  را  مشترى  بايد  که  باشد؟
 
سخن   را   چون   خريدارى   نديدم
به    از   ترک   سخن   کارى  نديدم
 
خرد   دورست   ازين  بيهوده  گفتن
حديث      بوده    و    نابوده    گفتن

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱۱ - حمیدرضا


فريبا شش بلوکی

گریز

من از برق نگاهت می گریزم
من از موی سیاهت می گریزم

برای آنکه اشکت را نبینم
همین حالا ز آهت می گریزم

برای آنکه نفرینم نگویی
ز بغض و ناله هایت می گریزم

برای آن که خورشیدم بمانی
من از شکل چو ماهت می گریزم

برایم نامه دادی من چه گویم؟
که از آن نامه هایت می گریزم

نوشتی عشق بازاری ندارد
من از طرز نگاهت می گریزم

نوشتی خسته ای از عشق و مستی
من از آن شکو ه هایت می گریزم

نوشتی می گریزی از من و دل
من اما پا به پایت می گریزم
 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٠ - حمیدرضا


سارا.خ

سارا.خ( نمی دونم واقعا اسم شاعرش چيه احتمالا اين فقط يه اسم مستعاره...به خاطر سادگي شعر انتخابش کردم)

آغازِ تو !

شاید اینبار سلام آغازدوستی نبود
راستی یادت می اید
چه ساده شروع شد
به سادگی یک سیب شاید
یادت می اید
گفتم "دوست جون "
گفتی" جون "
به دلم نشست
چقدر هم!
به دل تو نیز پیشتر نشسته بود
گفتم
گفتی
وشاید به همین سادگی
من شدم دوست تو
تو شدی دوست من
دو دوست کاملا نو
کاملا متفاوت
اززندگی گفتم
از زندگی گفتی
و زندگی کردیم
خندیدی
خنداندیم
و زندگی به مرور
با لبخند های شیرین من و تو
جریان گرفت
سکوت کردم
سکوتم را شکستی
و من
با تو از سبزی ها گفتم
و تو
با من از تمام رنگ ها
و من
امروز
درست زیر این همه برف
که از آسمان
آرام آرام بر من می بارد
خودم را مرور می کنم
و حرفهای سبز تورا
صدای تق تق حضورت می اید
آدمکت روشن می شود
و من سلام می کنم
می نویسم
:می بینی دوست جون
 برف می بارد
تو می گویی
دستهایت سردند
هوا سرد است
آنقدر که افکار ادم هم
از پشت پنجره یخ می زنند
و تو می خندی
و من نیز

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٠ - حمیدرضا


پروانه فتاحی طاری

شطرنج

فریادم در سینه گمگشته
 و نگاهم
 در تبسم یک لبخند خشک
 مات
 آشنای ایین و غریبه کیش
 دیر صبحی است
 که دلم تنگ است
 و روحم
 در اندیشه ی عروج بی پایان
 چون شمع می سوزد
 و در پیچ و خم شطرنج زندگی
گاه کیشم و گاه مات

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٠ - حمیدرضا


پروانه فتاحی طاری

کاش می شد

کاش می شد ظرفیت ها را قالب گرفت
 کاش می شد در باریکه های سیال ذهن
 تصویری از فرداهای دور برداشت
 تا با آن ، لحظه های زیبا کاشت
کاش می شد هر روزی را که بد بود ، برداشت
 جای آن روز ، روز دیگری کاشت
 کاش می شد
کاش می شد با تمام باورها
 با زورقی به سوی دریاها رفت
 و از آنجا
 تا فروغ بی نشانه
 تا رؤیاها
 تا اساطیر
با پای برهنه تنها رفت

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٠ - حمیدرضا


پروانه فتاحی طاری

مگر چه کرده ام به تو

بگو بگو، بگو به من
 مگر چه دیده ای ز من
 بگو به من
تو خوب من
 چرا ، چرا ، مگر چه کرده ام به تو
 ببین که گلشن وجود من
 چگونه تشنه ی بهار توست ؟
 مگر امید من رسیدن وصال توست
 بگو بگو ، قسم به جان تو
 به رویش ستاره ها
 به ماه ، کهکشان و راه آن
قسم به شب ، به روز
 به ظلمت شبانه ام
 به کلبه ی خرابه ام
 قسم به روح پک خود
که چون نسیمی از سحر
 به روح پر شرر زند
مرا نمی رسد خبر
 ز فطرت درون تو
 بگو ، بگو ، مگر چه کرده ام به تو؟

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٠ - حمیدرضا


پروانه فتاحی طاری

می دانم می ایی

 می دانم
 می ایی
 به سرعت نور
 چون رود ، زلال و پر غرور
می دانم
 همین حالا نیز
 یا هر زمان که بخوانند تو را
 چاره ساز نیازمندانی
 از راه دور
 می سازی برای آنان پل های عبور
 با دریچه های امید و سرور
 می دانم می ایی

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٠ - حمیدرضا


پروانه فتاحی طاری

زمزمه ی صبح

سپیده دمید
 پنجره ای رو به آسمان باز شد
 شاخه های نور از زمین رویید
 چشمه جوشید
 آهو بچه ای رقصید
غنچه خندید و گل باز شد
درختی شکوفه هایش را دید
 خرگوشی سر از خواب برداشت
زاغچه ای از روی دیوار
 اولین بار پرید
 کوه ، هاله ی خورشید را دید
 رود ، زمزمه ی صبح را شنید
ماهی رود با شور و شوق
 نغمه ی هستی را سرود

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٠ - حمیدرضا


جمعه... چرا اين جوری جمعه ها برای من... شايد چون تو نيستی

جمعه

جمعه ی ساکت
جمعه ی متروک
جمعه ی چون کوچه های کهنه ‚ غم انگیز
جمعه ی اندیشه های تنبل بیمار
جمعه ی خمیازه های موذی کشدار
جمعه ی بی انتظار
 جمعه ی تسلیم
خانه ی خالی
خانه ی دلگیر
خانه ی دربسته بر هجوم جوانی
خانه ی تاریکی و تصور خورشید
خانه ی تنهایی و تفأل و تردید
خانه ی پرده ‚ کتاب  ‚ گنجه ‚ تصاویر
آه چه آرام و پر غرور گذر داشت
 زندگی من چو جویبار غریبی
 در دل این جمعه های ساکت متروک
 در دل این خانه های خالی دلگیر
 آه چه آرام و پر غرور گذر داشت ...

فروغ فرخ زاد

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٠ - حمیدرضا


مارگوت بیکل

اگر می خواهی نگهم داری

دوست من

از دستم می دهی!

اگر می خواهی همراهیم کنی

دوست من

تا انسان آزادی باشم،

میان ما

همبستگی ئی از آن گونه می روید

که زندگی ما هر دو تن را

غرق در شکوفه می کند.

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٠ - حمیدرضا


اميد...

چند بار امید بستی و دام بر نهادی

تا دستی یاری دهنده

کلامی مهر آمیز

نوازشی

یا گوشی شنوا

به چنگ آری؟

چند بار

 دامت را تهی یافتی؟

از پای منشین

آماده شو که دیگر بار و دیگر بار

دام باز گستری...!!!!!!

مارگوت بیکل

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٠ - حمیدرضا


خيام

زان پیش  که  نام  تو  ز  عالم   برود

می خور که چو می بدل رسد غم برود

بگشای   سر   زلف  بتی   بند  به  بند

زان  پیش  که  بند  بندت  از هم  برود

....

فردا علم  نفاق  طی  خواهم  کرد

با موی سپید قصد می خواهم کرد

پيمانه  عمر  من   به  هفتاد  رسید

اين دم نکنم نشاط کی خواهم  کرد

...

عمرت  تــا   کـی  بـه   خودپرستی    گــذرد

یا    در   پـی    نـیستی   و   هستی   گــذرد

می خور که چنین عمر که غم در پی  اوست

آن  بـه  کـه  بخواب  یا   به   مستی    گذرد

....

ای   بس  که  نباشیم و جهان خواهد بود

نی  نام  ز  ما  و  نه  نشان  خواهد  بود

زين   پيش  نبوديم   و  نبد   هیچ   خلل

زين   پس   چو  نباشيم همان خواهد بود

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٠ - حمیدرضا


دوزخ و بهشت

تا چند زنم  به  روی  دریا ها خشت

بیزار شدم   ز بت پرستان  و کنشت

خیام  که  گفت  دوزخی  خواهد  بود

که رفت به دوزخ و که آمد ز بهشت

....

گویند بهشت  عدن با حور خوش است

من می گویم که آب انگور خوش است

اين نقد  بگیر و دست از آن  نسیه  بدار

کاواز  دهل  برادر از دور خوش است

....

مـن هیچ  ندانم که مرا آن که  سرشت

از اهل بهشت  کرد  یا  دوزخ  زشت

جامی و بتی  و  بربطی بر لب  کشت

اين هر سه مرا نقد و ترا نسیه بهشت

....

گویند که  دوزخی  بود  عاشق  و مست

قولی است خلاف دل در آن نتوان بست

گر عاشق و مست  دوزخی  خواهد  بود

فردا  باشد  بهشـت همچون  کف  دست

خیام

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٠ - حمیدرضا


هيچ

ای بی خبران شکل مجسم هیچ است

وین طارم نه  سپهر ارقم  هیچ  است

خوش باش که در نشیمن کون و فساد

وابسته يک دمیم و آن هم هیچ  است

 ....

دنيا  ديدی  و هر چه  ديدی هيچ  است

و آن نيز که گفتی و شنيدی  هيچ  است

سـرتاسـر  آفـاق   دویـدی  هیـچ   است

و آن نيز که در خانه خزيدی هيچ است

خیام

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٠ - حمیدرضا


خيام

آن   قصر  که  بهرام  درو جام  گرفت

آهو   بچه   کرد  و  رو  به  آرام رفت

بهرام   که  گور  می گرفتی   همه  عمر

ديدی   که  چگونه  گور  بهرام گرفت؟

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٠ - حمیدرضا


عمرخيام نيشابوري

هر چند که رنگ و روی زيباست مرا

چون لاله رخ و چو سرو بالاست مرا

معلوم  نشد   که  در  طربخانه   خاک

نقاش   ازل   بهر   چه  آراست   مرا

 .......

چون در گذرم به باده شویید مرا

تلقين ز شراب  ناب  گویید  مرا

خواهید به روز حشر یابید  مرا

از خاک  در میکده  جوييد  مرا

.....

از منزل کفر تا به  دين  يک نفس است

وز عالم شک تا به یقین  یک نفس است

ایـن یـک نفس عـزیز را  خـوش  مـیدار

کز حاصل عمر ما همین یک نفس است

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱٠ - حمیدرضا


پيمان آزاد

آزادی

چشمم را آزاد می کنم
تا ببیند
گوشم را تا بشنود
ذهنم را تا بفهمد
 و قلبم را تا دوست بدارد

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٩ - حمیدرضا


پيمان آزاد

فرشته یا شیطان

هیأت تو به گونه ایست
 که نمی دانم
 فرشته ای یا شیطان ؟
به مواخذه در من می نگری
 که چرا به گونه ی دیگری ؟
فریاد خوان
 محک همه پلیدیهایی
از دوزخ می ایی
 تو را با زیبایی چه کار !
به مرگت ناخرسندم
 به روشنیت دلبسته ام
 که روزی زندان خودباختگی را واگذاری
و عاشقانه
دل به انسان سپاری

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٩ - حمیدرضا


پيمان آزاد

پیام

 از پیدایش نخستین
تا دم واپسین
 دشنه ای در آستین باید د اشت
 حساب سود و زیان
 بر سرم سنگین است
 تا کی این اوراق مشوش را
حمل خواهم کرد ؟
 آزمونهای زمانه مرا فریفته است
 مشامم با آن همه تیزی
 رایحه تجربه را نمی شنود
 به رقیب من بگویید
 میدان خالی است
 و از فتح دروازه های افتخار را در برابرش بگشایید
انسان مصیبت
به تسخیر کدام قلعه می روی ؟
 به تصرف کدام گنج می شتابی ؟
 پریشانیت از چیست ؟
 که همچون جن زدگان آسیمه سری
و لذت را از هر دری سراغ می بری ؟
 پیامی نداریم
 که به تو بسپارم
 گوشهایت را کر می خواهم
 و چشمانت را کور
تا از هر تصویر به واژه ای نیاویزی
 و از هر واژه
انگاره ای نریزی
 پتک سالیان بر سر تو
 چون آواری همیشگی فرود می اید
 خواب سنگین تو را حتی نخراشیده است
 آسمان با آن همه ستاره از آن منست
 و در خلوتی که همه بالندگی است
 به تنهایی رو می کنم
 تا در مسیر هجوم
 نیزه ای را میهمان نباشم
 و صفحه سپید ذهن را
 با مضراب شما نخراشم

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٩ - حمیدرضا


پيمان آزاد

تنهایی

پایان در تنهایی خود غرق است
 و نگاه منتظرش بر رهگذریست
 که نادانی به او جرأت داده است
 تا بر سنگفرش صبورانه قدم بگذارد
 خانه در تنهایی خود غرق است
 و حضور ره نوردی را می نگرد
 که گامهایش لحظه ای
 سکوت سنگین خانه را شکسته است
 آسمان در تنهایی خود غرق است
 و گذار پرنده ای را می خواهد
 که بال افشان آغوش فروبسته او را بگشاید
 و من در تنهایی خودم غرقم و به روزی می اندیشم
 که دیگر نباشم

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٩ - حمیدرضا


من و جوجو

  دوران کودکی ... دوران خوش کودکی برای چی تمام شد من که به اندازه کافی بچه نبودم

سريعتر از اونی که فکر می کردم بزرگ شدم اما هنوز توی ذهن و دلم يه بچه هستم يه بچه

کوچيک که احتياج به ارامش و بی خيالی داره اما به من می گن بزرگ شدم چرا آخه؟ ... چرا حالا

کسی نيست در کنارم که نازم کنه و باهم مهربون باشه تا من اون رو ۵ تا دوست داشته باشم

هان چرا؟  من هنوز بزرگ نشدم اما می گن بزرگ شدی....

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۸ - حمیدرضا


آوا کوه بر

معکوس

چرا همیشه از آیینه و نور بگوییم
گاهی هم از تاریکی و فولاد بگوییم
گاهی بجای ستودن عشق
آنرا محکوم کنیم
مجازاتش، حقیقت!!
ببیند که به اسم او، چه ها نمیکنند؟
بگذاریم که دلش ز خیانت بشکند

گاهی هم صلح را بازداشت کنیم
و بفرستیم به میدان جنگ
بگذاریم که لمس کند وحشت مردن و خون سرخ و گرم

گاهی از صداقت بازجویی کنیم
که تو کجا بودی وقتی که دروغ
دردلها پرسه می زد و ریا می فروخت؟

بیایید گاهی وفاداری را به دادگاه طلاق بفرستیم
و بیاندازیم وسوسه را بر جانش
و بگذاریم زُل زند چشمهای وقاحت بر چشمهایش

گاهی بر گلوی وحدت شمشیر تیز تفرقه گذاریم
بگذاریم بلرزد از وحشت تکه تکه شدن
بگذاریم که بکشد رنج اختیار

گاهی به عصمت گناه تزریق کنیم
بگذاریم تب کند ز لذت
بشناسد پشیمانی

گاهی تعادل را ببریم بر سر پرتگاه افراط
بگذاریم بریزد دلش ز ترس
و بلغزد تلو تلو خوران به درّهء تفریط

گاه بِدَریم لباس محرمیت را ز شریعت
بگذاریم تا بچشد عریانی شرم

بگذاریم گاه روح جسدش را غسل دهد
و لمس کند سردی مرگ

گاه دُعا را ببریم به بخش سرطان
بگذاریم ببیند به چشم، درد و یأس

گاه سکوت را بیاندازیم در کندوی همهمه
بگذاریم که کلافگی نیشش زند
نداند چکار کند؟
بدَوَد هر طرف ز مرهم درد

و گاه شعر را بیاندازیم در یک سلول با جفنگ
بگذاریم بیاموزد نا هماهنگی و نا موزونی
و فراموش کند لحظه ای هر چه نظم و حرف شاعرانه و همرنگ

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۸ - حمیدرضا


فروغ فرخ زاد

ای مرز پر گهر

فاتح شدم
خود را به ثبت رساندم
خود را به نامی در یک شناسنامه مزین کردم
و هستیم به یک شماره مشخص شد
پس زنده باد 678 صادره از بخش 5 سکن تهران
دیگر خیالم از همه سو راحت است
آغوش مهربان مام وطن
پستانک سوابق پر افتخار تاریخی
لالایی تمدن و فرهنگ
و جق و جق جقجقه قانون ...
آه
دیگر خیالم از همه سو راحتست
از فرط شادمانی
رفتم کنار پنجره با اشتیاق ششصد و هفتاد و هشت بار هوا را که از اغبار پهن
و بوی خکروبه و ادرار ‚ منقبض شده بود
درون سینه فرو دادم
و زیر ششصد و هفتاد و هشت قبض بدهکاری
و روی ششصد و هفتاد و هشت تقاضای کار نوشتم : فروغ فرخزاد
در سرزمین شعر و گل و بلبل
موهبتیست زیستن ‚ آن هم
وقتی که واقعیت موجود بودن تو پس از سالهای سال پذیرفته میشود
جایی که من با اولین نگاه رسمیم از لای پرده ششصد و هفتاد و هشت شاعر را می بینم
که حقه باز ها همه در هیات غریب گدایان
در لای خاکروبه به دنبال وزن و قافیه می گردند
و از صدای اولین قدم رسمیم
یکباره از میان لجنزارهای تیره ششصد و هفتاد و هشت بلبل مرموز
که از سر تفنن خود را به شکل ششصد و هفتاد و هشت کلاغ سیاه پیر در آورده اند
با تنبلی به سوی حاشیه روز می پرند
و اولین نفس زدن رسمیم
آغشته می شود به بوی ششصد و هفتاد و هشت شاخه گل سرخ
محصول کارخانجات عظیم پلاسکو
موهبتیست زیستن آری
در زادگاه شیخ ابودلقک کمانچه کش فوری
و شیخ ‚ ای دل ‚ ای دل تنبک تبار تنبوری
شهر ستارگان گران ‚ وزن ساق و باسن و پستان و پشت جلد و هنر
گهواره مولفان فلسفه ی ای بابا به من چه ولش کن
مهد مسابقات المپیک هوش - وای
جایی که دست به هر دستگاه نقلی تصویر و صوت میزنی از آن
بوق نبوغ نابغه ای تازه سال می اید
و برگزیدگان فکری ملت
وقتی که در کلاس اکابر حضور می یابند
هر یک به روی سینه ششصد و هفتاد و هشت کباب پز برقی و بر دو دست ششصد و هفتاد و هشت ساعت ناوزر ردیف کرده و میدانند
که ناتوانی از خواص تهی کیسه بودنست نه نادانی
فاتح شدم بله فاتح شدم
کنون به شادمانی این فتح
در پای آيینه با افتخار ششصد و هفتاد و هشت شمع نسیه می افروزم
و می پرم به روی طاقچه تا با اجازه چند کلامی
در باره فوائد قانونی حیات به عرض حضورتان برسانم
و اولین کلنگ ساختمان رفیع زندگیم را
همراه با طنین کف زدنی پر شور
بر  فرق خویش بکوبم
من زنده ام بله مانند زنده رود که یک روز زنده بود
و از تمام آن چه که در انحصار مردم زنده ست بهره خواهم برد
من می توانم از فردا
در کوچه های شهر که سرشار از مواهب ملیست
 و در میان سایه های سبکبار تیرهای تلگراف
گردش کنان قدم بردارم
و با غرور ششصد و هفتاد و هشت بار به دیوار مستراح های عمومی بنویسم
“خط نوشتم که خر کند خنده”
من می توانم از فردا
همچون وطن پرست غیوری
سهمی از ایده آل عظیمی که اجتماع
هر چارشنبه بعد از ظهر ‚ آن را
با اشتیاق و دلهره دنبال میکند
در قلب و مغز خویش داشته باشم
سهمی از آن هزار هوس پرور هزار ریالی
که می توان به مصرف یخچال و مبل و پرده رساندش
یا آنکه در ازای ششصد و هفتاد و هشت رای طبیعی
آن را شبی به ششصد و هفتاد و هشت مرد وطن بخشید
من می توانم از فردا
در پستوی مغازه خاچیک
بعد از فرو کشیدن چندین نفس ز چند گرم جنس دست اول خالص
و صرف چند بادیه پپسی کولای ناخالص
و پخش چند یا حقو یا هو و وغ وغ و هو هو
رسما به مجمع فضلای فکور و فضله های فاضل روشنفکر
و پیران مکتب داخ داخ تاراخ تاراخ بپیوندم
و طرح اولین رمان بزرگم را
که در حوالی سنه یکهزار و ششصد و هفتاد و هشت شمسی تبریزی
رسما به زیر دستگاه تهیدست چاپ خواهد رفت
بر هر دو پشت ششصد و هفتاد و هشت پاکت
اشنوی اصل ویژه بریزم
من می توانم از فردا
با اعتماد کامل
 خود رابرای ششصد و هفتاد و هشت دوره به یک دستگاه مسند مخمل پوش
در مجلس تجمع و تامین آتیه
یا مجلس سپاس و ثنا میهمان کنم
زیرا که من تمام مندرجات مجله هنر و دانش و تملق و کرنش را می خوانم
و شیوه درست نوشتن را می دانم
من در میان توده سازنده ای قدم به عرصه هستی نهاده ام
که گرچه نان ندارد اما به جای آن میدان دید و باز و وسیعی دارد
که مرزهای فعلی جغرافیاییش
از جانب شمال به میدان پر طراوت و سبز تیر
و از جنوب به میدان باستانی اعدام
و در مناطق پر ازدحام به میدان توپخانه رسیده ست
و در پناه آسمان درخشان و امن امنیتش
 از صبح تا غروب ششصد و هفتاد و هشت قوی قوی هیکل گچی
به اتفاق ششصد و هفتاد و هشت فرشته
ـ آن هم فرشته از خاک وگل سرشته ـ
به تبلیغ طرح های سکون و سکوت مشغولند
فاتح شدم بله فاتح شدم
پس زنده باد 678 صادره از بخش 5 سکن تهران
که در پناه پشتکار و اراده
به آن چنان مقام رفیعی رسیده است که در چارچوب پنجره ای در
 ارتفاع ششصد و هفتاد و هشت متری سطح زمین قرار گرفته ست
و افتخار این را دارد که می تواند از همین دریچه نه از راه پلکان خود را
 دیوانه وار به دامان مهربان مام وطن سرنگون کند
و آخرین وصیتش اینست
که در ازای ششصد و هفتاد و هشت سکه حضرت استاد آبراهام صهبا

 مرثیه ای به قافیه کشک در رثای حیاتش رقم زند

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۸ - حمیدرضا


من فكر كردم شايد ...شايد بشه يه بار هم من مثل ديگران باشم اما... بر من ببخش

بر او ببخشایید
بر او که گاه گاه
پیوند دردنک وجودش را
با آب های رکد
و حفره های خالی از یاد می برد
و ابلهانه می پندارد
که حق زیستن دارد
بر او ببخشایید
بر خشم بی تفاوت یک تصویر
که آرزوی دوردست تحرک
در دیدگان کاغذیش آب میشود
بر او ببخشایید
بر او که در سراسر تابوتش
جریان سرخ ماه گذر دارد
و عطر های منقلب شب
خواب هزار ساله اندامش را
آشفته میکند
بر او ببخشایید
بر او که از درون متلاشیست
اما هنوز پوست چشمانش از تصور ذرات نور می سوزد
و گیسوان بیهده اش
نومیدوار از نفوذ نفسهای عشق می لرزد
ای سکنان سرزمین ساده خوشبختی
ای همدمان پنجره های گشوده در باران
بر او ببخشایید
بر او ببخشایید
زیرا که مسحور است
زیرا که ریشه های هستی بارآور شماست
در خکهای غربت او نقب می زنند
و قلب زود باور او را
با ضربه های موذی حسرت
در کنج سینه اش متورم می سازند

فروغ فرخزاد

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۸ - حمیدرضا


فروغ فرخزاد

اندوه پرست

کاش چون پاییز بودم ... کاش چون پاییز بودم
کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم
برگهای آرزوهایم یکایک زرد میشد
آفتاب دیدگانم سرد میشد
آسمان سینه ام پر درد می شد
ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ میزد
اشکهایم همچو باران
دامنم را رنگ می زد
وه ... چه زیبا بود اگر پاییز بودم
وحشی و پر شور و رنگ آمیز بودم
شاعری در چشم من می خواند ...شعری آسمانی
در کنار قلب عاشق شعله میزد
در شرار آتش دردی نهانی
نغمه من ...
همچو آوای نسیم پر شکسته
عطر غم می ریخت بر دلهای خسته
پیش رویم
چهره تلخ زمستانی جوانی
پشت سر
آشوب تابستان عشقی ناگهانی
سینه ام
منزلگه اندوه و درد و بدگمانی
کاش چون پاییز بودم ... کاش چون پایيز بودم 
 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۸ - حمیدرضا


حدیث اصغر ی زاده

گناه

چه نیروی در این نگاه نهفته است
وچه می گوید که این چشمها که چنین به جان می خلد تا مرز عصیان
 تکرار ، گناه،سکوت و تسلیم تو حس نمی کنی؟کدامین مقصرند چشم های تو یا احساس من سکوت تو یا خیال من
چه برقی است که موج می زند و ازکجای جانت نیرو می گیرد
و چرا افسوس می کند دیوانه می سازد زخمی به جان می نهد بی تاب می شود و از شوق لبریز می شوی
مقدس است و نورانی ـ روح را صیقل میدهد تجسم آن تو نمی توانی درکش کنی ؟!حسم را می گویم یا مرا میان ناشناخته های خود سرگردان مساز یا برو.

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٧ - حمیدرضا


خسته شدم واقعا... خسته خسته... بيا...

خسته

از زندگی از این همه تکرار خسته ام
 از های و هوی کوچه و بازار خسته ام
دلگیرم از ستاره و آزرده ام ز ماه
امشب دگر ز هر که و هر کار خسته ام
دل خسته سوی خانه تن خسته می کشم
 آوخ ... کزین حصار دل آزار خسته ام
 بیزارم از خموشی تقویم روی میز
 وز دنگ دنگ ساعت دیوار خسته ام
 از او ککه گفت یار تو هستم ولی نبود
از خود که بی شکیبم و بی یار خسته ام
 تنها و دل گرفته و بیزار و بی امید
 از حال من مپرس که بسیار خسته ام 
 

محمدعلی بهمنی

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٦ - حمیدرضا


محمد علی بهمنی

اگر چه نزد شما تشنه ی سخن بودم
کسی که حرف دلش را نگفت من بودم
دلم برای خودم تنگ می شود آری
همیشه بی خبر از حال خویشتن بودم
نشد جواب بگیرم سلام هایم را
 هر آنچه شیفته تر از پی شدن بودم
 چگونه شرح دهم عمق خستگی ها را ؟
اشاره ای کنم انگار کوهکن بودم

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٦ - حمیدرضا


رابعه بنت کعب

عشق او بازاند آوردم به بند
    
     كوشش بسيار نامد سودمند
    
    عشق دريايي كرانه ناپديد
    
    كي توان كرد شنا، اي هوشمند ؟
    
    عشق را خواهي كه برپايان بري
    
    بس كه بپسنديد بايد ناپسند
    
    زشت بايد ديد و انگاريد خوب
    
    زهر بايد خورد و انگاريد قند
    
    توسني كردم، ندانستم همي
    
    كز كشيدن تنگ تر گردد كمند 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٦ - حمیدرضا


برای تو ... کاش باورم می کردی

صدای تو
 بیداری ریشه ، آواز سبز برگه
 صدای تو
 پر وسوسه مثل شبخونی تگرگه
 صدای تو آهنگ شکستن
بغض یه دنیا حرفه
 تصویری از آواز صریح
 قندیل و نور و برفه
 هیشکی مثل تو نبود
 هیشکی مثل تو منو باور نکرد
 هیشکی با من مثل تو
 توی نقب شب من سفر نکرد
 هشکی مثل تو نبود
 ساده مثل بوی پک اطلسی
 یا بلوغ یه صدا
 میون دغدغه ی دلواپسی
 تو غرورت مثل کوه
 مهربونیت مثل بارون ، مثل آب
 مثل یه جزیره ، دور
 مثل یه دریا ، پر از وخشت خواب
 هیشکی نثل تو نرفت
 هیشکی مال تو نموند
شعرهای تنهاییمو
 هشکی مثل تو نخوند
 همه حرفام مال تو
 همه شعرهام مال تو
 دنیای من شعرمه
 همه دنیام مال تو

ایرج جنتی عطایی

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٦ - حمیدرضا


منتظر افتاب هستم... منتظر تو...

خورشید خانوم آفتاب کن
 شبو اسیر خواب کن
 مجمر نور رو وردار
 یخ زمینو آب کن
 گلای باغچه خوابن
 قناری های عاشق
 بال صداشون بسته
 فواره های خکی
 تن نمی دن به پرواز
 شمع و گل و پروانه
 جا نمی شن تو آواز
 مرواری های نور رو
 بپاش تو دامن خواب
 ما رو ببر به جشن
 گندم و نور و آفتاب
 سوار اسب نور شو
 زمینو اندازه کن
 دستمال آبی وردار
 قلبامونو تازه کن
 خورشید تن طلایی
 زمین برات هلا که
نگو : طلا که پکه
 چه منتش به خکه
 زمین که عاشق توست
 خیفه تو شب بمیره
 حیفه سراغتو از
 ستاره ها بگیره
 خورشید خانوم آفتاب کن

ایرج جنتی عطایی

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٦ - حمیدرضا


چند وقته بال و پرم بسته شده بيا بازش کن... می خواهم پرواز کنم...

ای پرنده ی مهاجر
 ای پر از شهوت رفتن
 فاصله قد یه دنیاست
 بین دنیای تو با من
تو رفیق شاپرک ها
من تو فکر گله مونم
 تو پی عطر گل سرخ
 من به فکر بوی نونم
 دنیای تو بی نهایت
همه جاش مهمونی نور
 دنیای من یه کف دست
 روی سقف سرد یک گور
 من دارم تو نقب شب جون می کنم
 تو داری از پریا قصه می گی
 من توی پیله ی وحشت می پوسم
 واسه م از پرنده ها قصه می گی
کوچه پسکوچه ی خکی
در و دیوار شکسته
 آدمای روستایی
با پاهای پینه بسته
پیش تو ، یه عکس تازه ست
 واسه آلبوم قدیمی
یا شنیدن یه قصه ست
 توی یه ده صمیمی
 واسه من اما عذابه
 مثل حس کردن وحشت
 مثل درگیری خورشید
 با طلسم دیو ظلمت
من دارم تو نقب شب جون می کنم
 تو داری از پریا قصه می گی

ایرج جنتی عطایی

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٦ - حمیدرضا


برای تو این پست را می نویسم ...من و جوجو

می دونم روزی می اید که تو هم اینجوری می کنی مثل این شعر اما باور کن که

من تو رو دوست داشتم اما  نشد ...

چه کسی خواهد دید
مردنم را بی تو ؟
بی تو مردم ، مردم
گاه می اندیشم
خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید ؟
آن زمان که خبر مرگ مرا
از کسی می شنوی ، روی تو را
کاشکی می دیدم
شانه بالازدنت را
بی قید
و تکان دادن دستت که
مهم نیست زیاد
و تکان دادن سر را که
عجیب !‌عاقبت مرد ؟
افسوس
ککش می دیدم
من به خود می گویم:
” چه کسی باور کرد
جنگل جان مرا
آتش عشق تو خکستر کرد ؟ “

حمید مصدق

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٥ - حمیدرضا


برای تو این پست را می نویسم

چه امید عبثی
من چه دارم که تو را در خور ؟
هیچ
من چه دارم که سزاوار تو ؟
هیچ
تو همه هستی من ، هستی من
تو همه زندگی من هستی
تو چه داری ؟
همه چیز
تو چه کم داری ؟ هیچ

حمید مصدق

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٥ - حمیدرضا


حمید مصدق

گاه می اندیشم
می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری
تو توانایی بخشش داری
دستهای تو توانایی آن را دارد
که مرا
زندگانی بخشد
چشمهای تو به من می بخشد
شور عشق و مستی
و تو چون مصرع شعری زیبا
سطر برجسته ای از زندگی من هستی
دفتر عمر مرا
با وجود تو شکوهی دیگر
رونقی دیگر هست
می توانی تو به من
زندگانی بخشی
یا بگیری از من
آنچه را می بخشی
من به بی سامانی
باد را می مانم
من به سرگردانی
ابر را می مانم
من به آراستگی خندیدم
من ژولیده به آراستگی خندیدم
سنگ طفلی ، اما
خواب نوشین کبوترها را در لانه می آشفت
قصه ی بی سر و سامانی من
باد با برگ درختان می گفت
باد با من می گفت :
” چه تهیدستی مرد “
ابر باور می کرد
من در ایینه رخ خود دیدم
و به تو حق دادم
آه می بینم ، می بینم
تو به اندازه ی تنهایی من خوشبختی
من به اندازه ی زیبایی تو غمگینم

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٥ - حمیدرضا


حمید مصدق

وای ، باران
باران ؛
شیشه ی پنجره را باران شست
 از دل من اما
چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟
آسمان سربی رنگ
 من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ
می پرد مرغ نگاهم تا دور
وای ، باران
باران ؛
پر مرغان نگاهم را شست
اب رؤیای فراموشیهاست

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٥ - حمیدرضا


حمید مصدق

در شبان غم تنهایی خویش
عابد چشم سخنگوی توام
من در این تاریکی
من در این تیره شب جانفرسا
زائر ظلمت گیسوی توام
گیسوان تو پریشانتر از اندیشه ی من
گیسوان تو شب بی پایان
جنگل عطرآلود
شکن گیسوی تو
موج دریای خیال
کاش با زورق اندیشه شبی
از شط گیسوی مواج تو من
بوسه زن بر سر هر موج گذر می کردم
کاش بر این شط مواج سیاه
همه ی عمر سفر می کردم
من هنوز از اثر عطر نفسهای تو سرشار سرور
گیسوان تو در اندیشه ی من
گرم رقصی موزون
کاشکی پنجه ی من
در شب گیسوی پر پیچ تو راهی می جست
چشم من چشمه ی زاینده ی اشک
گونه ام بستر رود
کاشکی همچو حبابی بر آب
در نگاه تو رها می شدم از بود و نبود

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٥ - حمیدرضا


سيمين بهبهانی

رقاصه

در دل میخانه سخت ولوله افتاد
 دختر رقاص تا به رقص در آمد
 گیسوی زرین فشاند و دامن پر چین
 از دل مستان ز شوق ، نعره برآمد
 نغمه ی موسیقی و به هم زدن جام
قهقهه و نعره در فضا به هم آمیخت
پیچ وخم آن تن لطیف پر از موج
آتش شوقی در آن گروه برانگیخت
لرزه ی شادی فکند بر تن مستان
 جلوه ی آن سینه ی برهنه ی چون عاج
پولک زر بر پرند جامه ی او بود
 پرتو خورشید صبح و برکه ی مواج
آن کمر همچو مار گرسنه پیچان
 صافی و لغزنده همچو لجه ی سیماب
 ران فریبا ز چک دامن شبرنگ
 چون ز گریبان شب ، سپیدی ی مهتاب
رقص به پایان رسید و باده پرستان
دست به هم کوفتند و جامه دریدند
گل به سر آن گل شکفته فشاندند
 سرخوش و مستانه پشت دست گزیدند
دختر رقاص لیک چون شب پیشین
 شاد نشد ، دلبری نکرد ، نخندید
 چهره به هم در کشید و مشت گره کرد
 شادی ی عشاق خسته را نپسندید
دیده ی او پر خمار و مست و تب آلود
 مستی ی او رنگ درد و تلخی ی غم داشت
 باده در او می فروزد ، گرم و شرر خیز
حسرت عمری نشاط و شور که کم داشت
 اوست که شادی به جمع داده همه عمر
 لیک دلش شادمان دمی نتپیده
 اوست که عمری چشانده باده ی لذت
خود ، ولی افسوس جرعه یی نچشیده
اوست که تا نالهاش غمی نفزاید
سوخته اندر نهان و دوخته لب را
اوست که چون شمع با زبانه ی حسرت
 رقص کنان پیش خلق ، سوخته شب را
آه که باید ازین گروه ستمگر
 داد دل زار و خسته را بستاند
 شاید از این پس ، از این خرابه ی دلگیر
 پای به زنجیر بسته را برهاند
 بانگ بر آورد ای گروه ستمگر
 پشت مرا زیر بار درد شکستید
تشنه ی خون شما منم ، منم آری
گل نفشانید و بوسه هم نفرستید
 گفت یکی ،‌ زان میان که : دختره مست است
 مستی ی او امشب از حساب فزون است
 آه ببین چهره اش سیاه شد از خشم
 مست ... نه ، این بینوا دچار جنون است
باز خروشید دخترک که : بگویید
 کیست ؟ بگویید از شما چه کسی هست ؟
 کیست که فردا ز خود به خشم نراند
نقد جوانی مرا چو می رود از دست ؟
کیست ؟ بگویید ! از شما چه کسی هست
 تا ز خراباتیان مرا برهاند ؟
 زندگیم را ز نو دهد سر و سامان
دست مرا گیرد و به راه کشاند ؟
گفته ی دختر ، میان مجمع مستان
بهت و سکوتی عجیب و گنگ پرکند
پاسخ او زان گروه می زده این بود
از پی لختی سکوت .... قهقهه یی چند

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٤ - حمیدرضا


رسول نجفيان

عجب رسمیه رسم زمونه
قصه برگ و باد خزونه
 میرن آدما‚ از اونا فقط
 خاطره هاشون به جا می مونه
کجاست اون کوچه ‚ چی شد اون خونه
 آدماش کجان خدا می دونه
بوته ی یاس باباجون هنوز
 گوشه ی باغچه توی گلدون
عطرش پیچیده تا هفت تا خونه
 خودش کجاهاست خدا می دونه
 میرن آدما ‚ از اونا فقط
 خاطره هاشون به جا می مونه
تسبیح و مهر بی بی جون هنوز
گوشه ی طاقچه توی ایوونه
 خودش کجاهاست خدا می دونه
 خودش کجاهاست خدا می دونه
میرن آدما از اونا فقط
 خاطره هاشون به جا می مونه
پرسید زیر لب یکی با حسرت
پرسید زیر لب یکی با حسرت
 از ماها بعد ها چه یادگاری
 می خواد بمونه خدا می دونه
 میرن آدما از اونا فقط
 خاطره هاشون به جا می مونه
 میرن آدما از اونا فقط
 خاطره هاشون به جا می مونه

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٤ - حمیدرضا


لالايی

لالا ... لای لای ... گل پ.نه
بابات رفته نگیر بونه
 ستاره های می گن فردا
با یه خورشید می آد خونه
از تاریکی نمی ترسید
تو شب رفته پی خورشید
 برامون داره می آره
یه کوله بار نور امید
 ببین از تیرگی شب
چه خورشیدی زده جونه
زیر خکسترای سرد
چه آتیش ها که پنهونه
او مرغ حق رو شاخه ها
 داره واسه تو می خونه
از اون روزن نظر بنداز
 توی باغچه پر از خونه
 ببین این لاله های ما
چه داغی تو دلاشونه
 ولی با این همه روشون
 چه خندون و چه گلگونه

رسول نجفیان

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٤ - حمیدرضا


رسول نجفيان

 دیگر کدام نسیم نوازشگر
 به لاله های داغدار
تسلیت خواهد گفت ؟
ایا کسی چراغ خواهد آورد ؟
تا آنان خویشتن خویش را در اینه ها بنگرند
و یادشان بیاید
 یادشان
 که شب در آستین خویش
چیزی جز مسخ نداشت

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٤ - حمیدرضا


ساناز کريمی

زندگی من

 و تو را که می دیدم
که بزرگ می شوی ، که بزرگتر می شوی
 و می افتی و بلند می شوی و رشد می کنی و رشد می کنی
 و خودم را که فرو می ریزم و فرو می ریزم
 و آب می شوم و آب می شوم
در یأسی که تو در آن ،‌ در دردی که شعر من در آن
 متولد می شوی و بزرگ می شوی و بزرگتر می شوی
و من شاعر سیه پوش شعری سپید موی هستم
با روزنه ای کوچک ، با دریچه ای کم سو
 که عشق را رهنمون می کرد
به سردی انگشتانم و سردی نگاهم
 که هیچ نمی دید
 جز کویر ،‌ جز کویر ،‌ جز کویر
 و سردی لبانم
 که دیر گاهی نخوانده بود ترانه ای
 ترانه های دلتنگی
 ترانه های تنهایی
 و ترانه های همزاد خود را ترک گفتم
تا ترانه ای دیگر بسرایم
ترانهای خکستری رنگ
 تا ریشه های سیاه تو را بسوزاند
و من گم شدم در ترانه ات
که اگر می نواختی
هر زخمه اش رهاییت بود
 و اگر می نواختی هر زخمه اش پیوندی داشت با ریشه های من
 و من پر از بغض بودم و اشک
 پدر نبود
 و او تنها در کتابهایش بود و جز انسانهای مرکبی
 هیچ چیز را نمی دید و نمی دید و نمی دید
و مادر در بایگانی فیلمخانه ی توقیف شده ی ذهن پدر بود
 و برای مادر من نبودم
جز دروغ یک مرد
 و نبودم جز حماقتی آشکار
 و من پر از بغض بودم و اشک
 و شهر تاریک بود
 و شهر همیشه تاریک بود
 و مردی که روبروی من نشسته بود
 سیاه بود و تلخ بود
 و من دوستش می داشتم
 نه برای آفتاب و نه به خاطر شب
به شکل پدر بود
 و من به خاطر شعر دوستش می داشتم
 و من شاعر سیه پوش شعری سپید موی هستم
 و شهر پر از زخم بود
 و من پر از بغض بودم و اشک
 و گونه ی خیس آسمان
مرد آمده بود
 و من به شک رسیدم
 و مادر در ذهن پدر توقیف بود
 آنچنانکه آزادی در ذهن شهر
 و شهر در شک بود
 مرد صدا کرد مرا
آنچنانکه عدالت شهر را
 و من گوش نکردم
 و شهر پر از ناله بود
 باید به سکوت عادت می کردم
بی گاهان تو آمدی
و من گرمایت را احساس نکردم
 و شهر بیمار بود
 تو به من لبخند زدی
تا دگر بار باوری استوار یسازم
و من باور را به خک سپردم
آنچنان که شهر آزادی شهیدش را
و من می دانستم معجزات تو برای من عمری کوتاه دارند
و سرانجام
 در دورها ، در دوردست ها
 در سرزمینی که دور از میلاد هر ذهن روشن است
 و دور از ترانه های رهاییست
 کسی را قربانی کردند
 و صدایش را هیچ کس نشنید
کسی را قربانی کردند
 و هیچ نشانه ای در میان نبود
 نه سرخی خون شفق و نه سرخی خون فلق
چرا که در چنین سرزمینی شاعران را
 بی هیچ نشانه ای مصلوب می کنند
 کسی را قربانی کردند
 و دریغ از یک پرنده
 و قربانی پرواز در آسمانی بی پرنده
و قربانی نگاه در زمین نابینایان تاریک دل
 و مرگ
 مرگ دشوار نبود
وسیع بود مثال خورشید که بر زمین
 و می نواخت مرگ
مثال باران که بر کویر
و مرگ لالایی می گفت
 همتای مادربزرگ که لالاییش
 که تنها نجوای مه گرفته ی لالاییش در پشت پرچین خاطرات
 باور هر چیز خوب را ، هر چیز پک را
در من زنده نگاه می داشت

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٤ - حمیدرضا


ساناز کريمی

زندگی من

مردی در میان کتابها و روزنامه ها
 زنی را از جنس فیلمهایش بوسید
 یأسی بر چشمان امیدوار رحمی بارید
و نطفه ی رنج من شکل گرفت
 در نخستین غروب که آسمان را خون آلود کرد
 از حسرت عشقی ناگفته
زاده شدم
 و هرگز سخن از عشق در میان نیامد
 و زن در زهن مرد توقیف شد
 آنچنانکه عدالت در ذهن جامعه
سفر به راه افتاد
اینه ای در دستم بود
 چراغی در اندیشه ام
زمین پر از گامهای سیاه بود
 و کفشهای من تنها ضربان سرما را می تپیدند
ناگاه نشست مردی در اینه ام
 نشسته بود مردی روبروی من
 و در خلأ خود بود
 ستارگان درخشانند
 مرد ستاره نبود
 کوهها استوارند
 مرد باوری استوار نبود
 نشسته بود مردی روبروی من
 و من دوستش می داشتم
سیاه بود و تلخ بود
 همخوابه شد نگاه تلخ مرد با شکسته های اینه ام
و کابوس زاده شد
دقایق من در نحوست صبحی کاذب هدر رفتند
و از هر کنار به پای پوش قاعده های من خاری فرو رفت
 من مست کردم
 و در هر مستی ام تو را می دیدم
 مانند شهرم که غذا را

ادامه دارد...

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٤ - حمیدرضا


شبهای گلوبندک

شبهای گلوبندک چه ناتمومه
 همه کنار هم تو قهوه خونه
یه استکان چایی از دست صادق
خستگی کارو از تن می رونه
 گپ زدنای تلخ با کل محمد
از بی وفایی دوره زمونه
آه غم مشتی تو دود سیگار
از اون ته های دل به آسمونه
شهرا می شه آباد با دستای ما
 چه جاده ها می سازیم چه قدرا خونه
 نصیب مون اما از این همه هیچ
 نه خونه ای داریم و نه آشیونه
 غریب و تو غربت دور از ولایت
 شعریه که صادق همش می خونه
واسه زن و فرزند دلا شده تنگ
 از دوری شون پنهون اشکها روونه
 به زیر لب پرسید یکی با حسرت
از ماها چی بعدها می خواد بمونه
جواب دادش یاور کی گفته دنیا
 به کام ما این جور تلخ باید بمونه
این شبای سرد چله بزرگه
با همه یلداییش باز بی دوومه
 شبهای گلوبندک چه ناتمومه
 همه کنار هم تو قهوه خونه
یه استکان چایی از دست صادق
خستگی کار رو از تن می رونه

رسول نجفیان

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۳ - حمیدرضا


مهدی اخوان ثالث

ما چون دو دریچه ، رو به روی هم 
 آگاه ز هر بگو مگوی هم
هر روز سلام و پرسش و خنده
 هر روز قرار روز اینده
 عمر اینه ی بهشت ، اما ... آه
 بیش از شب و روز تیره و دی کوتاه
 کنون دل من شکسته و خسته ست
 زیرا یکی از دریچه ها بسته ست
 نه مهر فسون ، نه ماه جادو کرد
 نفرین به سفر ، که هر چه کرد او کرد

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢ - حمیدرضا


شفیعی کد کنی

گیرم که این درخت تناور
 در قله ی بلوغ
 آبستن از نسیم گناهی ست
اما
 ای ابر سوگوار سیه پوش
این شاخه ی شکوفه چه کرده ست
 کاین سان کبود مانده و خاموش ؟
گیرم خدا نخواست که این شاخ
 بیند ز ابر و باد نوازش
 اما
 این شاخه ی شکوفه که افسرد
از سردی بهار
 با گونه ی کبود
 ایا چه کرده بود ؟

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢ - حمیدرضا


شفیعی کد کنی

به کجا چنین شتابان ؟
 گون از نسیم پرسید
دل من گرفته زینجا
هوس سفر نداری
ز غبار این بیابان ؟
 همه آرزویم اما
 چه کنم که بسته پایم
 به کجا چنین شتابان ؟
 به هر آن کجا که باشد به جز این سرا سرایم
سفرت به خیر !‌ اما تو دوستی خدا را
چو ازین کویر وحشت به سلامتی گذشتی
به شکوفه ها به باران
 برسان سلام ما را

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢ - حمیدرضا


زندگی نامه خسرو گلسرخی

خسرو گلسرخی شاعر و نویسنده مردمی در روز دوم بهمن 1322 در شهر رشت متولد شد نام پدرش قدیر بود كه گلسرخی در سن 5/1 سالگی این تكیه گاه را از دست داد مادرش بانو شمس الشریعه وحید نام داشت كه بعد از مرگ همسرش، خسرو و برادر دو ساله اش فرهاد را نزد پدرش حاج شیخ محمد وحید كه در قم می زیست برد. وحید مرد مبارزی بود كه در كنار میرزا كوچك خان جنگلی در نهضت جنگل جنگیده بود و بالطبع هنوز هم همان روحیه مبارزه در وجودش بود خسرو توسط چنین مبارزی تعلیم دید و تحت تاثیر نظرات او قرار گرفت حتی شعرهایی به نام جنگلی ها و دامون در این رابطه گفت (دامون به معنی پناهگاه و انبوهی سیاهی جنگل است). در سال 1341 پدر بزرگش فوت كرد آن زمان خسرو دوران تحصیل ابتدایی و متوسطه را در مدارس حكیم سنایی و حكیم نظامی به پایان رسانده بود و بعد از فوت پدربزرگش می بایست چرخ معاش خانواده را بگرداند او و برادرش فرهاد به تهران عزیمت كردند و در خانه ای كوچك در محله امین حضور سكنی گزیدند او روزها كار می كرد و شب ها درس می خواند. خسرو در این سالها از ادبیات نیز غافل نبود در طی این سالها اشعار و مقالات و نقدهای بسیار بر آثار ادبی از سوی او با نام های غیر واقعی و مستعاری چون دامون – خ ، گ – بابك رستگار – افشین راد – خسرو كاتوزیان به چاپ رسید در این زمان گلسرخی، با آموختن زبان فرانسه به طور كامل و زبان انگلیسی در دوره دانشگاهی، دست به ترجمه های ادبی نیز می زد.
كار جدی او در شعر از سال 45 شروع شد. در سال 48 با عاطفه گرگین شاعر و نویسنده همفكرش ازدواج كرد زندگی در كنار عاطفه و تاثیر پذیری از افكار او آثار گلسرخی را غنی تر كرد بطوری كه دوران شكوفایی فكری و خلاقیت او در مطبوعات در سالهای 48 تا 52 می باشد البته هیچ اثری از خسرو در زمان حیاتش، به جز آنچه در مطبوعات و جنگ ها انتشار یافت به صورت كتاب چاپ نشد. تنها چیزی كه میتوان به عنوان كتاب چاپ شده در میان نوشته های او سراغ گرفت، مقاله ای ست با عنوان ” سیاستِ هنر، سیاستِ شعر” این مقاله برای اولین بار به صورت جزوه از سوی انتشارات (كتاب نمونه) به مدیریت بیژن اسدی پور انجام گرفت. اما بعدا” كاوه گوهرین مجموعه آثار خسرو را در دو مجموعه به نام های ”دستی میان دشنه و دل” و ” من در كجای جهان ایستاده ام” چاپ كرد كه این دفتر نیز در آن است. خسرو برای چاپ كتابهایش با (كتاب نمونه) قرارداد بسته بود كه به انجام نرسید و بعدها یكی از این دو مجموعه، با نام انتخابی خود گلسرخی “ ای سرزمین من“ چاپ شد. انتخاب نام “پرنده خیس” برای مجموعه دوم به توصیه عمران صلاحی انجام شده است. عمران صلاحی وبیژن اسدی پور كه از دوستان گلسرخی بودند تأكید كرده اند كه خسرو قصد داشت این نام را بر مجموعه ای از شعرهایش بگذارد.
او چهار سال در كنار همسرش زندگی كرد و ثمره این ازدواج فرزندی به نام دامون بود مدتی بعد از دستگیری گلسرخی عاطفه گرگین نیز دستگیر شد و در دادگاه نظامی به چهار سال زندان محكوم شد با به زندان افتادن او سرپرستی دامون به برادرش سپرده شد. (هم اكنون دامون همراه مادرش در پاریس زندگی می كند).
بیشترین علت دستگیری گلسرخی عضویت در محفلی بود كه موقع دستگیری مدت یكسال بود كه از این محفل بریده بود در اوائل ورود به آن محفل او متوجه شد كه جز حرف و خیال‏بافی و احیانا” چپ‏روی‏های نمایشی و خطرناك هیچ نیست . در آغاز ورود به آن جمعیت كذایی برای اینكه همسر و تنها پسرش را از این گرداب دور كند، ظاهرا از خانواده خود برید. و با عاطفه گرگین تبانی كرد و كوشید تا در انظار این طور جلوه دهد كه به علت اختلاف و عدم تفاهم جدا از خانواده خود زندگی می‏كند و این رشته خانوادگی در حال گسستن است. عاطفه در این ظاهرسازی مصلحتی او را یاری می‏داد،
خسرو گلسرخی در 29 بهمن 1352 به جرم شركت در طرح گروگانگیری رضا پهلوی علیرغم اینكه به خاطر بودن در زندان ساواك هرگز نمی توانست چنین كاری را انجام دهد و صرفا” به خاطر دفاع از عقایدش در دادگاه نظامی به اعدام محكوم و در میدان چیت گر تیر باران شد ..

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢ - حمیدرضا


خسرو گلسرخی

خواب یلدا

شب که می اید و می کوبد پشت را
به خودم می گویم
من همین فردا
کاری خواهم کرد
کاری کارستان
و به انبار کتان فقر کبریتی خواهم زد
تا همه نارفیقان من و تو بگویند
فلانی سایه ش سنگینه
پولش از پارو بالا میره
و در آن لحظه من مرد پیروزی خواهم بود
و همه مردم ،‌ با فدکاری یک بو تیمار
 کار و نان خود را در دریا می رزیند
تا که جشن شفق سرخ گستاخ مرا
باز لال خون صادقشان
بر فراز شهر آذین بندند
و به دور نامم مشعل ها بفروزند
و بگویند
خسرو از خود ماست
پیروزی او دربست بهروزی ماست
و در این هنگام است
و در این هنگام است
که به مادر خنواهم گفت
غیر از آن یخچال و مبل و ماشین
چه نشستی دل غافل ، مادر
خوشبختی ، خوشحالی این است
 که من و تو
 میان قلب پر مهر مردم باشیم
 و به دنیا نوری دیگر بخشیم
شب که می اید و می کوبد
پشت در را
 به خودم می گویم
 من همین فردا
 به شب سنگین و مزمن
 که به روی پلک همسفرم خوابیده ست
 از پشت خنجر خواهم زد
 و درون زخمش
 صدها بمب خواهم ریخت
 تا اگر خواست بیازارد پلک او را
 منفجر گردد ، نابود شود
من همین فردا
 به رفیقانم که همه از عریانی می گریند
 خواهم گفت
گریه کار ابر است
 من وتو با انگشتی چون شمشیر
 من و تو با حرفی چون باروت
به عریانی پایان بخشیم
و بگوییم به دنیا ، به فریاد بلند
عاقبت دیدید ما ما صاحب خورشید شدیم
و در این هنگام است
و در این هنگام است
که همان بوسه ی تو خواهم بود
کز سر مهر به خورشید دهی
و منم شاد از این پیروزی
به حمیده روسری خواهم داد
تا که از باد جدایی نهراسد
و نگوید هوای سردی است
حیف شد مویم کوتاه کردم
شب که می اید و می کوبد پشت در را
به خودم می گویم
اگر از خواب شب یلدا ما برخیزیم
اگر از خواب بلند یلدا ، برخیزیم
ما همین فردا
کاری خواهیم کرد
کاری کارستان

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢ - حمیدرضا


خسرو گلسرخی

تساوی

معلم پای تخته داد می زد
 صورتش از خشم گلگون بود
 و دستانش به زیر پوششی از گردپنهان بود
ولی ‌آخر کلاسی ها
لواشک بین خود تقسیم می کردند
وان یکی در گوشه ای دیگر جوانان را ورق می زد
برای آنکه بی خود های و هو می کرد و با آن شور بی پایان
تساوی های جبری رانشان می داد
خطی خوانا به روی تخته ای کز ظلمتی تاریک
غمگین بود
تساوی را چنین بنوشت
یک با یک برابر هست
 از میان جمع شاگردان یکی برخاست
همیشه یک نفر باید به پا خیزد
به آرامی سخن سر داد
تساوی اشتباهی فاحش و محض است
معلم
مات بر جا ماند
و او پرسید
گر یک فرد انسان واحد یک بود ایا باز
یک با یک برابر بود
 سکوت مدهوشی بود و سئوالی سخت
معلم خشمگین فریاد زد
آری برابر بود
و او با پوزخندی گفت
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آن که زور و زر به دامن داشت بالا بود
وانکه قلبی پک و دستی فاقد زر داشت
پایین بود
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آن که صورت نقره گون
چون قرص مه می داشت
بالا بود
وان سیه چرده که می نالید
پایین بود
اگریک فرد انسان واحد یک بود
این تساوی زیر و رو می شد
حال می پرسم یک اگر با یک برابر بود
نان و مال مفت خواران
از کجا آماده می گردید
یا چه کس دیوار چین ها را بنا می کرد ؟
یک اگر با یک برابر بود
پس که پشتش زیر بار فقر خم می شد ؟
 یا که زیر صربت شلاق له می گشت ؟
یک اگر با یک برابر بود
پس چه کس آزادگان را در قفس می کرد ؟
معلم ناله آسا گفت
بچه ها در جزوه های خویش بنویسید
 یک با یک برابر نیست 

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢ - حمیدرضا


نیما یوشیج

عزیزم
 قلب من رو به تو پرواز می کند
مرا ببخش ! از این جرم بزرگ که دوستی است و جنایت ها به مکافات آن رخ می دهد چشم بپوشان ؟ اگر به تو «عزیزم» خطاب کرده ام ، تعجب نکن . خیلی ها هستند که با قلبشان مثل آب یا آتش رفتار می کنند . عارضات زمان ، آن ها را نمی گذارد که از قلبشان اطاعات داشته باشند و هر اراده ی طبیعی را در خودشان خاموش می سازند .
اما من غیر از آن ها و همه ی مردم هستم . هر چه تصادف و سرنوشت و طبیعت به من داده ، به قلبم بخشیده ام . و حالا می خواهم قلب سمج و ناشناس خود را از انزوای خود به طرف تو پرتاب کنم و این خیال مدت ها است که ذهن مرا تسخیر کرده است
می خواهم رنگ سرخی شده ، روی گونه های تو جا بگیرم یا رنگ سیاهی شده ، روی زلف تو بنشینم
 من یک کوه نشین غیر اهلی ، یک نویسنده ی گمنام هستم که همه چیز من با دیگران مخالف و تمام ارده ی من با خیال دهقانی تو ، که بره و مرغ نگاهداری می کنید متناسب است
 بزرگ تر از تصور تو و بهتر از احساس مردم هستم ، به تو خواهم گفت چه طور
 اما هیهات که بخت من و بیگانگی من با دنیا ، امید نوازش تو را به من نمی دهد ، آن جا در اعماق تاریکی وحشتنک خیال و گذشته است که من سرنوشت نامساعد خود را تماشا می کنم
دوست کوه نشین تو
نیما

تهران ۱۳۰۲

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢ - حمیدرضا


تقویم دانشگاهی

شنبه : همون لحظه ای که وارد دانشکده شدم متوجه نگاه سنگینش شدم هر جا که می رفتم اونو می دیدم یک بار که از جلوی هم در اومدیم نزدیک بود به هم بخوریم صداشو نازک کرد گفت : ببخشید
 من که می دونم منظورش چی بود تازه ساعت 9:30 هم که داشتم بورد را می خوندم اومد و پشت سرم شروع به خوندن بورد کرد آره دقیقا می دونم منظورش چیه اون می خواد زن من بشه
بچه ها می گفتن اسمش مریمه
از خدا پنهون نیست از شما چه پنهون تصمیم گرفتم باهاش ازدواج کنم
یک شنبه : امروز ساعت 9 به دانشکده رفتم موقع تو سرویس یه خانمی پشت سرم نشسته بود و با رفیقش می گفتن و می خندیدن تازه به من گفت آقا میشه شیشه پنجرتون رو ببندین من که می دونم منظورش چی بود اسمش رو می دونستم اسمش نرگسه
 مث روز معلوم بود که با این خندیدن می خواد دل منو نرم کنه که بگیرمش راستیتش منم از اون بدم نمی آد از خدا پنهون نیست از شما چه پنهون تصمیم گرفتم با نرگس هم ازدواج کنم
 دوشنبه : امروز به محض اینکه وارد دانشکده شدم سر کلاس رفتم بعد از کلاس مینا یکی از همکلاسیهام جزوه منو ازم خواست من که می دونم منظورش چی بود حتما مینا هم علاقه داره با من ازدواج کنه راستیتش منم از مینا بدم نمیآد از خدا پنهون نیست از شما چه پنهون تصمیم گرفتم با مینا هم ازدواج کنم
 سه شنبه : امروز اصلا روز خوبی نبود نه از مریم خبری بود نه از نرگس نه از مینا فقط یکی از من پرسید آقا ببخشید امور دانشجویی کجاست ؟
من که می دونم منظورش چیه ولی تصمیم نگرفتم باهاش ازدواج کنم چون کیفش آبی رنگ بود حتما استقلالیه وقتی که جریان رو به دوستم گفتم به من گفت : ای بابا !‌ بدبخت منظوری نداشته ولی من می دونم رفیقم به ارتباطات بالای من با دخترا حسودیش می شه حالا به کوری چشم دوستم هم که شده هر جور شده با این یکی هم ازدواج می کنم
چهار شنبه : امروز وقتی که داشتم وارد سلف می شدم یک مرتبه متوجه شدم که از دانشگاه آزاد ساوه به دانشگاه ما اردو اومدند یکی از دخترای اردو از من پرسید : ببخشید آقا دانشکده پرستاری کجاست ؟ من که می دونستم منظورش چیه اما تو کاردرستی خودم موندم که چه طور این دختر ساوجی هم منو شناخته و به من علاقه پیدا کرده حیف اسمش رو نفهمیدم راستیتش از خدا پنهون نیست از شما چه پنهون تصمیم گرفتم هر طور شده پیداش کنم و باهاش ازدواج کنم طفلکی گناه داره از عشق من پیر می شه
پنج شنبه : یکی از دوستهای هم دانشکده ایم به نام احمد منو به تریا دعوت کرد من که می دونستم از این نوشابه خریدن منظورش چیه می خواد که من بی خیال مینا بشم راستیتش از خدا پنهون نیست از شما چه پنهون عمرا قبول کنم
جمعه : امروز ضبح در خواب شیرینی بودم که داشتم خواب عروسی بزرگ خودم رومی دیدم عجب شکوهی و عظمتی بود داشتم انگشتم رو توی کاسه عسل فرو میکردم و.... مادرم یک هو از خواب بیدارم کرد و گفت برم چند تا نون بگیرم وقتی تو صف نانوایی بودم دختر خانمی از من پرسید ببخشید آقا صف پنج تایی ها کدومه ؟ من که می دونم منظورش چی بود اما عمرا باهاش ازدواج کنم
 راستش از خدا پنهون نیست از شما چه پنهون من از دختری که به نانوایی بیاد خیلی خوشم نمیاد
شنبه : امروز صبح زود از خواب بیدار شدم صبحانه را خوردم و اودم که راه بیفتم مادرم گفت : نمی خواد دانشگاه بری امروز جواب نوار مغزت آماده ست برو از بیمارستان بگیر
 راستیتش از خدا پنهون نیست از شما چه پنهون مردم می گن من مشکل روانی دارم
 

برگرفته از بولتن جشنواره دانشجویی اصفهان اردیبهشت 81
رسیده از نامه های بین شبکه ای

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢ - حمیدرضا


فقط من و جوجو

سلام

من تنها هستم شما چی؟اگه شماهم تنها ييد به من بگيد !تا باهم يه فکری براش بکنيم.

 ...........................................................................

وقتی مجبور باشی هر روزکارای تکراری انجام بدی هيچ تنوعی هم توی اين کارا نباشی 

هيچ کسی هم نداشته باشی که به حرفات گوش بده و هيچ جا ی تازهی نباشه که بتونی به اون جا بری واقعا زندگی جهنم نيست؟

....................................................................

در افسانه ها هست که پرنده ای وجود دارد که از زمان تولد بدنبال خار زار می گردد ... وقتی خارزار را پيدا می کند بزرگترين خار را انتخاب و بدنش را بهروی ان قرار می دهد و وقتی خا ر به بدنش فرو می رود شروع به خواندن زيباترين اواز دنيا وتنها اواز عمرش می کند .... بلبلان وپرندگان خوش اواز با او شروع به هم اوايی می کنند ... همه انسان ها ان را خواهند شنيد ... خدا و فرشتگان با شيندن اواز لبخند خواهند زد....

 ............................................................................

سلام

.....

خداحافظ

اينا شروع يه اشنايی بود !!!

اما چرا خداحافظی؟!! 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/۱ - حمیدرضا